Priester Penne
U bent bezoeker 938194
Voor de komende meimaand hebben we in onze Federatie Holsbeek weer acht avonden gepland waarop we bij een Mariakapel of een Lourdesgrot het rozenhoedje gaan bidden. Zie: Priester Penne > Bidden bij de Mariakapellen in de meimaand
Het is een mooi Vlaams gebruik wat we als kerkelijke gemeenschap in ere willen houden. Ik merk dat men dat in veel parochies doet: mensen komen samen bij een buurtkapel om samen het rozenhoedje te bidden. Als Kerkgemeenschap van de Federatie Holsbeek nodigen we de mensen van de buurt met een briefje in de brievenbus uit en elke keer zijn er toch een aantal buurtbewoners die samen met een vast groepje aanwezigen al hun intenties leggen bij Moeder Maria. Jezus gaf ons Zijn Moeder als moeder op het kruis. Onze Hemelse Moeder spreekt ten beste bij haar Zoon voor alles wat ons bezig houdt.
In de loop van de jaren heb ik wel eens van mensen gehoord dat ze in dat samen bidden met de mensen uit de buurt het rozenkransgebed ontdekten. Anderen vertelden mij ook hoe mooi het is om samen met mensen uit de buurt eens te bidden. Nog anderen ontdekten de grote waarde van een kapel in de buurt, een heilige plek dichtbij waar men dan daarna meer naartoe ging.
Ik vond een mooi verhaal waarin we de kern vinden van het samen bidden bij een Mariakapel in onze buurt.
“In een klein dorpje, waar de lente zich voorzichtig ontvouwde, stond aan de rand van een veld een oud kapelletje. Het was eenvoudig, met een verweerd beeld van Maria dat al generaties lang over de velden uitkeek. Elke meimaand kwamen mensen er samen, soms in stilte, soms met zachte gezangen.
Op een avond, toen de zon laag hing en de lucht roze kleurde, kwam een jonge vrouw naar het kapelletje. Ze droeg zorgen met zich mee die ze moeilijk onder woorden kon brengen. Het leven voelde zwaar, en haar gebeden leken nergens te landen. Ze knielde neer, aarzelend eerst, en keek naar het beeld van Maria. Er was iets in die zachte blik — niet groots of indrukwekkend, maar eenvoudig en nabij. Alsof iemand zei: je hoeft het niet alleen te dragen.
“Ik weet niet goed hoe ik moet bidden,” fluisterde ze. “Maar als u wilt… wilt u dan met mij meebidden?”
De wind bewoog zacht door het gras, en ergens in de verte klonk een vogel. Het was stil, maar niet leeg. De vrouw bleef een tijdje zitten, zonder veel woorden. Alleen met haar gedachten, haar hoop, en dat stille gevoel dat iemand haar gebed droeg, ook als zij het zelf niet kon.
In de dagen daarna kwam ze terug. Niet omdat al haar problemen verdwenen waren, maar omdat ze merkte dat haar hart rustiger werd. Alsof haar zorgen niet zomaar opgelost werden, maar wel gedeeld. Ze begon eenvoudige gebeden te spreken — soms een Weesgegroet, soms alleen een paar woorden.
En langzaam groeide er iets nieuws: vertrouwen.
Voor veel mensen is de meimaand zo’n tijd. Geen periode van grote wonderen, maar van kleine verschuivingen. Bidden op voorspraak van Maria betekent niet dat alles meteen verandert, maar dat je iemand hebt die met je meegaat — die je gebed als het ware vasthoudt en het dichter bij God brengt.
Zoals een moeder die luistert, zelfs als je niet precies weet wat je wilt zeggen.”
Gods Zegen, uw priester en Pastoor A. Penne
www.priesterpenne.be
Wilt u het Woord van de Pastoor voortaan in uw mailbox ontvangen? Klik hier.