Home
Woord v.d. Pastoor
Priester Penne
Opname in de kerk
Dopen
Communie
Vormsel
Huwelijk
Jubilea
Uitvaart
Boete & verzoening
Ziek zijn
Maria
Links
Contactinformatie

Priester Penne

U bent bezoeker 283392 .

Nieuws > Kerkelijke uitvaarten in Federatie Holsbeek sinds 1 september 2017

PAROCHIE SINT-MAURUS HOLSBEEK

Op dinsdag 31 oktober was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Achille Hendrickx. Hij werd geboren in Holsbeek op 10 september 1939 en is overleden in het UZ Gasthuisberg op 25 oktober 2017. Hij woonde op de Biekedelle.
Het laatste stuk levensweg van Achille was niet gemakkelijk. Ineens kreeg zijn hele actieve leven een andere wending. Tussen februari en augustus verbleef hij in het ziekenhuis en daarna vond hij een thuis in het rusthuis. In juni had men ook ontdekt dat hij zwaar lijdend was. Nee, het was allemaal niet gemakkelijk om zo getekend te zijn. En toch werd er het beste van gemaakt. In die laatste zonnige herfstdagen genoot hij nog van de wandelingen die zijn gezin met hem maakte. Hij werd naar het ziekenhuis gebracht. Het zou maar voor enkele dagen zijn. Het waren dagen van stilaan afscheid nemen. Zijn gezin, dat hem in al die tijd zo sterk nabij is geweest, was hem ook in deze dagen dag en nacht nabij. Elk heeft op zijn manier afscheid kunnen nemen. Achille zei: “Er is maar ene weg”. Zijn gezin was ook bij hem toen hij de ene weg naar de Eeuwigheid is gegaan.
Zijn gezin beschreef Achille als een doordrijver, voor iedereen in de weer. Toen hij jonger was, ging hij overal klussen. De boog mocht niet altijd gespannen staan, zei hij, en hij dronk graag een pintje. Hij was gul en gaf graag weg als hij daarmee kon helpen. Zo was er zijn inzet voor mensen in Wit-Rusland. Lange jaren heeft hij het beste van zichzelf gegeven bij PBE, vroeger heeft hij nog even bij Stella gewerkt.
Zijn gezin was hem dierbaar. Voor hen was hij Pappie. Met Maria heeft hij lange jaren lief en leed gedeeld, “goede en kwade dagen, ziekte en gezondheid” zoals ze eens aan elkaar voor het Altaar van de Heer hadden beloofd. Na haar sterven op 20 mei 2010 heeft hij goed zijn plan getrokken: hij kookte, deed de strijk en ging moedig zijn weg. Voor zijn kinderen was hij een goede vader, streng maar rechtvaardig. Voor zijn kleinkinderen was hij een goede grootvader, behulpzaam, ze mochten hem alles vragen, hij was er altijd voor hen.
Achille kon genieten van de mooie dingen van het leven. Hij was een levensgenieter, een Bourgondiër. Hij had een stevige vriendengroep; het plotse sterven van Romain heeft hem pijn gedaan. Hij was gastvrij, aan tafel was er altijd plaats. Hij had verschillende hobby’s: er was het bierbrouwen, de fotografie, het hobbykok zijn. In zijn hobby’s is hij altijd tot het uiterste gegaan.
Het geloof dat hij thuis had meegekregen, heeft hij altijd in zijn hart bewaard. Ook in zijn laatste uren hebben we dat gezien. Hij liet de priester vragen die hem de handen oplegde en zalfde met de ziekenolie. Voor hem was dit sterven niet het einde van alles, niet de ondergang van alles, maar de Overgang naar het Eeuwige Leven bij God. Daar is alle lijden en pijn voorbij en daar mogen we weer samen zijn met hen die we hier moesten missen. Dat gunnen we Achille nu ook na die laatste moeilijke tijd. In liefde en gebed blijven we met elkaar verbonden, over de grens van dit leven. Ons gebed nu en in de toekomst is dat Achille gelukkig mag zijn bij God, bij Moeder Maria en de heiligen, samen met Maria en die vele anderen die hem voorgingen op de weg naar de Eeuwigheid.

Op zaterdag 16 december was er in onze Sint-Mauruskerk de Engelenmis voor Niels Robberechts, zoon van Hans Robberechts en Maaike Buys uit het Langeveld. Hij werd geboren in Leuven op 23 juli 2011 en is er overleden op 12 december 2017.
Sinds 12 oktober is er voor Hans en Maaike en hun gezin een onwezenlijke tijd aangebroken. Een tijd van hopen en vrezen. Het hartje van Niels was niet goed. Al van voor Allerheiligen was Niels in het ziekenhuis. Het was wachten op een nieuw hart. De laatste twee weken ebde de hoop stilaan weg. Elk heeft gedaan wat in de mogelijkheden lag, maar het mocht niet zijn. Niels is in de armen van zijn ouders overleden.
Niels was een lief en vriendelijk kind, met een hart van goud. Een speciaal kind, rijk van binnen. Hij was stil, zacht, integer, hij drong zich niet op, iedereen zag hem graag. Gehecht aan zijn mascotte Michael. Voor Hans en Maaike was hij het eerste kind; samen met grote zus en kleine broer waren er zoveel plannen.
In september was hij begonnen met pianoles. Hij hield van schommelen, Mario spelen, regenbogen tekenen. Flinterdun kon hij knippen. Hij was gefascineerd door geuren.
Enkele dagen voor zijn sterven werd Niels nog gedoopt. In dat eenvoudige teken heeft God zich aan Niels verbonden en Zijn belofte ook aan Niels gedaan dat Hij hem nooit meer zou loslaten. Nu onze handen hem hebben moeten loslaten, vertrouwen wij dat Niels nu geborgen is in Gods Hand.
Niels was in september aan het eerste leerjaar begonnen en kon al schrijven: “Ik ben Niels Robberechts”. Zijn naam staat nu geschreven in Gods Hand en niets of niemand, ook niet de dood, kan die naam daaruit wegwissen.
Toen Niels onlangs naar het kerkhof ging en hij vragen stelde of de doden onder een steen lagen, is hem verteld dat ze niet onder de steen, maar in de Hemel bij de sterren waren. Door die velen uit onze kring die ons op de weg van het geloof voorgingen, mag hij daar nu opgevangen worden.

Op vrijdag 16 februari was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Palmyre Persoons weduwe van Albert Claes, van de Rotselaarsebaan. Zij werd geboren te Kortrijk-Dutsel op 30 april 1922 en is overleden te Holsbeek op 9 februari 2018.
Het sterven van Palmyre heeft veel mensen verrast. Lang bleef ze de zelfstandige en sterke vrouw en niets had ook maar iets laten vermoeden dat we afscheid zouden moeten nemen. Ze dacht dat ze honderd zou worden. Op 11 januari ging ze tijdelijk naar het rusthuis om de lange wintermaanden thuis wat te ontvluchten, het was een soort vakantie. Sinds Kerstmis werd het wel wat minder maar ze dacht dat ze daar bovenop ging komen. Ineens waren de krachten op.
Palmyre was een zeer zelfstandige vrouw, principieel, minutieus, gereserveerd. Haar huis was haar thuis en daar moest alles piekfijn in orde zijn. Het wereldgebeuren bleef haar aandacht hebben, ze keek naar het nieuws en las de krant. Als ze een idee had, kreeg je er haar niet van af. In de zaak in bouwmaterialen van haar man deed ze de boekhouding en was ze de altijd-aanwezige.
Met Albert deelde ze lief en leed tot hij in 2001 is overleden. De laatste jaren van zijn leven was Albert in het rusthuis en twee keer per dag ging ze er naartoe om mee voor hem te zorgen. Zijn sterven bracht haar in een leegte maar dankzij goede contacten met vriendinnen nam ze de draad weer op.
Palmyre was een principiele en strenge moeder, met stevige moederhand heeft ze Harry de weg door het leven gewezen. Met haar kleinzoon had ze een sterke band, de vele foto’s in huis lieten zien hoe belangrijk hij voor haar was.
Palmyre hield van de vakanties met de vriendinnen. Ze ging graag naar Okra en naar het Convent.
Aan het geloof van haar jeugd is ze altijd trouw gebleven. Zo lang het mogelijk was, kwam ze trouw naar de Mis. Dikwijls heeft Palmyre gezegd: “Het is geen cadeau om zo oud te worden”. Bijna al haar leeftijdsgenoten heeft ze zien voorgaan, zovele vertrouwde dingen werden door de tijd meegenomen. Nu mag ze die velen weer terugvinden in het Eeuwige Vaderland.

Op vrijdag 4 mei was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Rachel Delauré weduwe van Albert Thys, van de Heideweg. Zij werd geboren te Holsbeek op 8 augustus 1937 en is er overleden op 25 april 2018.
Al enkele maande sukkelde Rachel wat met de gezondheid maar niets had dit toch laten vermoeden. Onverwacht is ze overleden.
Haar familie beschreef haar als een sociale vrouw, opgewekt en druk, super open, extravert, vrijgevig, hardwerkend, een goedlachse spraakwaterval, ze babbelde met iedereen. Ze was een sprankelende tachtiger, ze hield zo van het leven. Ze liet een onuitwisbare indruk na bij elk die haar zag: iedereen begroette ze, ze toonde oprechte interesse en ze nodigde mensen uit in haar huis. Tweeënveertig jaar was ze werkzaam als kassierster bij Metaleuven. “Rachelleke van de kassa” deed haar werk met hart en ziel, ze beheerde de kassa alsof het van haar was, ze kende alle klanten.
Met Albert deelde ze lief en leed tot hij in 2003 is overleden. Met Georges kreeg ze weer levensvreugde, hij was ook bij haar toen ze is overleden. Haar familie was haar dierbaar. Het sterven van haar hoogbejaarde moeder, bijna twee jaar geleden, had haar getroffen; ze heeft goed voor haar moeder gezorgd. Ook met het gezin van haar broer was ze heel begaan, altijd had ze wel iets mee voor de kinderen.
Velen hebben ook weet van haar grote zorg voor haar grote tuin. Elke zaterdag ging ze naar Scherpenheuvel, daar brandde ze bij Moeder Maria kaarsen voor zovele intenties. In de eerste dagen van de meimaand-Mariamaand hebben we haar uit handen gegeven en toevertrouwd aan Gods Handen. Moge Moeder Maria voor haar ten beste spreken. Moge ze daar nu rust en vrede vinden, samen met Albert, met haar ouders en die vele anderen die haar voorgingen naar de Eeuwigheid.

Op donderdag 12 juli was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Roland Demeyere echtgenoot van Myriam Simoens, van het Meesbergpad. Hij werd geboren te Brugge op 8 maart 1942 en is overleden te Leuven op 5 juli 2018.
Twee jaar en twee maanden duurde de weg die Roland moest gaan met zijn ziekte. Het eerste jaar kon hij nog genieten maar het tweede jaar werd het steeds moeilijker, het was stilletjes aan inleveren en afbouwen. Zolang als het enigszins mogelijk was, ging hij nog overal mee naartoe, hij ging ervoor. Hij wist dat hij er niet goed voor stond, hij wist wat komen ging en bereidde zich als gelovige ook goed voor door de Sacramenten te ontvangen. Toch nog sneller dan verwacht is hij overleden. Myriam en de kinderen waren dicht bij hem.
Roland was een innemende en lieve man, een gevoelig mens, altijd bezorgd om anderen, zeker voor zijn patiënten. Zijn beroep van anesthesist was zijn roeping, hij maakte lange dagen en hij ging helemaal op in zijn werk. Zijn werk was toewijding aan zijn patiënten die hem altijd mochten bellen. Zijn werk was niet iets wat in uren te begrenzen was, altijd was hij bezig met zijn werk, de vele papieren in huis zijn er ook een teken van…
Met Myriam zou hij volgend jaar vijftig jaar getrouwd zijn. Met een grote liefde en zorg is ze Roland nabij geweest in die laatste moeilijke tijd. Myriam heeft als een sterke vrouw goed voor hem gezorgd en er alles voor gedaan zodat hij thuis kon blijven. Voor zijn kinderen was hij een goede vader. Door de drukke beroepsbezigheden was hij wel eens de afwezige maar sinds het pensioen werd er veel tijd ingehaald. Hij was trots op zijn kinderen, het gezin kwam op de eerste plaats, hij genoot er van. Zijn kleinzoon Niels was zijn oogappel en zijn strohalm, hij keek elke keer weer uit naar de komst van hem, voor Niels wilde hij echt opa zijn.
Roland kon genieten van de kleine en de mooie dingen van het leven. Hij genoot van samen zijn met anderen, in gezelschap vertelde hij graag zijn verhalen. Hij hield van tennis, de Spaanse les, televisie kijken, sport volgen, klassieke muziek, reizen, concerten en musea bezoeken.
Het geloof was zijn sterkte en zijn kracht in die laatste tijd. Hij vroeg zelf om de Sacramenten der Zieken te ontvangen, een duidelijk teken dat God hem ook nabij was in die laatste moeilijke periode en zou laten thuiskomen in het Eeuwige Leven.



PAROCHIE SINT-CATHARINA KORTRIJK-DUTSEL

Op zaterdag 27 januari was er in onze Sint-Catharinakerk de kerkelijke uitvaart van Fons Grammet echtgenoot van Hilda Van Oosterwijck, uit Linden. Hij werd geboren te Kortrijk-Dutsel op 12 december 1929 en is overleden te Heverlee in Home Vogelzang op 22 januari 2018.
De krachten van Fons waren helemaal op. Een jaar was hij al bedlegerig, zijn hart was helemaal versleten, en toch genoot hij nog van het leven. In die laatste dagen zijn zijn naaste familieleden dicht bij hem geweest. Ook Hilda heeft in die laatste uren nog afscheid van hem kunnen nemen. Johan was dicht bij hem toen hij is overleden.
Fons was een minzaam man. Hij zei de laatste tijd zo dikwijls: "Ik ben gelukkig". Een zin die hij zelf uitsprak typeert wellicht zijn leven: "Het leven is wonderbaar maar je moet het weten te herkennen". Hij kon genieten van de kleine dingen, een aangename man, je kon er geen ruzie mee maken, een man met humor. Lang werkte hij bij de belastingen. Het liefste deed hij de zittingen bij de boeren in de dorpen, daar had hij mooie verhalen over.
Muziek was zijn leven. Tot in zijn laatste dagen speelde hij mondharmonica, zo bracht hij ook vreugde bij de mensen. Zijn liefde voor muziek vond zijn oorsprong in het gezang van een nachtegaal. Fons had een sterk muzikaal gehoor, hij maakte zelf muziekinstrumenten. Zijn huis heeft een hele verzameling. Naast muziek was foto's maken een passie. Over gemaakte foto's kon hij praten en je dingen laten zien die op het eerste zicht niet opvallen.
Met Hilda was hij bijna vierenvijftig jaar getrouwd. Fons leefde voor Hilda, hij heeft veel voor haar gedaan. Hoe mooi en hoe goed was het dat ze op zijn sterfbed nog uit het ziekenhuis naar de kamer van Fons kon gebracht worden en dat ze afscheid van elkaar konden nemen. Zijn familie was hem ook dierbaar. Johan heeft veel voor hem gedaan.
Met zijn geboortedorp Kortrijk-Dutsel is hij altijd verbonden gebleven. Hij kon mooie verhalen vertellen over de geschiedenis van ons dorp.
Het geloof heeft hij altijd in zijn hart bewaard. Elke week ging hij naar Scherpenheuvel. Op zijn schouw in huis stond de beeltenis van Jozef en Maria. Op zijn kamer in het rusthuis de beeltenis van Pater Pio. Over de dood sprak hij in beelden wat zijn geloof in het Eeuwige Leven duidelijk naar voren bracht. Fons was duidelijk niet bang voor de dood. De dood is voor hem geen ondergang geweest maar de overgang naar het Eeuwige Leven bij God.

Op dinsdag 27 februari was er in onze Sint-Catharinakerk de kerkelijke uitvaart van Luc Wierinckx. Hij woonde op de Bruul. Hij werd geboren te Kortrijk-Dutsel op 8 december 1951 en is overleden te Leuven op 20 februari 2018.
Het is zo snel gegaan. Luc moet zich die maandag niet goed gevoeld hebben. Hij belde zelf de hulpdiensten. Zijn hart begaf het en alles van zijn lichaam viel stil. Niets had ook maar iets laten vermoeden, zondag was hij nog gaan wandelen. Dinsdagavond is hij overleden.
Op zijn manier is Luc zijn weg door het leven gegaan. Het leven heeft hem niet altijd verwend. Hij kende mooie dagen maar er waren ook perioden met donkere wolken. Hij was graag alleen en op zichzelf en wilde niemand lastig vallen en bij niemand in het krijt staan. Hij was een gevoelig mens. Hij is ook altijd sterk met mensen bezig geweest en met mensen verbonden geweest. Er zijn de herinneringen aan het café wat zijn ouders hadden, hij was de jongste van een gezin van zeven kinderen. Luc heeft zelf “The Golden Sixties” open gehouden en er was zijn kapperszaak. Zijn beroep van kapper was zijn passie, hij volgde nog altijd les. Hij had twintig certificaten die spraken over zijn beroepskennis.
Als er problemen waren dan was hij er voor zijn kinderen en dan konden ze steeds bij hem terecht. Hij was dan wel geen knuffelvader maar zijn liefde was er voor hen. Bij het sterven van zijn schoonzoon Erik was Luc een sterke steun voor Nathalie. Ook zijn kleinkinderen zag hij graag. Met zijn goede vriend had hij ook een sterke band. Was hij enerzijds beroepshalve sterk verbonden met mensen, in zijn vrije tijd zocht hij de rust en maakte hij lange wandelingen.
Luc was een diepgelovige man. In zijn geloof heeft hij in de moeilijke dagen van zijn leven veel sterkte en kracht gehaald. Alles in zijn huis sprak over zijn diepe geloof. Vele beelden en prenten spraken over zijn sterke verbondenheid met God en de heiligen. Hij voedde zijn geloof met een sterk gebedsleven. Ook met de Eucharistieviering, hij was trouw in elk weekend in de kerk Kortrijk-Dutsel of van Holsbeek. Hij voedde zijn geloof ook met de bedevaarten die hij regelmatig ondernam. Hij had veel devotie voor de heilige Pater Pio. Luc was niet bang om te sterven. We geloven dat hij nu de rust en de vrede en het geluk mag vinden in het Eeuwige Leven bij God.

Op zaterdag 3 maart was er in onze Sint-Catharinakerk de kerkelijke uitvaart van Liza Van Horebeek, weduwe van Lucien Vercammen. Ze woonde in Gobbelsrode. Ze werd geboren te Wezemaal op 31 januari 1933 en is er overleden op 25 februari 2018.
Een jaar was Liza nu in het rusthuis. Het ging niet meer om thuis te blijven, de hoge jaren wogen zwaar. De laatste tijd is het snel gegaan. Ze heeft het geweten dat het sterven dichter bij kwam. Ze zei: “Ik heb al veel overwonnen maar dit zal ik niet overwinnen”.
Ze was een sterke vrouw, gemakkelijk, altijd onder het volk, ze dacht eerst aan de andere en voor elk was ze in de weer. Iedereen kende haar. Ze leefde voor haar zaak. In 1959 heeft ze samen met Lucien de zaak overgenomen en hard heeft ze daar gewerkt: jaar en dag sleurde ze met de bakken, ze reed met de vrachtwagen en deed de bierronde. Lange dagen heeft ze gemaakt. Toen ze tachtig was, reed ze nog met de heftruck; ook de kas bleef ze tellen. Ze had een goed contact met de klanten, altijd was er wel tijd voor een babbel. In die lange jaren heeft ze ook heel wat zien veranderen van geschreven facturen naar het computertijdperk maar ook die nieuwe dingen kreeg ze onder de knie. Werken was haar leven, tot op het einde, zelfs met de rollator probeerde ze te poetsen. Je hield haar niet tegen, ze moest het kunnen doen. Wellicht is dat haar grootste lijden geweest: het uit handen geven van de zaak. Ze zei het ook: Kon ik nog maar werken”.
Haar echtgenoot Lucien is jong overleden, veertig jaar geleden maar moedig ging ze haar weg verder. Voor haar kinderen was ze een goede moeder, lang heeft ze voor het gezin eten gemaakt. Ook met de kleinkinderen was de band sterk.
Liza genoot van de contacten met de vrienden, de jaarlijkse reizen naar Tenerife met de vriendinnen en later met het gezin; koffie drinken en onder de mensen zijn op “Het Gouden Kruispunt”. Er was ook haar sterke band met haar hond die een trouwe gezel is geweest.
Haar geloof heeft Liza altijd bewaard. Haar gezinsleden zagen hoe ze altijd een kruis maakte over het brood en hoe ze een kruisteken maakte voor het eten. Teken van biddende verbondenheid met de Hemel. Ook naar Lourdes is ze eens geweest. Ze mag nu thuiskomeb bij de Verrezen Heer.

Op 3 maart was er, vanwege praktische moeilijkheden in Kortrijk-Dutsel, in de Sint-Pieterskerk te Sint-Pieters-Rode de kerkelijke uitvaart van onze parochiane Elza Meynaerts echtgenote van Florent Vrancken. Ze werd geboren te Kortrijk-Dutsel op 22 februari 1937 en is er thuis overleden op 26 februari 2018.
Vier dagen na haar 81ste verjaardag is Elza overleden. In die laatste dagen is een longontsteking haar fataal geworden, de krachten waren op, als een kaarsje doofde haar levensvlammetje. Een lange kruisweg is afgelegd. Tien jaar was ze getekend, jaren bedlegerig, ze sprak niet meer maar in haar ogen kon je zoveel zien. Haar wereld was de kleine woonkamer, van het bed in de stoel en omgekeerd, al die jaren liefdevol verzorgd door Florent en het gezin. Hij was ook bij haar toen ze is de ogen voor deze wereld heeft gesloten.
Elza was een eenvoudige, zachte, lieve en rustige vrouw. Nooit heeft ze geklaagd, ook in de moeilijke momenten deed ze dat niet. Ze was er voor iedereen. Elza was iemand die niet oordelend of veroordelend was, respect had voor elk en iedereen kansen gaf. Ze heeft het beste van zichzelf gegeven als huisvrouw; ze werkte ook tien jaar in de Post, in de keuken.
Voor haar gezin was ze dag en nacht in de weer. Met Florent was ze bijna 60 jaar getrouwd. Wat heeft Florent in al die jaren goed voor haar gezorgd, dag en nacht zich weggecijferd voor haar opdat ze thuis kon blijven ! Het gemis zal groot voor hem zijn. Voor haar kinderen en kleinkinderen was ze een fantastische moeder en grootmoeder. Ze wilde alleen het beste voor hen. Ook al was er het grote gezin van acht kinderen, toch was er altijd plaats in huis voor de vrienden van de kinderen, ze waren altijd welkom. In haar gezin werd ze ook enkele keren geconfronteerd met het grote mysterie van de dood. Twee van haar kinderen, Wim en Kris, zijn jong gestorven; ze sprak er niet over maar er was haar stille rouw om de dood van haar twee kinderen. Lang heeft Elza ook voor haar broer Jef gezorgd.
Haar kinderen en kleinkinderen waren haar hobby. Ze genoot ook van televisie kijken, kleren maken, met de kaarten spelen. Mooie herinneringen zijn er ook aan hoe ze genoot om met het hele gezin naar de zee of de Ardennen te gaan. Ik beluisterde ook hoe ze lekker eten kon maken: tong in madeirasaus, soep met balletjes, Fabiolaschotel, pannenkoeken.
In het geloof waarin zij eens is gedoopt en waarin zij heeft geleefd, nemen we van haar afscheid. Zij blijft bij ons vanuit de Nieuwe Aanwezigheid bij de Heer.

Op dinsdag 6 maart was er in onze Sint-Catharinakerk de kerkelijke uitvaart van Virginia “Nieke” Marrant, weduwe van Robert Motet. Ze woonde vroeger in de Gravenstraat. Ze werd geboren te Holsbeek op 21 oktober 1921 en is er overleden op 26 februari 2018.
Bijna drie jaar wist Nieke dat ze lijdend was. De laatste tijd voelde ze dat ze achteruit ging. Ze voelde aan dat ze er niet lang meer zou zijn. Haar dierbaren hoorden haar enkele dagen voor haar sterven nog zeggen: “Ik ga naar huis”. Verstandelijk bleef ze sterk maar de krachten waren op.
Nieke was een goedlachse vrouw, ze maakte graag plezier en ze hield van een grapje. Ze was graag onder de mensen; ook in die laatste tijd dat het allemaal moeilijker was, ging ze nog graag naar beneden en maakte ze nog graag een praatje. Nieke had een sterke wil, ze stond op haar strepen en ze wist wat ze wilde. Ze groeide op op de boerderij en heeft hard gewerkt, ze zorgde voor haar vader en is pas op latere leeftijd getrouwd. Ze gaf het beste van zichzelf op de boerderij en als huisvrouw.
Met Beire deelde ze lief en leed tot hij in 2000 is overleden. Haar familie was haar dierbaar, ze was dankbaar voor de bezoekjes die ze haar brachten, ze keek erg uit naar die familiebezoekjes.
Nieke genoot van te gaan dansen, ze was samen met haar man in een volksdansgroep. Ze ging graag op reis en ging graag wandelen.
Het geloof wat ze thuis had meegekregen heeft ze altijd in haar hart bewaard. Er zijn herinneringen aan hoe ze poetste in de kerk. De kaars van de ziekenzalving heeft ze trouw bewaard.
Als laatste van haar generatie is ze overleden. Als ze in haar laatste dagen zei: “Ik ga naar huis”, dan getuigde ze daarmee dat ze naar het Eeuwige Vaderland ging waar zovelen haar al voorgingen. Daar mag ze nu thuis zijn, weer samen met hen die ze hier miste. In liefde en gebed blijven we met haar verbonden, over de grens van dit leven.

Op vrijdag 6 april was er in onze Sint-Catharinakerk de kerkelijke uitvaart van Liza Grammet weduwe van Sylvain Smets. Ze woonde vroeger in de Dreef. Ze werd geboren te Kortrijk-Dutsel op 19 september 1926 en is overleden te Leuven op 2 april 2018.
Het is in die laatste dagen allemaal snel gegaan. Op Stille Zaterdag had Liza nog het Paasfeest meegevierd in het rusthuis. Op eerste Paasdag ging het niet goed en werd ze naar het ziekenhuis gebracht. De krachten waren op. In de vroege ochtend van tweede Paasdag is ze overleden en is ze het Eeuwige Pasen binnengegaan.
Liza was een eenvoudige en rustige vrouw, hoog van jaren was ze altijd mee met haar tijd. Ze klaagde nooit en ze nam het leven zoals het kwam. Lang heeft ze zelfstandig blijven wonen in haar vertrouwde huis in de Dreef. Lichamelijk begonnen de jaren zwaar te wegen maar geestelijk bleef ze sterk. Net geen jaar was ze nu in het rusthuis. Ze heeft hard gewerkt in de aardbeien en in de fruitteelt. Bij vele mensen zijn er ook herinneringen aan haar inzet in het café wat ze tien jaar heeft gehad.
Haar gezin was haar dierbaar. Met Sylvain was ze 58 jaar getrouwd toen hij in 2007 is overleden. Voor haar kinderen was ze een goede moeder en er was ook een goede band met haar kleinkinderen.
Liza genoot van de kleine dingen van het leven. Ze kookte en ze bakte heel graag, ze hield van handwerken. Vroeger is ze ook nog bij KVLV geweest.
Het geloof wat ze thuis had meegekregen heeft ze altijd in haar hart bewaard. Lang is ze in de parochiekerk naar de Eucharistieviering gekomen en toen dat niet meer ging, volgde ze de Mis op de televisie. Enkele keren ging ze op bedevaart naar Lourdes. Wekelijks ontving ze in het rusthuis de Communie, ze kwam de Heer bij haar. De Verrezen Heer mag haar nu belonen voor haar leven van inzet en trouw en opnemen in Zijn Heerlijkheid.


PAROCHIE SINT-LAMBERTUS NIEUWRODE

Op dinsdag 5 september was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Maria Van Bael, weduwe van Frans Naulaerts. Ze werd geboren op 28 mei 1923 in Oostham en is overleden in het WZC Dommelhof in Sint-Joris-Winge op 29 augustus 2017.
De laatste jaren was Maria wel getekend door haar hoge leeftijd, maar ze is rustig mogen gaan, zonder lijden. De laatste zes weken was ze heel stil geworden, met toch nog af en toe een teken van herkenning. Stil en ongemerkt, in haar slaap is ze de Eeuwigheid binnengetreden na een leven wat bijna een eeuw overspande.
Maria heeft van het leven gehouden, ze genoot van elke dag die ze er bijkreeg.
De zorg voor haar gezin was haar leven. Haar zes jongens heeft ze de weg naar de volwassenheid gewezen. Ze kon kordaat zijn, ze liet zich niet de les spellen en ze stond haar ‘mannetje’. Naast de zorg voor het huishouden heeft ze ook gewerkt op het veld.
Met Frans heeft ze lange jaren lief en leed gedeeld, “goede en kwade dagen, ziekte en gezondheid”, tot hij in 1996 is overleden. De tijd na het sterven en het alleen zijn was voor haar niet gemakkelijk.
Voor haar kinderen was ze een moeder zoals een echte moeder moet zijn, ze deed alles voor haar kinderen. In haar eigen gezin kwam de dood ook heel dichtbij. Acht jaar geleden is haar oudste zoon Rik overleden en dat is zwaar geweest voor haar. Ook de kleinkinderen waren haar dierbaar en wanneer de achterkleinkinderen kwamen maakte haar dat blij.
Maria kon genieten van de kleine dingen van het leven. Vroeger was er breien, want de kinderen mochten geen kou hebben. Er waren de goede contacten met medemensen. Bloemen waren haar passie, in haar tuin was het een bloemenparadijs. Gastvrij ontving ze bezoekers met koffie en de koekendoos op tafel. Ze was een optimistische vrouw, ik beluisterde herinneringen aan hoe ze voor ambiance zorgde in het rusthuis. Daar ontdekten haar kinderen trouwens dat moeder ook zangtalent had.
Maria was ook een gelovige vrouw, met een grote liefde voor Moeder Maria. Bij haar gezin zijn nog mooie herinneringen aan de Lourdesgrot die er was aan het huis in Nieuwrode. Elk jaar moest die opgepoetst worden.
Aan Gods Zorgen vertrouwen we Maria nu toe. Voor ons is dit sterven niet het einde van alles, niet de ondergang van alles maar de Overgang naar het Leven bij God, daar is al het oude voorbij en daar mogen we weer samen zijn met hen die we hier moesten missen.

Op zaterdag 18 november was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Hilda Van Meensel, weduwe van Evarist Saliën. Ze woonden vroeger in de Veeliedenstraat Hilda werd geboren in Nieuwrode op 3 juli 1923 en is overleden in Rillaar op 12 november 2017.
De laatste tijd begon haar hoge leeftijd voor Hilda steeds zwaarder te wegen. “Ik kan niet meer”, zei ze. De laatste twee weken waren de krachten echt op.
Hilda was een sterke vrouw die wist wat ze wilde, niet veel woorden maar daden. Ze zou altijd doen om goed te doen. Ze leefde volgens de zin: ‘je moet andere mensen behandelen zoals je zelf wil dat je behandeld wordt’. Ze kon veel aan en was veelzijdig in binnen- en buitenwerk. Op de boerderij en voor haar gezin gaf ze het beste van zichzelf.
Met Evarist deelde ze lange jaren lief en leed, tot hij in 1990 totaal onverwacht overleed. Voor haar kinderen was ze een goede moeder. Ze wisten dat moeder veel van hen hield. Ze was zorgend en bezorgd, ze was er altijd voor hen. Ook de kleinkinderen waren haar dierbaar, ze bleef er naar vragen. En ze was blij met de komst van de achterkleinkinderen. Tot in haar hoge jaren bleef ze er van genieten wanneer de familie samen was.
Hilde hield van breien en haken, bakken, bezoekjes aan vriendinnen, de uitstapjes naar Samana (Ziekenzorg) en KVLV.
Het geloof dat ze thuis had meegekregen, heeft ze altijd in haar hart bewaard. Er was haar trouw aan de Eucharistie, hoe ze naar de Mis gingen in de kapel op het Rot. Het gebed was haar houvast. Ook in de laatste dagen hebben haar gezinsleden haar bidden nog gezien. Ze hoorden haar bidden: “Moeder Maria, zegen onze familie”.
Precies op de dag dat Hilda en Evarist zeventig jaar getrouwd zouden zijn, is zij overleden. Na lange tijd mogen ze weer samen zijn bij God, aan de Overkant van het leven samen met hun overleden kindje.

Op zaterdag 25 november was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Albert Van Winckel, echtgenoot van Lucienne Asselberghs. Hij werd geboren in Nieuwrode op 4 oktober 1940 en is overleden in Leuven op 19 november 2017. Hij woonde in de Losting..
Met Albert verdwijnt een vertrouwd gezicht. Veel heeft hij de laatste tijd rondgereden in zijn rolstoel. Wie hij tegen kwam, begroette hij en als het kon maakte hij een babbeltje. Na zijn beenoperatie in 2014 en de moeilijke tijd die daarop volgde, had hij de draad weer opgenomen. Hij had het getekend-zijn aanvaard en hij was er graag bij. Zijn wegvallen uit ons midden heeft ons daarom allemaal stil gemaakt. Sinds vier november lag hij daar roerloos, geen enkele reactie, een tijd van hopen en vrezen.
Albert was een zachte, stille en tevreden mens, het was altijd goed, de discussie zocht hij niet. Hij was een harde werker. Als beenhouwer heeft hij het beste van zichzelf gegeven, dat was zijn leven. Lang is hij gaan helpen en dat is hij blijven doen tot drie jaar geleden. Er was ook het aardbeien kweken.
Zijn gezin was hem dierbaar. Met Lucienne was hij 56 jaar getrouwd. Al die jaren hebben ze zoveel samen gedeeld, “goede en kwade dagen, ziekte en gezondheid”, zoals ze eens voor het Altaar van deze kerk aan elkaar hadden beloofd.
Voor zijn kinderen was hij een zorgzame vader, ook zijn kleinkinderen en achterkleinkinderen waren hem dierbaar. Er was twee keer een viergeslacht en daar was hij trots op. Elke zondagmiddag was het eetdag en dan kwamen alle familieleden eten en daar genoot hij van. Albert genoot van de kleine dingen van het leven. Hij genoot van in de tuin werken. Hij hield er van om onder de mensen te komen en contact te zoeken, de boodschappen te doen en een pintje te drinken. Op zondagvoormiddag kwamen zijn vrienden hem halen en dat waren mooie momenten voor hem. Albert hield van televisie kijken, vooral naar sport; elke dag las hij zijn krant en vulde hij het kruiswoordraadsel in. Hij ging graag naar het voetbal en ik beluisterde deze week ook herinneringen aan zijn verbondenheid met het verenigingsleven. Hij was vroeger ook bij de fanfare en bij de wielerclub.
Het geloof dat hij thuis had meegekregen, heeft hij altijd in zijn hart bewaard.
Moge de Heer hem nu het loon van de trouwe dienaar geven.

Eveneens op zaterdag 25 november was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Louis Symens, echtgenoot van Lea Timmermans. Hij werd geboren in Houwaart op 16 november 1935 en is thuis in Nieuwrode overleden op 21 november 2017. Hij woonde op de Kraaikant.
Totaal onverwacht is Louis overleden. Enkele dagen eerder had hij nog het orgel bespeeld en gezonden tijdens een uitvaartmis van een medeparochiaan. Louis was een ingoede mens, een brave man, eenvoudig, aangenaam, in de weer voor elk, hij deed altijd om goed te doen. Het dienstwerk als koster-organist was zijn leven. Hij vervulde die taken in Houwaart, in Tielt, in Tervuren, in Aarschot. In onze kerk en in de vele kerken in het omliggende heeft hij gespeeld en deed men graag een beroep op hem. Het dienstwerk voor de Kerk ging altijd voor, hij leefde er voor, zijn auto viel stil aan de kerk, de Kerk heeft nooit tevergeefs een beroep op hem gedaan. Voor al die inzet kreeg hij van de aartsbisschop ook het gouden Sint-Romboutskruis. Zingen was zijn werk en zijn hobby, hij had een mooie stem, hij was ook fier op zijn zangkunst. Louis hield van de liturgie, de Latijnse gezangen bleven voor hem grote waarde hebben.
Met Lea was hij 59 jaar getrouwd. In al die jaren hebben ze zoveel samen gedeeld, "in goede en kwade dagen, ziekte en gezondheid" zoals ze eens aan elkaar voor het Altaar van de Heer hadden beloofd. Voor zijn kinderen was hij een rustige vader, hij maakte zich niet kwaad. Voor zijn kleinkinderen was hij een goede grootvader; hij haalde graag samen met hen plagerijen uit.
Louis was overal graag bij en ging graag een pintje drinken na de Mis. Hij genoot ook van de paarden. Zolang hij kon heeft hij zijn tuin bijgehouden. Hij kon goed verhalen vertellen, echt gebeurd of gewoon verzonnen. Hij is ook nog gemeenteraadslid geweest.
Louis was een diepgelovig man. Biddend was hij met de Hemel verbonden, de Eucharistie was de ontmoeting met de Levende Heer. Als al die mensen voor wie hij een uitvaart Requiem - geef rust - heeft gezongen, hem nu bij de Hemelpoort stonden op te wachten, dan zal het er heel druk geweest zijn. Louis stelde zich de Hemel voor als de plek waar er rijstpap met gouden lepeltjes werd gegeten. Louis hield van rijstpap, we gunnen hem die Hemel zeker van harte.
Moge hij nu Gods Lof zingen in de Eeuwigheid.

Op zaterdag 2 december was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Willy Trevels, geboren in Nieuwrode op 29 juni 1938 en in Leuven overleden op 27 november 2017. Alhoewel hij al drie weken in het ziekenhuis was, is Willy toch nog onverwacht overleden.
Willy was iemand die voor iedereen klaar stond, een eenvoudige mens, snel tevreden met het eenvoudige. Hij deed altijd om goed te doen. Als hij je een plezier kon doen, dan deed hij het. Hij was altijd goedgezind. Met een lach ging hij door het leven. Hij was geliefd door zijn medemensen en hij was ook graag onder de mensen en maakte graag een babbeltje.
Lange jaren heeft hij gewerkt als gemeentearbeider. Hij was ook actief op de groente- en fruitmarkt in Nieuwrode.
Zijn kinderen en kleinkinderen waren hem dierbaar en hij zag hen ook graag. Hij heeft altijd goed voor zijn huishouden willen zorgen en hij heeft hard gewerkt voor hen. Willy heeft een grote zorg gehad voor zijn ouders. Een sterke band was er met Frieda en haar gezin, bij hen kon hij ook altijd terecht en ze zijn hem altijd nabij geweest.
Hij ging graag naar het voetbal kijken. Hij hield van televisie kijken en hij ging ook graag wandelen. Ook in het rusthuis was hij graag dienstbaar, hij had er de zorg voor de bloemen.
Het geloof heeft Willy in zijn jeugd ontvangen en heeft hij altijd in zijn hart bewaard. Ook in het rusthuis hebben ze hem gekend als een gelovige man. Hij was trouw in elke Eucharistieviering aanwezig en hij bracht er de offergaven aan. Hij is dikwijls naar begrafenissen geweest. De bidprentjes hield hij trouw bij en hij herlas ze en liet de herinneringen aan die overledenen weer spreken. Bij die velen die hem voorgingen mag hij nu de rust en de vrede vinden. Hij is begraven op de begraafplaats van Nieuwrode waar zijn ouders, broer en zovele bekenden rusten in de gelovige zekerheid dat hij met die velen herenigd mag zijn. In Gods Licht mag hij nu de rust en de vrede vinden.

Op donderdag 4 januari 2018 was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van André Crabbé, geboren te Nieuwrode op 4 februari 1926 en overleden te Holsbeek op Kerstmis, 25 december 2017.
Op een moment waarop in onze kerken werd gezongen “Midden in de winternacht ging de Hemel open”, is ook voor André de Hemel opengegaan. Hij wist dat hij doodging, hij was moe en had de keuze gemaakt om geen ingrepen meer te ondergaan. Op het Geboortefeest van de Heer is zijn gebed om naar zijn dierbaren te gaan, verhoord, nog sneller dan verwacht. Hij was een zachtaardige man. Op zijn manier is hij door het leven gegaan, iedereen kende hem. Hij was een dorpsfiguur met zijn typische verschijning: met zijn klak op, met de fiets. Veel heeft hij weggegeven. Hij was de jongste van vijf kinderen. André is altijd bij zijn moeder blijven wonen, die jong weduwe was geworden. Hij heeft lang onder haar vleugels geleefd. Dat maakte van hem de man zoals we hem hebben gekend. We mogen zeggen dat hij geleefd heeft in harde omstandigheden maar nooit heeft hij geklaagd.
Zijn twee petekinderen Rien en André waren hem dierbaar, ze bleven hem trouw bezoeken en hebben ook veel voor hem gedaan.
Een tijd heeft André in het koetsiershuis van het kasteel gewoond en daar was hij fier op.
Als schrijnwerker was hij een vakman. Hij maakte mooie dingen, als hij het wilde.
André hield van muziek, heeft piano gespeeld en had ook veel dvd’s. Hij hield van televisie kijken, voetbal kijken. Hij had een grote interesse in alles wat de natuur, de dieren en de vogels aanging.
Het geloof wat hij thuis had meegekregen, heeft hij altijd bewaard. In het rusthuis woonde hij trouw de Mis bij. Zijn Mariabeeldje was hem dierbaar, hij getuigde dat Moeder Maria hem heel zijn leven had beschermd, trouw droeg hij ook de rozenkrans. Moge hij nu, aan de hand van Moeder Maria, de Hemel binnentreden.

Op donderdag 11 januari was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Gusta Meynaerts, echtgenote van Sylvain Storms uit de Appelweg. Ze werd geboren in Nieuwrode op 7 april 1926 en is thuis te Nieuwrode overleden op 6 januari 2018.
We kunnen eigenlijk van Gusta zeggen dat ze opgeleefd was. De laatste tijd ging het allemaal achteruit, de gang werd minder, ze werd stiller. Gusta heeft dat ook zelf aangevoeld. Ze zei: “Ik heb een goed leven gehad en wat er nu nog komt, moeten we er bij nemen”. Die laatste dag is het allemaal heel snel gegaan.
Gusta was een heel zachte en lieve vrouw, behulpzaam. Altijd stond ze klaar voor iedereen. Ze was bezorgd om elk, ze zou geven waar ze kon, positief. Als huismoeder heeft ze hard gewerkt.
Met Sylvain zou ze op 2 oktober 70 jaar getrouwd zijn. Ze kenden elkaar van jongsaf en hun liefde is jong gebleven. Voor haar kinderen was ze de bezorgde en helpende moeder. Ze moest in haar gezin het sterven meemaken van haar zoon Wilbert en van haar schoondochter Lieve. Haar drie kleinkinderen waren haar dierbaar, de band met hen was innig. Voor hen was ze een lieve grootmoeder. Veel heeft ze voor hen gedaan. Ook van haar vier achterkleinkinderen hield ze veel.
Gusta is graag en veel onder het volk geweest. Niet alleen bij de buurt was ze betrokken maar bij vele verenigingen. In haar jonge jaren was er haar inzet voor de BJV, later in het bestuur van de KVLV, Ziekenzorg heeft ze mee opgericht. Als iemand ziek was, ging ze er naartoe. Er was ook haar inzet in de gepensioneerdenbond n aast haar man die voorzitter was en haar hulp in de duivenbond.
Het geloof wat ze thuis had meegekregen, is altijd haar sterkte en kracht geweest. Biddend was ze met de Hemel verbonden. Op zondag voedde ze haar geloof met de Eucharistie in deze kerk en wanneer dat niet meer ging keek ze naar de televisie. Haar geloof mochten we ook nog zien op haar sterfbed, hoe ze bij de toediening van de Sacramenten nog het weesgegroet meebad. In de ochtend van Driekoningen is ze overleden, moge ze thuiskomen in het Eeuwige Licht van God.

Op zaterdag 10 februari was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Frans Andries, echtgenoot van Julienne Vermaelen uit de Rodestraat. Hij werd geboren te Sint-Pieters-Rode op 15 mei 1935 en is overleden te Leuven op 6 februari 2018.
Het sterven van Frans heeft veel mensen stilgemaakt. Het is allemaal zo snel gegaan. Hij was niet goed geworden, zijn gezinsleden brachten hem naar het ziekenhuis. Zijn hart was op. Men heeft nog alles gedaan wat men kon maar het mocht niet meer zijn. Dit had niemand verwacht, hij had al veel operaties gehad. Er was ook geen echt afscheid, ineens is er die lege plaats.
Ook al werd hij gedoopt met de naam Frans, de mensen kenden hem als Swoi. Hij was een hardwerkende vader die voor zijn zes kinderen alles heeft gegeven. Hij ging bij Stella werken en heeft groenten gezet opdat zijn gezin niets zou tekort komen. Hij heeft zich krom gewerkt.
Met Julienne was hij 58 jaar getrouwd. Voor zijn kinderen was hij een goede en zorgzame vader, op zijn manier en zonder veel woorden zag hij hen graag. Hij was trots op zijn kinderen en op alles wat ze bereikten. Ook zijn kleinkinderen zag hij graag, een bijzondere band was er met zijn petekind. Hij was ook trots op zijn eerste achterkleinkind.
Frans vertelde graag over vroeger. Hij kende veel mensen. Met elk die hij op zijn pad kreeg, maakte hij graag een babbeltje. Hobbies had hij niet, werken was zijn hobby. Er was zijn werk en aandacht voor zijn land, zijn tractor, zijn varkens, zijn hond, altijd buiten.
Achtentwintig jaar was er in het gezin de zware beproeving van het verongelukken van dochter Hilde en schoonzoon André. Dat sterven had hem en de hele familie ten diepste getroffen. Ons geloof is nu dat Frans aan de Overkant naast Hilde en André zit en daar alles aan het vertellen is van die afgelopen 28 jaar. In liefde en gebed blijven we met hem verbonden, over de grens van dit leven.

Op donderdag 15 februari was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Leonie Smets, weduwe van Frans Smets. Zij werd geboren te Nieuwrode op 5 september 1918 en is overleden te Holsbeek op 8 februari 2018.
De kaap van de honderdste verjaardag kwam voor Leonie steeds dichterbij. Ze bleef lang sterk en vitaal en sommigen in het rusthuis droomden al van haar belofte: “Als ik 100 word, geef ik een fuif voor heel het rusthuis”. De laatste maanden werden de krachten steeds minder. “Ik zal geen 100 worden”, hoorden we haar zeggen. Omringd door enkele van haar kinderen heeft ze de ogen gesloten. Haar leven wat net geen eeuw overspande ging zo over in de Eeuwigheid.
Leonie was een zorgzame vrouw, altijd in de weer. Ze was fier en trots en altijd mooi gekleed. Ze had een heel goed geheugen en kende vele data. Ze hield van een grapje. Lang is ze zelfstandig gebleven, tot ze in 2011 naar het rusthuis is gegaan. Leonie was graag in groep en in het rusthuis deed ze mee aan de activiteiten. Na haar studie van snit en naad werkte ze in de administratie van het bedrijf van haar man, in de bezigheden in het cafe.
Met Frans deelde ze lief en leed tot hij in 1992 is overleden. Voor haar kinderen was ze een zorgende moeder. Haar kinderen hebben goed voor haar gezorgd en ze was er dankbaar voor. In haar eigen gezin stond ze ook enkele keren voor het grote mysterie van de dood. Ook haar dochter Gerda en schoonzoon Francois gingen haar voor. Het sterven van haar dochter Gerda heeft haar veel pijn gedaan. Het is ook voor een moeder een omgekeerde wereld als je een van je kinderen naar de laatste rustplaats moet brengen. Haar kleinkinderen en achterkleinkinderen zag ze graag komen, de snoepjes stonden altijd gereed.
Leonie hield van breien en haken, ze kon het goed, in het rusthuis kwamen mensen daarvoor ook naar haar. Tot de laatste week bleef ze de actualiteit en haar televisieprogramma’s volgen: het nieuws, Familie en de kookprogramma’s werden trouw bekeken.
Leonie was ook een gelovige vrouw, biddend met de Hemel verbonden. De priesters van de parochie waren altijd welkom bij haar. Ze was ook trouw in de Eucharistieviering, in het rusthuis had ze ook haar vaste plaats vooraan. De Heer mag haar nu ook een plaats geven in de Eeuwigheid.

Op zaterdag 24 februari was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Tamara Van de Gaer, dochter van René Van de Gaer en Christiane Blockx, uit Wolfsdonk. Zij werd geboren te Leuven op 8 juli 1970 en is er overleden op 18 februari 2018.
Omringd door de hele familie is Tamara rustig overleden. Die laatste vijf weken was ze op de Intensive Care, een tijd van hopen en vrezen. Aan dit sterven ging een weg van jaren vooraf.
Tamara was een heel sociale vrouw, met een sterke eigen mening die ook uitgesproken werd. Met goede en kwade dagen, zoals die in elk mensenleven voorkomen, ging Tamara haar levensweg. Die goede en kwade dagen maakten haar tot de vrouw zoals we haar kenden. Allen getuigen: ze stond altijd klaar voor iedereen, ze was met iedereen begaan en ze kende ook iedereen. Kinderen en oude mensen lagen haar na aan het hart. Ze studeerde voor kinderverzorgster en bejaardenhelpster. Tot de gezondheid haar parten speelde werkte ze in het rusthuis in Holsbeek.
Voor haar ouders was ze de zelfstandige en bezorgde dochter. Voor hen is het een omgekeerde wereld om een kind naar de laatste rustplaats te moeten brengen. Ze was ook de bezorgde zus en tante, ook in het ziekenhuis vroeg ze nog naar Loran en Lio. De familieband was sterk. Tamara had vele vriendinnen, ze babbelde graag met hen en hield er van om samen dingen te ondernemen. Haar hondje was haar trouwe gezel, hij was als een kind voor haar en ook in de laatste dagen was ze in het ziekenhuis nog bezorgd om haar huisdier. Er was haar betrokkenheid bij het voetbalgebeuren van Nieuwrode. Ze ging naar voetbal en cyclocross kijken en volgde het ook op televisie. Ze hield ook van kaarten.
Het geloof wat ze thuis had meegekregen, heeft ze altijd in haar hart bewaard. In haar jeugd ging ze mee naar de Mis in de kapel op het Rot. Van velen is Tamara naar de uitvaart geweest. Zo dikwijls heeft ze hoorde ze verkondigen dat het sterven niet het einde van alles is, niet de ondergang van alles maar de overgang naar het leven bij God, waar al het oude voorbij is, waar geen lijden meer is. Dat gunnen we haar nu ook. Daarvoor is er ook nog bij haar sterfbed in het ziekenhuis gebeden. “Bedankt voor het komen”, zei ze die laatste dagen nog. Dat willen we nu ook zeggen. We zijn dankbaar dat ze een deel van ons leven was, ook al was het veel te kort. In liefde en gebed blijven we met haar verbonden.

Op donderdag 1 maart was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Lieve Asselberghs. Ze woonde vroeger in de Zandstraat. Ze werd geboren te Nieuwrode op 25 september 1943 en is overleden te Tienen op 22 februari 2018.
Al lange jaren was Lieve door haar ziekte getekend. Al zes jaar vond ze een thuis in Dommelhof. Toch is haar sterven nog onverwacht gekomen. Ze was enkele dagen in het ziekenhuis, het ging weer beter met haar, het werd haar ook zo gezegd: “Ge zijt de goede weg aan het opgaan”. In haar slaap is ze overleden. Haar hart wat in al die jaren zoveel had gedragen en doorstaan, is stilgevallen.
Lieve was een spontane en lieve vrouw, heel sociaal, een hart voor iedereen, ze stond altijd klaar en ze hielp waar ze kon, ze kon met iedereen overweg. Ook al zat het leven niet altijd mee, ze is altijd moedig doorgegaan en ze heeft haar levensblijheid nooit verloren.
Velen herinneren zich Lieve als buschauffeur. Er was het eigen bedrijf en ook daarna is ze nog lange jaren buschauffeur geweest. Door haar beroep kende ze ook veel mensen en ze was ook graag gezien.
Ze was een goede moeder. Haar kinderen konden bij haar terecht als ze problemen hadden. Als ze kon helpen, dan deed ze dat met veel plezier. Voor de kleinkinderen was ze een speelse oma, met veel enthousiasme, voor heb was ze “bommeke”. Ook de achterkleinkinderen waren haar dierbaar.
Als hobby had Lieve naaien. Er was ook tuinieren, ze zag graag bloemen. En er was haar verzameling glazen poppen. Doorheen de goede en kwade dagen van haar leven is ze altijd een gelovige vrouw geweest. Ook in haar laatste dagen hoorden haar dierbaren haar nog “Dank U, Jezus” zeggen. In haar huis hadden de Mariabeeldjes een duidelijke plaats en ze ging graag naar Scherpenheuvel een kaarsje branden.
Vele dierbaren heeft ze zien voorgaan, verschillende van haar dierbaren zijn veel te jong overleden. Die weg is ze nu ook gegaan. De Heer heeft nu ook tot haar gezegd: “Komt tot Mij die uitgeput zijt en onder lasten gebukt, en Ik zal u rust en verlichting schenken.”

Op vrijdag 25 mei was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Leonie Verbinnen weduwe van Albert Janssens. Ze woonde op het Rot. Ze werd geboren te Nieuwrode op 31 januari 1922 en is er thuis overleden op 22 mei 2018.
Leonie kon lang bogen op een sterke gezondheid. Tot ze vorig jaar gevallen is, toen is ze beginnen sukkelen en de krachten werden steeds minder. Ook al werd het steeds moeilijker, ze is toch altijd moedig gebleven. Dankzij de goede zorgen van haar gezin is ze in haar vertrouwde huis aan het Rot kunnen blijven. We hoorden haar in die laatste tijd zeggen: “ Ik kan niet meer…ik wist niet dat sterven zo moeilijk was”. Bewust nam ze afscheid van haar gezin, van haar geburen en van allen die altijd voor haar hebben klaar gestaan en haar liefdevol nabij zijn geweest. Omringd door haar gezinsleden is ze overleden.
Leonie was een sterke en verstandige vrouw. Tot in haar laatste dagen nam ze haar boekje met de woordzoekers in de hand. Ze was fier: ze was graag goed gekleed en alles moest in orde zijn in haar huis en in haar tuin. Als huisvrouw gaf ze het beste van zichzelf, daarnaast heeft ze zoals velen in onze streek gewerkt in de fruitteelt.
Haar gezin was haar dierbaar en haar gezin was haar wereld. Met Albert deelde ze lange jaren lief en leed, tot hij in 1991 is overleden. De eerste tijd na zijn overlijden was niet gemakkelijk voor haar. Voor haar dochter en kleindochter was “ons moe”, ze was een strenge moeder en grootmoeder met een sterke wil, ze hield veel van hen. Het plotse sterven van Arlette was een zware slag. Het sterven van een kind is voor een ouder zeker altijd een omgekeerde wereld en dat was ook zo voor haar. Ze vroeg zich af waarom haar dochter voor moest gaan en waarom zij niet was gegaan. Haar gezin heeft veel voor haar gedaan, ze zijn haar dag en nacht nabij geweest zodat ze niet naar een rusthuis moest. Haar achterkleinkinderen waren haar oogappels. Ook met de buurt had ze een goede band, herinneringen hoe de geburen bij haar verjaardag koffie kwamen drinken en taart eten. Als weduwe van een oud-strijder voelde ze zich ook verbonden met de oud-strijdersvereniging van ons dorp. Leonie genoot van de kleine dingen van het leven. Haar hobby was vroeger haken en breien. Woordzoeken bleef ze doen tot in haar laatste dagen. Het geloof wat ze thuis had meegekregen heeft ze altijd in haar hart bewaard. God mag haar nu belonen voor al het goede wat ze heeft gedaan.

Op zaterdag 2 juni was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Martha Blockx weduwe van Louis Janssens. Ze woonde op Kraaikant. Ze werd geboren te Nieuwrode op 21 mei 1927 en is overleden te Leuven op 26 mei 2018.
Ruim drie weken was Martha in het ziekenhuis. De krachten waren op. Altijd was ze een zelfstandige vrouw. Ze was gelukkig dat ze bijna tot haar 91ste verjaardag zelfstandig kon blijven wonen in haar huis aan de Kraaikant. Die laatste weken waren een tijd van hopen en vrezen. Enkele dagen voor haar sterven was er nog haar verjaardag, die dag was ze goed en heeft ze nog wat gevierd met haar gezin. Haar gezin was haar nabij tot het laatste moment.
Martha was altijd in de weer voor iedereen, altijd content en nooit geklaagd. Ze was zeer gastvrij, altijd was je bij haar welkom en velen liepen binnen en buiten bij “Martha van de mulder”. Als huisvrouw heeft ze het beste gegeven voor haar man en haar vier kinderen. Ze heeft ook lang gezorgd voor haar vader en schoonmoeder. Daarnaast was er in het seizoen ook de teelt van aardbeien en perziken zoals velen in ons dorp.
Met Louis was ze meer dan vijftig jaar getrouwd, ze hebben de gouden bruiloft nog gevierd. Hij is lang ziek geweest en Martha heeft al die tijd voor hem gezorgd tot hij in 2006 overleed. Het was toen een zwaar jaar voor haar met het verlies van haar echtgenoot Louis en haar schoondochter Renilda. Voor haar kinderen was ze de zorgende en bezorgde moeder. Haar kleinkinderen waren alles voor haar en ze was blij met de komst van de achterkleinkinderen.
Martha heeft veel gelezen. Elke week bracht de bibliotheek haar nieuwe boeken. Er waren ook haar kruiswoordraadsels en het rummikuppen. En hoeveel kousen heeft ze niet gebreid ? Haar laatste breiwerk was nog niet af, drie stuks liggen nog onafgewerkt bij haar zetel. Ze genoot ook van haar vele orchideeën en van haar bloemenhof. Lang geleden is Martha ook een goede toneelspeelster geweest.
Martha is altijd een gelovige vrouw geweest, lang is ze naar de Mis gekomen. Ze droeg ook trouw om haar hals een kruisje, een zichtbaar teken van haar verbonden zijn met de Heer. Op een briefje had ze het gedicht geschreven: “Moeders gaan maar sterven niet, zij leven en zij geven. Zolang men moeders kinderen ziet, zolang zal moeder leven”. Van over de grens van dit leven blijft ze dicht bij hen die ze hier liefhad.

Op zaterdag 9 juni was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Finneke Wuyts. Ze was de dochter van Alfons Wuyts en Maria Van Bael (+). Ze woonde in de Veeliedenstraat. Ze werd geboren te Betekom op 10 december 1954 en is overleden te Nieuwrode op 2 juni 2018.
Het sterven van Finneke is niet onverwacht gekomen. Ze was al een tijdje op de sukkel en in de afgelopen tijd is ze flink achteruit gegaan. In de laatste week was het een tijd van afscheid nemen. Finneke ontving de Sacramenten der Zieken. Haar vader en familie zijn haar al die tijd nabij geweest. Ze hebben er voor gezorgd dat Finneke thuis is kunnen blijven.
Finneke was iedereens vriend, ze was content, het was altijd goed, met een warme knuffel liet ze haar liefde en genegenheid voor elk die op haar pad kwam zien. Ze was sterk, sterk ook van wil en karakter, als ze nee zei dan was het ook nee. Haar wereld was vooral het huis in de Veeliedenstraat. Daar was ze gelukkig met haar ouders en met haar familie en allen die er kwamen. Haar ouders en familie hebben altijd goed voor haar gezorgd. Voor haar vader zal het zeker een groot gemis zijn, de zorgen die hij aan Finneke heeft gegeven zijn groot geweest. Ze was de jongste van de kinderen. Ze is nooit alleen geweest, ook bij ziekenhuisopnames lieten ze haar nooit alleen, altijd zijn ze er voor haar geweest. Voor de hele familie was ze “ons Finneke”. Ze hielden van haar, ook in die momenten van afscheid nemen zijn alle kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen nog bij haar geweest.
Finneke genoot van mee gaan winkelen, samen met haar zus op vakantie, de vakanties met Ziekenzorg, kleuren. Hoeveel heeft ze niet gebreid voor de kinderen van Haiti ?
In onze kerk vertrouwden we haar bijzonder toe aan Gods Vaderlijke Zorgen. Finneke kwam graag naar de kerk en kende vele gebeden van buiten. Op 17 juni zou Finneke weer op vakantie vertrekken, het valiesje met wat spulletjes erin stond al klaar. Nu is ze aan haar reis naar de Heer vertrokken. Haar lichaam gaan we te rusten leggen in het graf waar ook haar moeder rust. Naar dat graf ging ze wel eens mee naartoe om er een bloemetje neer te zetten. Finneke zei wel eens: “Ik mis ons moe”. Nu mag ze weer met haar en zovele samen zijn. In liefde en gebed blijven we met haar verbonden, over de grens van dit leven.

Op donderdag 2 augustus was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Angele Feyaerts echtgenote van Jozef Kennis. Ze woonde in Mennenshoeve. Zij werd geboren te Nieuwrode op 25 mei 1941 en is er thuis overleden op 26 juli 2018.
Die warme zomernamiddag is Angele onverwacht overleden. Jozef was dicht bij haar. Een lange weg van twintig jaar getekend zijn door haar ziekte ging vooraf. Beetje bij beetje moest ze aan krachten inleveren, veel vertrouwde dingen zijn weggevallen, zich uitdrukken werd steeds moeilijker, ze kon bijna niets meer en werd steeds meer hulpeloos.
Angele was een goed mens, zorgzaam, stil en rustig, ze zei niet veel, bedeesd. Ze was fier, ze wilde er graag altijd goed uit zien. Haar huis was haar thuis en daar was ze gelukkig. Alles moest in haar huis piekfijn zijn en blinken, kuisen en wassen heeft ze veel gedaan. De drukte van de straat of het verenigingsleven heeft ze nooit gezocht. Toch was ze ook graag onder de mensen maar ze was nooit de gangmaker. Hard heeft ze gewerkt en als huisvrouw thuis het beste van zichzelf gegeven. Alles stond in het teken van haar gezin, daar leefde ze voor.
Met Jozef was ze bijna 55 jaar getrouwd. Hun gezinsleven was niet gemakkelijk. De zorgen om het gezin, bijzonder de zorg voor Marleen en het dragen van de ziekte hebben ze samen intens gedeeld. Met een grote zorg is Jozef Angele in die lange periode van ziekte liefdevol nabij geweest en haar verwend dat ze het goed had. Angele was ook een goede moeder, een moederkloek, heel beschermend, altijd is ze voor hen opgekomen, ze was ook streng en als het nee was, dan was het ook nee. Haar kleinkinderen waren haar dierbaar en zij hielden van haar. Ook haar familieleden waren haar dierbaar. Van de meisjes was ze de oudste van het gezin en thuis was ze het moederke.
Angele hield van de kleine dingen van het leven. Vroeger was er breien. Muziek was belangrijk voor haar. Elke Vlaamse zanger kende ze, de radio stond altijd open, ze heeft veel gezongen, in de laatste tijd zong ze niet meer. Het geloof wat Angele thuis heeft meegekregen, heeft ze altijd in haar hart bewaard. Ze was blij en dankbaar dat de Heer Zelf onder de gedaante van de Communie regelmatig naar haar toekwam. Nu mag ze de Heer zien en bij Hem mag ze voor haar gezin en voor ons allen ten beste spreken.

Op vrijdag 24 augustus was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Maria Lemmens weduwe van Frans Vervloessem. Ze woonde op de Kriesberg. Ze werd geboren te Rillaar op 7 november 1929.
Twee weken geleden werd Maria met spoed geopereerd. Voor haar hoefde het niet meer maar ze deed het voor haar kinderen. Het was een tijd van hopen en vrezen. Haar gezin heeft bij haar gewaakt en is haar nabij geweest tot ze vredig is overleden.
Maria was een sterke vrouw met een sterke wil, ze wist wat ze wilde en ze hield sterk aan haar zelfstandigheid. Men was altijd welkom in haar huis en ze was blij als ze bezoek kreeg. Ze deed nog alles zelf en ze wilde zo weinig mogelijk hulp. Het harde werken was haar thuis, op de boerderij, meegegeven. Het veld was haar langste leven. Ze hield van eenvoud. Het materiele was voor haar minder belangrijk, ze zegde: “Glorie hoefde niet”. Ze maakte de oorlogsjaren mee en ze stond er op dat er niets werd verspild. Geven was voor haar. Als huisvrouw gaf ze het beste van zichzelf, thuis maar ook bij haar zus ging ze helpen.
Voor haar gezin wilde ze er zijn. Met Frans deelde ze lief en leed tot hij op 1 augustus 1992 onverwacht overleed. Ze was de zorgzame en bezorgde moeder, geen knuffelmoeder maar haar levensdoel was zorgen voor kinderen en kleinkinderen. Het zorgzaam zijn voor elkaar heeft ze ook doorgegeven aan haar gezin. Haar kleinkinderen waren haar dierbaar, ze heeft op hen gepast. Het sterven van kleinzoon Joris heeft haar pijn gedaan. De achterkleinkinderen waren haar oogappels, tot op haar sterfbed gingen haar gedachten naar hen. Voor alle kinderen op haar pad was ze bomma. Er was haar sterke familieband; ze kwam uit een gezin van 7 kinderen en de band is altijd sterk gebleven in leven maar blijkbaar nu ook in het sterven. In de afgelopen zes weken zijn er nu drie zussen overleden. Maria genoot van breien en bloemschikken. Haar tuin bleef altijd haar zorg. En wat heeft ze gekaart, patience.
Maria is altijd een gelovige vrouw geweest, biddend met de Hemel verbonden. Van haar gebed maakte ze geen geheim. Ze getuigde daarvan ook dat het haar kracht en sterkte was. Ze had een bijzondere devotie voor de Moeder van Jezus, Moeder Maria. “Nu mag ja naar Onze Lieve Vrouw gaan”, fluisterden haar dierbaren haar op haar sterfbed toe. Aan de hand van Moeder Maria mag ze nu naar de Heer gaan.


PAROCHIE SINT-PIETER SINT-PIETERS-RODE

Op vrijdag 10 november was er in onze Sint-Pieterskerk de kerkelijke uitvaart van Cyriel Boon. Hij was de weduwnaar van Irene De Coster en woonde in de Waterstraat. Hij werd geboren in Kortrijk-Dutsel op 8 december 1923 en is thuis overleden op 3 november 2017.

Ook al was Cyriel hoogbejaard en waren er ouderdomsgebreken: hij bleef gezond en alert, zelfredzaam. Onverwacht is zijn hart stilgevallen en is er de lege plaats. Hij was een joviale mens, zacht, heel eerlijk, hij lachte altijd. Het wereldgebeuren en de actualiteit bleven zijn aandacht hebben en hij had er ook zijn duidelijke mening over. Hij was attent en kon bij een gesprek goed inschatten wat belangrijk was. In hart en ziel was hij “de meester”. Als technisch leraar gaf hij lange jaren het beste van zichzelf, met fierheid sprak hij over zijn tijd als leraar. Cyriel was zeer technisch, dingen moesten juist zijn.
Met Irene was hij 41 jaar getrouwd, toen ze in 1991 overleed. Ze was lang ziek en met een grote toewijding heeft Cyriel voor haar gezorgd. Na die lange jaren dat Irene al overleden is, bleef hij over haar spreken. De band met zijn broers en zussen was sterk, zijn familie was hem dierbaar en hij was dankbaar voor wat ze voor hem deden.
Cyriel genoot van de kleine dingen van het leven. Hij was dankbaar dat hij zo oud mocht worden. Hij heeft er ook zijn best voor gedaan, zijn gezondheidsoefeningen deed hij elke morgen. Hij zwansde graag en ging graag eens goed eten. Vroeger was er zijn inzet, samen met Irene, als kookouders bij de KLJ. Hij was ook bij de fanfare in Kortrijk-Dutsel.
Net in de dagen van Allerheiligen en Allerzielen is ook hij de weg naar de Eeuwigheid gegaan. Cyriel wilde zelf ook nog naar het kerkhof in deze dagen. Zijn familie had nog een foto genomen van het graf van Irene en aan hem laten zien en hij was er dankbaar voor.
Cyriel is altijd een diepgelovig man geweest. Lange jaren geleden heeft hij ook nog de diakenopleiding gevolgd. Zijn trouw aan het geloof en de Kerk is tot de laatste dag gebleven.
Daags voor zijn sterven mocht hij nog thuis de Communie ontvangen. Nu hij zelf niet meer naar de kerk kon, kwam de Heer onder de gedaante van de Heilige Communie Zelf naar Cyriel toe. Moge hij nu thuiskomen bij de Heer in het Eeuwige Allerheiligen.

Op donderdag 14 december was er in onze Sint-Pieterskerk de kerkelijke uitvaart van Simonne Noppen, echtgenote van Joseph De Keyzer uit de Schubbeekdriesweg in Lubbeek. Ze werd geboren in Sint-Pieters-Rode op 4 juni 1936 en is thuis in Lubbeek overleden op 7 december 2017.
Simonne was drie maanden ziek. Het is allemaal snel gegaan. Men heeft nog gedaan wat in de medische mogelijkheden lag, maar het mocht niet zijn. De laatste tijd was ze weer thuis in haar vertrouwde omgeving. Met veel liefde werd ze verzorgd door haar echtgenoot. Als een kaarsje is haar levensvlam gedoofd. Ze heeft het zelf ook geweten dat het einde dichterbij kwam, maar zelf sprak ze er niet over.
Simonne was een goede en tevreden vrouw, een heel gedienstige vrouw, ze stond klaar voor iedereen. Als ze voor iemand iets kon doen, dan deed ze het.
In het huishouden heeft ze het beste van zichzelf gegeven. Ze heeft ook veel voor haar ouders en schoonouders gedaan.
Met Jozef was ze meer dan 58 jaar getrouwd. De lege plaats zal voor hem heel groot zijn. Op 14 oktober 1959 hebben ze in de kerk van Sint-Pieters-Rode elkaar het ja-woord gegeven. Simonne en Jozef hebben veel samen gedaan. In al die jaren hebben ze zoveel met elkaar gedeeld, “goede en kwade dagen, ziekte en gezondheid”.
Met een grote zorg en een groot geduld heeft Jozef haar goed verzorgd: vele uren slaap heeft hij voor de zorg voor zijn vrouw gelaten, wel twintig keer op een nacht uit bed om te zorgen, niets is hem te veel geweest. Dankzij zijn goede zorgen is ze ook thuis kunnen blijven en in haar vertrouwde omgeving gestorven. Er was ook een goede band met de familie. Simonne was ook in de weer voor de buurt met groenten uitdelen.
De eenvoudige dingen van het leven waren de bouwstenen van haar leven. Ze ging ook graag eens winkelen.
Het geloof van haar jeugd heeft ze altijd bewaard. In het gebed en de sacramenten was ze met de Hemel verbonden. Trouw kwam ze naar de Mis. Ze had een grote liefde voor Moeder Maria. Veel is ze naar Scherpenheuvel geweest. In mei en in oktober ging ze dikwijls naar de Mariakapel in Lubbeek. Aan de hand van Moeder Maria mag ze nu de Eeuwigheid binnengaan.

Op woensdag 17 januari was er in onze Sint-Pieterskerk de kerkelijke uitvaart van Remy Dasque, van de Houwaartsebaan. Hij werd geboren te Tielt op 10 september 1933 en is overleden te Leuven op 12 januari 2018.
Op minder dan een week tijd is Remy uit ons midden weggevallen. Maandag werd hij naar het ziekenhuis gebracht. Hij sukkelde met zijn benen. Hij moest gerust gesteld worden want “ naar de kliniek gaan, dat is voor te sterven”, zei hij. Niets had ook maar iets laten vermoeden dat het zo ging aflopen. Vrijdagnacht ging het niet goed en vrijdagmiddag is hij al overleden. Zijn zus Anny en schoonbroer René waren dicht bij hem. Hij heeft geweten dat zijn hart te zwak was voor nog een operatie. Hij wist dat hij doodging en dat zijn tijd hier in Eeuwigheid zou overgaan. Hij sprak nog zijn bezorgdheid uit voor zijn huisdier, “Ge gaat toch voor mijn kanarievogeltje zorgen”.
Remy was een goed mens, hij babbelde graag, hij zat veel buiten. De kinderen en de dieren hadden zijn bijzondere aandacht. Als landbouwer heeft hij het beste van zichzelf gegeven, in de voetsporen van zijn vader.
Zijn familie was hem dierbaar. Lange jaren heeft hij samengewoond met zijn broer Marcel, tot deze in 2004 is overleden. De band met zijn zus Anny en schoonbroer René was sterk, zijn zus deed de was, ze hebben goed voor hem gezorgd en er lang eten naartoe gebracht. Er was ook een sterke band met de jongeren generatie van de familie, ze gingen bij hem het gras afdoen en hij zag hen graag.
Remy genoot van de kleine dingen van het leven. Vroeger heeft hij nog met de duiven gespeeld, dieren hebben hem altijd geïnteresseerd.
Het geloof wat hij thuis had meegekregen heeft hij altijd bewaard. Als christen wist hij dat de dood niet het einde is. Dat het sterven niet het einde van alles is, is ook uitsproken in het toedienen van het ziekensacrament. In dat geloof is zijn lichaam begraven in het graf waar ook Marcel rust, als een teken dat ze aan de overkant weer samen mogen zijn.

Op zaterdag 20 januari was er in onze Sint-Pieterskerk de kerkelijke uitvaart van Georges Goriens weduwnaar van Josephine Minnen, van de Rodestraat. Hij werd geboren te Sint-Pieters-Rode op 27 oktober 1926 en is overleden te Leuven op 13 januari 2018.
Op korte tijd namen we afscheid van Georges. De hoge jaren wogen, hij was moeilijk te been en wellicht heeft hij zich sterker voorgedaan dan hij was maar hij was honkvast. In het huis waar hij bijna zijn hele leven heeft gewoond, wilde hij blijven. Vier weken was hij nu in het ziekenhuis. Het ging beter en er waren plannen om weer naar huis te gaan. Hij had zich nog nieuwe brillen besteld, hij keek letterlijk nog vooruit. En toch...zijn lichaam was op. Hij voelde het ook aan: "Ik geraak er niet meer boven, ik ga sterven".
Georges was een heel actieve man, een harde werker, een handige man, hij hield van knutselen en zorgde zelf altijd voor creatieve oplossingen. Hij werkte in de garage, later bij Van Hoof als glasmaker. Hij kon vertellen over zijn werk, over zijn lange ritten met de vrachtwagen in alle weersomstandigheden. Later bij Sylvania, in de lampen. Er was ook de kweek van de aardbeien, herinneringen hoe het gezin met de tent en wagentjes ging plukken.
Met Josephine deelde hij lief en leed tot ze in 2003 onverwacht overleed. Het was een droeve periode voor hem maar hij heeft weer de draad opgenomen. Voor zijn kinderen was hij een goed vader, bezorgd voor hun toekomst, het was voor hem belangrijk dat ze konden studeren en dat ze een studierichting kozen die hen gelukkig maakte. Ze waren altijd welkom thuis. Voor zijn kleinkinderen was hij de goede en bezorgde “bompa”. Wekelijks kwam het gezin samen. Ook de achterkleinkinderen waren hem dierbaar. In het drukke gezin van weleer vond ook de moeder van Georges een thuis en mocht ze een gelukkige oude dag kennen.
Georges was graag in de natuur. Zijn duiven waren zijn passie, hij wist er veel, de vlucht van de duiven boeide hem. Zijn tuin was hem dierbaar, lang heeft hij in zijn tuin gewerkt want die moest in orde zijn. Hij keek uit naar de bloemen. Georges hield ook van kaarten.
Aan het geloof van zijn jeugd is hij altijd trouw gebleven. Hij was er als gelovig man van overtuigd dat God zijn leven leidde, hij kende zijn geloof. God mag hem nu het loon van de trouwe dienaar geven.

Op zaterdag 26 mei was er in onze Sint-Pieterskerk de kerkelijke uitvaart van Paula Labro echtgenote van Achilles Sente, van de Langestraat. Zij werd geboren te Houwaart op 18 december 1930 en is overleden te Leuven op 19 mei 2018.
Het sterven van Paula heeft veel mensen verrast. De krachten werden de laatste maanden steeds minder, ze kon steeds minder uit de voeten, het werd allemaal moeilijker en er was last en pijn maar toch had niets dit sterven laten vermoeden. Op anderhalve dag moesten we afscheid van haar nemen. Toen ze naar het ziekenhuis werd gebracht, bleek al snel dat ze zo zwaar getekend was dat er geen hoop meer was. Al die tijd is haar gezin haar liefdevol nabij geweest. Haar echtgenoot Achilles en haar dochter waren ook dicht bij haar toen het vlammetje van haar levenskaars die vroege zaterdagmorgen is gedoofd.
Paula was een kordate vrouw, recht door zee. Altijd heeft ze in het bedrijf geholpen en daarbij ook haar huishouden gedaan. Samen met Achilles heeft ze het bedrijf mee opgebouwd. In het begin was haar taak kaarsen kneden en rollen, later kaarsen versieren. Ze gaf het beste van zichzelf als huisvrouw maar ook in het goed ontvangen van de mensen.
Haar gezin betekende alles voor haar. Met Achilles was ze bijna 64 jaar getrouwd. In al die jaren hebben ze samen zoveel met elkaar gedeeld, "goede en kwade dagen, ziekte en gezondheid" zoals ze eens aan elkaar beloofden voor het altaar van de Heer. Met een grote zorg is Achilles haar nabij geweest in de laatste tijd, het was in de afgelopen periode letterlijk een tijd van vallen en opstaan. Ze was een lieve moeder en schoonmoeder. Ze was een goede grootmoeder, mooie herinneringen aan de jaarlijkse uitstappen met de kleinkinderen. Ook de achterkleinkinderen kwamen graag bij haar. Ook haar familie was haar dierbaar. Paula heeft haar moeder verloren toen ze elf was. Zo jong als ze toen was, moest ze toen instaan om het huishouden te doen als oudste van vier kinderen.
Paula kon genieten van de kleine dingen van het leven: mooie herinneringen aan hoe ze met Achilles veel heeft gereisd met de mobilhome.
Biddend was Paula als gelovige vrouw met de Hemel verbonden. In die laatste moeilijke tijd zei ze wel eens dat ze liever zou vertrekken, ze was zeker niet bang om te sterven. Ze mag nu thuiskomen in Gods Liefde.