Woord van de Pastoor

VICTIM 0001

Bij de herdenkingen van vijfentwintig jaar 9/11 moest ik denken aan een bijzonder verhaal. De eerste officieel geregistreerde dode van die verschrikkelijke dag was een rooms-katholieke priester: Father Mychal Judge, een franciscaan en aalmoezenier van de brandweer van New York.
Hij was 68 jaar. Toen hij hoorde wat er gebeurd was, ging hij niet weg van het gevaar, maar ernaartoe. Want zijn brandweermannen waren daar. In de hal van de North Tower hielp hij gewonden en stervenden. Hij bad met hen, gaf hun de sacramenten en bleef bij hen. Volgens de bronnen was hij op het moment dat hij werd getroffen door vallend puin bezig met het toedienen van de laatste sacramenten aan een gewonde brandweerman.

Kort daarna droegen vijf brandweermannen zijn lichaam uit de rampzone. Zijn lichaam werd als eerste geborgen, geïdentificeerd en door de lijkschouwer geregistreerd en kreeg daarom het nummer 0001. Zowel de stad New York als het Amerikaanse Congres hebben hem zo beschreven.  Ik ben altijd al getroffen geweest door een foto van dat moment: brandweerlieden dragen eerbiedig het lichaam van hun priester. Men noemde die foto een moderne Pietà.
En dat is niet toevallig. Een Pietà toont Maria die het dode lichaam van Jezus in haar armen houdt. Het is het beeld van liefde die blijft, ook wanneer alles verloren lijkt. En op die foto van Father Mychal gebeurt iets wonderlijks: de man die altijd zijn brandweerlieden droeg in gebed, wordt nu door hen gedragen.

Bij die foto moet ik denken aan de woorden van Jezus uit het Johannesevangelie 15,13:
“De grootste liefde die iemand zijn vrienden kan betonen, bestaat hierin dat hij zijn leven voor hen geeft” .Dat is geen mooie theorie. Dat is het hart van het christelijk geloof.
Jezus heeft het niet alleen gezegd. Hij heeft het gedaan. Hij heeft zijn leven gegeven aan het kruis. Uit liefde voor ons. Niet omdat Hij de dood zocht, maar omdat Hij ons niet in de steek wilde laten. En daarin lijkt Father Mychal op Christus. Hij ging niet naar Ground Zero omdat hij held wilde spelen. Hij ging omdat daar mensen waren die hem nodig hadden. Hij wilde zeggen: “Ik blijf bij jullie. Ook nu. Ook hier.”

Dat is zeker ook een sterke en eenvoudige samenvatting van christen-zijn: bij de ander blijven. Bij iemand die ziek is. Bij iemand die eenzaam is. Bij iemand die rouwt. Bij een kind dat het moeilijk heeft. Bij een mens die gevallen is. Bij iemand die misschien door niemand meer wordt bezocht.
Wij kunnen de wereld niet allemaal redden. Maar we kunnen wel iemand nabij zijn.
Jezus vraagt aan ieder van ons: Voor wie mag jij er zijn? Wie heeft jouw liefde, jouw gebed, jouw tijd, jouw bemoediging nodig?

De liefde van Christus is geen liefde van woorden alleen. Het is liefde die de handen uit de mouwen steekt. Liefde die blijft. Liefde die draagt. Father Mychal droeg zijn mensen naar Christus toe. En uiteindelijk werd híj door zijn mensen gedragen.
Moge de Heer ons de genade geven dat wij ook zulke christenen worden: mensen die niet eerst vragen “Wat heb ik eraan?”, maar: “Wie kan ik vandaag helpen? Wie kan ik dragen?” Want, zegt Jezus: “De grootste liefde die iemand zijn vrienden kan betonen, bestaat hierin dat hij zijn leven voor hen geeft”. En wie zo leeft, die lijkt op Christus zelf.

Gods Zegen, uw priester en Pastoor A. Penne
www.priesterpenne.be

Wilt u het Woord van de Pastoor voortaan in uw mailbox ontvangen? Klik hier.