Priester Penne
U bent bezoeker 1124895
Deze week was het in het nieuws: wij, Belgen, zijn elke dag gemiddeld meer dan een uur onderweg. En daarmee doen we het slechter dan de meeste andere Europeanen. We wonen te ver van ons werk, zo luidde één van de conclusies. We zijn inderdaad een volk van onderweg zijn. We pendelen naar ons werk, brengen de kinderen naar school, rijden van de ene afspraak naar de andere, bezoeken familie en vrienden. Voor we het goed en wel beseffen, zijn we elke dag meer dan een uur onderweg.
Zie: Belg pendelt voor het eerst meer dan 1 uur per dag: "We wonen te ver van ons werk" | VRT NWS Nieuws
Ook ik ken het pendelen maar al te goed. Als priester zit ik heel wat uren in de wagen. De afstanden tussen de verschillende parochies zijn soms behoorlijk groot. Vandaag ben je als priester niet meer actief in één dorp of één parochie, maar in een hele regio. En dan is er natuurlijk ook nog de afstand tussen Holsbeek en mijn ouderlijk huis in Nederhasselt. Tel daar de al jarenlang aanslepende werken aan het viaduct van Vilvoorde bij en je weet het wel: ik ben heel wat uren op de baan, het zal voor mij meer dan gemiddeld een uur per dag zijn.
Dat beeld van onderweg zijn is een prachtig beeld voor ons christelijk geloof. De eerste christenen werden immers “mensen van de Weg” genoemd. In de Handelingen van de Apostelen lezen we dat Saulus naar Damascus trekt om daar mensen gevangen te nemen die de Weg volgen. Later zegt Paulus voor landvoogd Felix: “Wel wil ik u dit bekennen: ik dien de God van mijn voorouders volgens de Weg.”
Christen zijn betekent dus niet dat je ergens stilstaat. Het betekent dat je op weg bent. Dat je een richting hebt. Dat je je leven toevertrouwt aan Iemand die voorgaat.
En die Weg heeft een naam: Jezus Christus.
Jezus zegt niet alleen dat Hij ons de weg wijst. Hij zegt iets dat nog veel verder gaat:
“Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven.” Dat zijn sterke woorden. En misschien krijgen ze wel een bijzondere betekenis voor ons, mensen die elke dag opnieuw onderweg zijn. In de auto, op de fiets, met de trein of gewoon te voet. We zijn voortdurend op weg naar ergens. Naar ons werk. Naar huis. Naar een afspraak. Naar familie of vrienden. Maar misschien is er een veel belangrijkere vraag dan: Waar brengt mijn route mij vandaag?
De diepste vraag is: Waar brengt mijn leven mij naartoe?
Jezus wil niet zomaar een wegwijzer zijn die ergens langs onze levensweg staat en ons vertelt welke richting we moeten nemen. Hij wil zélf onze Weg zijn. Een Weg die ons naar de Vader brengt. Een Weg van liefde en vergeving. Een Weg van hoop, ook wanneer het leven moeilijk wordt. Een Weg die ons leert om niet alleen voor onszelf te leven, maar ook oog te hebben voor de mensen die met ons onderweg zijn. Een Weg die uiteindelijk leidt naar het volle leven bij God.
Misschien kunnen we daarom, wanneer we morgen weer vertrekken, eens op een andere manier naar onze dagelijkse verplaatsingen kijken. Wanneer we de motor starten. Wanneer we op de trein stappen. Wanneer we onze fiets nemen of de voordeur achter ons dichttrekken, kunnen we heel eenvoudig bidden:
“Heer Jezus, wees Gij mijn Weg.”
Want hoeveel kilometers we ook afleggen, hoe druk onze agenda ook is en hoe vaak we ook pendelen tussen hier en daar: uiteindelijk zijn we allemaal onderweg. Op weg naar huis. Op weg naar elkaar. En als christenen: op weg naar God. Laten we daarom opnieuw ontdekken wat het betekent om mensen van de Weg te zijn.
Want Jezus Christus is de Weg. En het mooie is: we hoeven die Weg niet alleen te gaan.
Hij gaat met ons mee.
Gods Zegen, uw priester en Pastoor A. Penne
Wilt u het Woord van de Pastoor voortaan in uw mailbox ontvangen? Klik hier.