Home
Woord v.d. Pastoor
Priester Penne
Opname in de kerk
Dopen
Communie
Vormsel
Huwelijk
Jubilea
Uitvaart
Boete & verzoening
Ziek zijn
Maria
Links
Contactinformatie

Priester Penne

U bent bezoeker 316304 .

Nieuws > Overleden parochianen Nieuwrode sinds augustus 2017

PAROCHIE SINT-LAMBERTUS NIEUWRODE

Op dinsdag 5 september 2017 was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Maria Van Bael, weduwe van Frans Naulaerts. Ze werd geboren op 28 mei 1923 in Oostham en is overleden in het WZC Dommelhof in Sint-Joris-Winge op 29 augustus 2017.
De laatste jaren was Maria wel getekend door haar hoge leeftijd, maar ze is rustig mogen gaan, zonder lijden. De laatste zes weken was ze heel stil geworden, met toch nog af en toe een teken van herkenning. Stil en ongemerkt, in haar slaap is ze de Eeuwigheid binnengetreden na een leven wat bijna een eeuw overspande.
Maria heeft van het leven gehouden, ze genoot van elke dag die ze er bijkreeg.
De zorg voor haar gezin was haar leven. Haar zes jongens heeft ze de weg naar de volwassenheid gewezen. Ze kon kordaat zijn, ze liet zich niet de les spellen en ze stond haar ‘mannetje’. Naast de zorg voor het huishouden heeft ze ook gewerkt op het veld.
Met Frans heeft ze lange jaren lief en leed gedeeld, “goede en kwade dagen, ziekte en gezondheid”, tot hij in 1996 is overleden. De tijd na het sterven en het alleen zijn was voor haar niet gemakkelijk.
Voor haar kinderen was ze een moeder zoals een echte moeder moet zijn, ze deed alles voor haar kinderen. In haar eigen gezin kwam de dood ook heel dichtbij. Acht jaar geleden is haar oudste zoon Rik overleden en dat is zwaar geweest voor haar. Ook de kleinkinderen waren haar dierbaar en wanneer de achterkleinkinderen kwamen maakte haar dat blij.
Maria kon genieten van de kleine dingen van het leven. Vroeger was er breien, want de kinderen mochten geen kou hebben. Er waren de goede contacten met medemensen. Bloemen waren haar passie, in haar tuin was het een bloemenparadijs. Gastvrij ontving ze bezoekers met koffie en de koekendoos op tafel. Ze was een optimistische vrouw, ik beluisterde herinneringen aan hoe ze voor ambiance zorgde in het rusthuis. Daar ontdekten haar kinderen trouwens dat moeder ook zangtalent had.
Maria was ook een gelovige vrouw, met een grote liefde voor Moeder Maria. Bij haar gezin zijn nog mooie herinneringen aan de Lourdesgrot die er was aan het huis in Nieuwrode. Elk jaar moest die opgepoetst worden.
Aan Gods Zorgen vertrouwen we Maria nu toe. Voor ons is dit sterven niet het einde van alles, niet de ondergang van alles maar de Overgang naar het Leven bij God, daar is al het oude voorbij en daar mogen we weer samen zijn met hen die we hier moesten missen.

Op zaterdag 18 november was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Hilda Van Meensel, weduwe van Evarist Saliën. Ze woonden vroeger in de Veeliedenstraat Hilda werd geboren in Nieuwrode op 3 juli 1923 en is overleden in Rillaar op 12 november 2017.
De laatste tijd begon haar hoge leeftijd voor Hilda steeds zwaarder te wegen. “Ik kan niet meer”, zei ze. De laatste twee weken waren de krachten echt op.
Hilda was een sterke vrouw die wist wat ze wilde, niet veel woorden maar daden. Ze zou altijd doen om goed te doen. Ze leefde volgens de zin: ‘je moet andere mensen behandelen zoals je zelf wil dat je behandeld wordt’. Ze kon veel aan en was veelzijdig in binnen- en buitenwerk. Op de boerderij en voor haar gezin gaf ze het beste van zichzelf.
Met Evarist deelde ze lange jaren lief en leed, tot hij in 1990 totaal onverwacht overleed. Voor haar kinderen was ze een goede moeder. Ze wisten dat moeder veel van hen hield. Ze was zorgend en bezorgd, ze was er altijd voor hen. Ook de kleinkinderen waren haar dierbaar, ze bleef er naar vragen. En ze was blij met de komst van de achterkleinkinderen. Tot in haar hoge jaren bleef ze er van genieten wanneer de familie samen was.
Hilde hield van breien en haken, bakken, bezoekjes aan vriendinnen, de uitstapjes naar Samana (Ziekenzorg) en KVLV.
Het geloof dat ze thuis had meegekregen, heeft ze altijd in haar hart bewaard. Er was haar trouw aan de Eucharistie, hoe ze naar de Mis gingen in de kapel op het Rot. Het gebed was haar houvast. Ook in de laatste dagen hebben haar gezinsleden haar bidden nog gezien. Ze hoorden haar bidden: “Moeder Maria, zegen onze familie”.
Precies op de dag dat Hilda en Evarist zeventig jaar getrouwd zouden zijn, is zij overleden. Na lange tijd mogen ze weer samen zijn bij God, aan de Overkant van het leven samen met hun overleden kindje.

Op zaterdag 25 november was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Albert Van Winckel, echtgenoot van Lucienne Asselberghs. Hij werd geboren in Nieuwrode op 4 oktober 1940 en is overleden in Leuven op 19 november 2017. Hij woonde in de Losting..
Met Albert verdwijnt een vertrouwd gezicht. Veel heeft hij de laatste tijd rondgereden in zijn rolstoel. Wie hij tegen kwam, begroette hij en als het kon maakte hij een babbeltje. Na zijn beenoperatie in 2014 en de moeilijke tijd die daarop volgde, had hij de draad weer opgenomen. Hij had het getekend-zijn aanvaard en hij was er graag bij. Zijn wegvallen uit ons midden heeft ons daarom allemaal stil gemaakt. Sinds vier november lag hij daar roerloos, geen enkele reactie, een tijd van hopen en vrezen.
Albert was een zachte, stille en tevreden mens, het was altijd goed, de discussie zocht hij niet. Hij was een harde werker. Als beenhouwer heeft hij het beste van zichzelf gegeven, dat was zijn leven. Lang is hij gaan helpen en dat is hij blijven doen tot drie jaar geleden. Er was ook het aardbeien kweken.
Zijn gezin was hem dierbaar. Met Lucienne was hij 56 jaar getrouwd. Al die jaren hebben ze zoveel samen gedeeld, “goede en kwade dagen, ziekte en gezondheid”, zoals ze eens voor het Altaar van deze kerk aan elkaar hadden beloofd.
Voor zijn kinderen was hij een zorgzame vader, ook zijn kleinkinderen en achterkleinkinderen waren hem dierbaar. Er was twee keer een viergeslacht en daar was hij trots op. Elke zondagmiddag was het eetdag en dan kwamen alle familieleden eten en daar genoot hij van. Albert genoot van de kleine dingen van het leven. Hij genoot van in de tuin werken. Hij hield er van om onder de mensen te komen en contact te zoeken, de boodschappen te doen en een pintje te drinken. Op zondagvoormiddag kwamen zijn vrienden hem halen en dat waren mooie momenten voor hem. Albert hield van televisie kijken, vooral naar sport; elke dag las hij zijn krant en vulde hij het kruiswoordraadsel in. Hij ging graag naar het voetbal en ik beluisterde deze week ook herinneringen aan zijn verbondenheid met het verenigingsleven. Hij was vroeger ook bij de fanfare en bij de wielerclub.
Het geloof dat hij thuis had meegekregen, heeft hij altijd in zijn hart bewaard.
Moge de Heer hem nu het loon van de trouwe dienaar geven.

Eveneens op zaterdag 25 november was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Louis Symens, echtgenoot van Lea Timmermans. Hij werd geboren in Houwaart op 16 november 1935 en is thuis in Nieuwrode overleden op 21 november 2017. Hij woonde op de Kraaikant.
Totaal onverwacht is Louis overleden. Enkele dagen eerder had hij nog het orgel bespeeld en gezonden tijdens een uitvaartmis van een medeparochiaan. Louis was een ingoede mens, een brave man, eenvoudig, aangenaam, in de weer voor elk, hij deed altijd om goed te doen. Het dienstwerk als koster-organist was zijn leven. Hij vervulde die taken in Houwaart, in Tielt, in Tervuren, in Aarschot. In onze kerk en in de vele kerken in het omliggende heeft hij gespeeld en deed men graag een beroep op hem. Het dienstwerk voor de Kerk ging altijd voor, hij leefde er voor, zijn auto viel stil aan de kerk, de Kerk heeft nooit tevergeefs een beroep op hem gedaan. Voor al die inzet kreeg hij van de aartsbisschop ook het gouden Sint-Romboutskruis. Zingen was zijn werk en zijn hobby, hij had een mooie stem, hij was ook fier op zijn zangkunst. Louis hield van de liturgie, de Latijnse gezangen bleven voor hem grote waarde hebben.
Met Lea was hij 59 jaar getrouwd. In al die jaren hebben ze zoveel samen gedeeld, "in goede en kwade dagen, ziekte en gezondheid" zoals ze eens aan elkaar voor het Altaar van de Heer hadden beloofd. Voor zijn kinderen was hij een rustige vader, hij maakte zich niet kwaad. Voor zijn kleinkinderen was hij een goede grootvader; hij haalde graag samen met hen plagerijen uit.
Louis was overal graag bij en ging graag een pintje drinken na de Mis. Hij genoot ook van de paarden. Zolang hij kon heeft hij zijn tuin bijgehouden. Hij kon goed verhalen vertellen, echt gebeurd of gewoon verzonnen. Hij is ook nog gemeenteraadslid geweest.
Louis was een diepgelovig man. Biddend was hij met de Hemel verbonden, de Eucharistie was de ontmoeting met de Levende Heer. Als al die mensen voor wie hij een uitvaart Requiem - geef rust - heeft gezongen, hem nu bij de Hemelpoort stonden op te wachten, dan zal het er heel druk geweest zijn. Louis stelde zich de Hemel voor als de plek waar er rijstpap met gouden lepeltjes werd gegeten. Louis hield van rijstpap, we gunnen hem die Hemel zeker van harte.
Moge hij nu Gods Lof zingen in de Eeuwigheid.

Op zaterdag 2 december was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Willy Trevels, geboren in Nieuwrode op 29 juni 1938 en in Leuven overleden op 27 november 2017. Alhoewel hij al drie weken in het ziekenhuis was, is Willy toch nog onverwacht overleden.
Willy was iemand die voor iedereen klaar stond, een eenvoudige mens, snel tevreden met het eenvoudige. Hij deed altijd om goed te doen. Als hij je een plezier kon doen, dan deed hij het. Hij was altijd goedgezind. Met een lach ging hij door het leven. Hij was geliefd door zijn medemensen en hij was ook graag onder de mensen en maakte graag een babbeltje.
Lange jaren heeft hij gewerkt als gemeentearbeider. Hij was ook actief op de groente- en fruitmarkt in Nieuwrode.
Zijn kinderen en kleinkinderen waren hem dierbaar en hij zag hen ook graag. Hij heeft altijd goed voor zijn huishouden willen zorgen en hij heeft hard gewerkt voor hen. Willy heeft een grote zorg gehad voor zijn ouders. Een sterke band was er met Frieda en haar gezin, bij hen kon hij ook altijd terecht en ze zijn hem altijd nabij geweest.
Hij ging graag naar het voetbal kijken. Hij hield van televisie kijken en hij ging ook graag wandelen. Ook in het rusthuis was hij graag dienstbaar, hij had er de zorg voor de bloemen.
Het geloof heeft Willy in zijn jeugd ontvangen en heeft hij altijd in zijn hart bewaard. Ook in het rusthuis hebben ze hem gekend als een gelovige man. Hij was trouw in elke Eucharistieviering aanwezig en hij bracht er de offergaven aan. Hij is dikwijls naar begrafenissen geweest. De bidprentjes hield hij trouw bij en hij herlas ze en liet de herinneringen aan die overledenen weer spreken. Bij die velen die hem voorgingen mag hij nu de rust en de vrede vinden. Hij is begraven op de begraafplaats van Nieuwrode waar zijn ouders, broer en zovele bekenden rusten in de gelovige zekerheid dat hij met die velen herenigd mag zijn. In Gods Licht mag hij nu de rust en de vrede vinden.

Op donderdag 4 januari 2018 was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van André Crabbé, geboren te Nieuwrode op 4 februari 1926 en overleden te Holsbeek op Kerstmis, 25 december 2017.
Op een moment waarop in onze kerken werd gezongen “Midden in de winternacht ging de Hemel open”, is ook voor André de Hemel opengegaan. Hij wist dat hij doodging, hij was moe en had de keuze gemaakt om geen ingrepen meer te ondergaan. Op het Geboortefeest van de Heer is zijn gebed om naar zijn dierbaren te gaan, verhoord, nog sneller dan verwacht. Hij was een zachtaardige man. Op zijn manier is hij door het leven gegaan, iedereen kende hem. Hij was een dorpsfiguur met zijn typische verschijning: met zijn klak op, met de fiets. Veel heeft hij weggegeven. Hij was de jongste van vijf kinderen. André is altijd bij zijn moeder blijven wonen, die jong weduwe was geworden. Hij heeft lang onder haar vleugels geleefd. Dat maakte van hem de man zoals we hem hebben gekend. We mogen zeggen dat hij geleefd heeft in harde omstandigheden maar nooit heeft hij geklaagd.
Zijn twee petekinderen Rien en André waren hem dierbaar, ze bleven hem trouw bezoeken en hebben ook veel voor hem gedaan.
Een tijd heeft André in het koetsiershuis van het kasteel gewoond en daar was hij fier op.
Als schrijnwerker was hij een vakman. Hij maakte mooie dingen, als hij het wilde.
André hield van muziek, heeft piano gespeeld en had ook veel dvd’s. Hij hield van televisie kijken, voetbal kijken. Hij had een grote interesse in alles wat de natuur, de dieren en de vogels aanging.
Het geloof wat hij thuis had meegekregen, heeft hij altijd bewaard. In het rusthuis woonde hij trouw de Mis bij. Zijn Mariabeeldje was hem dierbaar, hij getuigde dat Moeder Maria hem heel zijn leven had beschermd, trouw droeg hij ook de rozenkrans. Moge hij nu, aan de hand van Moeder Maria, de Hemel binnentreden.

Op donderdag 11 januari was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Gusta Meynaerts, echtgenote van Sylvain Storms uit de Appelweg. Ze werd geboren in Nieuwrode op 7 april 1926 en is thuis te Nieuwrode overleden op 6 januari 2018.
We kunnen eigenlijk van Gusta zeggen dat ze opgeleefd was. De laatste tijd ging het allemaal achteruit, de gang werd minder, ze werd stiller. Gusta heeft dat ook zelf aangevoeld. Ze zei: “Ik heb een goed leven gehad en wat er nu nog komt, moeten we er bij nemen”. Die laatste dag is het allemaal heel snel gegaan.
Gusta was een heel zachte en lieve vrouw, behulpzaam. Altijd stond ze klaar voor iedereen. Ze was bezorgd om elk, ze zou geven waar ze kon, positief. Als huismoeder heeft ze hard gewerkt.
Met Sylvain zou ze op 2 oktober 70 jaar getrouwd zijn. Ze kenden elkaar van jongsaf en hun liefde is jong gebleven. Voor haar kinderen was ze de bezorgde en helpende moeder. Ze moest in haar gezin het sterven meemaken van haar zoon Wilbert en van haar schoondochter Lieve. Haar drie kleinkinderen waren haar dierbaar, de band met hen was innig. Voor hen was ze een lieve grootmoeder. Veel heeft ze voor hen gedaan. Ook van haar vier achterkleinkinderen hield ze veel.
Gusta is graag en veel onder het volk geweest. Niet alleen bij de buurt was ze betrokken maar bij vele verenigingen. In haar jonge jaren was er haar inzet voor de BJV, later in het bestuur van de KVLV, Ziekenzorg heeft ze mee opgericht. Als iemand ziek was, ging ze er naartoe. Er was ook haar inzet in de gepensioneerdenbond n aast haar man die voorzitter was en haar hulp in de duivenbond.
Het geloof wat ze thuis had meegekregen, is altijd haar sterkte en kracht geweest. Biddend was ze met de Hemel verbonden. Op zondag voedde ze haar geloof met de Eucharistie in deze kerk en wanneer dat niet meer ging keek ze naar de televisie. Haar geloof mochten we ook nog zien op haar sterfbed, hoe ze bij de toediening van de Sacramenten nog het weesgegroet meebad. In de ochtend van Driekoningen is ze overleden, moge ze thuiskomen in het Eeuwige Licht van God.

Op zaterdag 10 februari was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Frans Andries, echtgenoot van Julienne Vermaelen uit de Rodestraat. Hij werd geboren te Sint-Pieters-Rode op 15 mei 1935 en is overleden te Leuven op 6 februari 2018.
Het sterven van Frans heeft veel mensen stilgemaakt. Het is allemaal zo snel gegaan. Hij was niet goed geworden, zijn gezinsleden brachten hem naar het ziekenhuis. Zijn hart was op. Men heeft nog alles gedaan wat men kon maar het mocht niet meer zijn. Dit had niemand verwacht, hij had al veel operaties gehad. Er was ook geen echt afscheid, ineens is er die lege plaats.
Ook al werd hij gedoopt met de naam Frans, de mensen kenden hem als Swoi. Hij was een hardwerkende vader die voor zijn zes kinderen alles heeft gegeven. Hij ging bij Stella werken en heeft groenten gezet opdat zijn gezin niets zou tekort komen. Hij heeft zich krom gewerkt.
Met Julienne was hij 58 jaar getrouwd. Voor zijn kinderen was hij een goede en zorgzame vader, op zijn manier en zonder veel woorden zag hij hen graag. Hij was trots op zijn kinderen en op alles wat ze bereikten. Ook zijn kleinkinderen zag hij graag, een bijzondere band was er met zijn petekind. Hij was ook trots op zijn eerste achterkleinkind.
Frans vertelde graag over vroeger. Hij kende veel mensen. Met elk die hij op zijn pad kreeg, maakte hij graag een babbeltje. Hobbies had hij niet, werken was zijn hobby. Er was zijn werk en aandacht voor zijn land, zijn tractor, zijn varkens, zijn hond, altijd buiten.
Achtentwintig jaar was er in het gezin de zware beproeving van het verongelukken van dochter Hilde en schoonzoon André. Dat sterven had hem en de hele familie ten diepste getroffen. Ons geloof is nu dat Frans aan de Overkant naast Hilde en André zit en daar alles aan het vertellen is van die afgelopen 28 jaar. In liefde en gebed blijven we met hem verbonden, over de grens van dit leven.

Op donderdag 15 februari was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Leonie Smets, weduwe van Frans Smets. Zij werd geboren te Nieuwrode op 5 september 1918 en is overleden te Holsbeek op 8 februari 2018.
De kaap van de honderdste verjaardag kwam voor Leonie steeds dichterbij. Ze bleef lang sterk en vitaal en sommigen in het rusthuis droomden al van haar belofte: “Als ik 100 word, geef ik een fuif voor heel het rusthuis”. De laatste maanden werden de krachten steeds minder. “Ik zal geen 100 worden”, hoorden we haar zeggen. Omringd door enkele van haar kinderen heeft ze de ogen gesloten. Haar leven wat net geen eeuw overspande ging zo over in de Eeuwigheid.
Leonie was een zorgzame vrouw, altijd in de weer. Ze was fier en trots en altijd mooi gekleed. Ze had een heel goed geheugen en kende vele data. Ze hield van een grapje. Lang is ze zelfstandig gebleven, tot ze in 2011 naar het rusthuis is gegaan. Leonie was graag in groep en in het rusthuis deed ze mee aan de activiteiten. Na haar studie van snit en naad werkte ze in de administratie van het bedrijf van haar man, in de bezigheden in het cafe.
Met Frans deelde ze lief en leed tot hij in 1992 is overleden. Voor haar kinderen was ze een zorgende moeder. Haar kinderen hebben goed voor haar gezorgd en ze was er dankbaar voor. In haar eigen gezin stond ze ook enkele keren voor het grote mysterie van de dood. Ook haar dochter Gerda en schoonzoon Francois gingen haar voor. Het sterven van haar dochter Gerda heeft haar veel pijn gedaan. Het is ook voor een moeder een omgekeerde wereld als je een van je kinderen naar de laatste rustplaats moet brengen. Haar kleinkinderen en achterkleinkinderen zag ze graag komen, de snoepjes stonden altijd gereed.
Leonie hield van breien en haken, ze kon het goed, in het rusthuis kwamen mensen daarvoor ook naar haar. Tot de laatste week bleef ze de actualiteit en haar televisieprogramma’s volgen: het nieuws, Familie en de kookprogramma’s werden trouw bekeken.
Leonie was ook een gelovige vrouw, biddend met de Hemel verbonden. De priesters van de parochie waren altijd welkom bij haar. Ze was ook trouw in de Eucharistieviering, in het rusthuis had ze ook haar vaste plaats vooraan. De Heer mag haar nu ook een plaats geven in de Eeuwigheid.

Op zaterdag 24 februari was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Tamara Van de Gaer, dochter van René Van de Gaer en Christiane Blockx, uit Wolfsdonk. Zij werd geboren te Leuven op 8 juli 1970 en is er overleden op 18 februari 2018.
Omringd door de hele familie is Tamara rustig overleden. Die laatste vijf weken was ze op de Intensive Care, een tijd van hopen en vrezen. Aan dit sterven ging een weg van jaren vooraf.
Tamara was een heel sociale vrouw, met een sterke eigen mening die ook uitgesproken werd. Met goede en kwade dagen, zoals die in elk mensenleven voorkomen, ging Tamara haar levensweg. Die goede en kwade dagen maakten haar tot de vrouw zoals we haar kenden. Allen getuigen: ze stond altijd klaar voor iedereen, ze was met iedereen begaan en ze kende ook iedereen. Kinderen en oude mensen lagen haar na aan het hart. Ze studeerde voor kinderverzorgster en bejaardenhelpster. Tot de gezondheid haar parten speelde werkte ze in het rusthuis in Holsbeek.
Voor haar ouders was ze de zelfstandige en bezorgde dochter. Voor hen is het een omgekeerde wereld om een kind naar de laatste rustplaats te moeten brengen. Ze was ook de bezorgde zus en tante, ook in het ziekenhuis vroeg ze nog naar Loran en Lio. De familieband was sterk. Tamara had vele vriendinnen, ze babbelde graag met hen en hield er van om samen dingen te ondernemen. Haar hondje was haar trouwe gezel, hij was als een kind voor haar en ook in de laatste dagen was ze in het ziekenhuis nog bezorgd om haar huisdier. Er was haar betrokkenheid bij het voetbalgebeuren van Nieuwrode. Ze ging naar voetbal en cyclocross kijken en volgde het ook op televisie. Ze hield ook van kaarten.
Het geloof wat ze thuis had meegekregen, heeft ze altijd in haar hart bewaard. In haar jeugd ging ze mee naar de Mis in de kapel op het Rot. Van velen is Tamara naar de uitvaart geweest. Zo dikwijls heeft ze hoorde ze verkondigen dat het sterven niet het einde van alles is, niet de ondergang van alles maar de overgang naar het leven bij God, waar al het oude voorbij is, waar geen lijden meer is. Dat gunnen we haar nu ook. Daarvoor is er ook nog bij haar sterfbed in het ziekenhuis gebeden. “Bedankt voor het komen”, zei ze die laatste dagen nog. Dat willen we nu ook zeggen. We zijn dankbaar dat ze een deel van ons leven was, ook al was het veel te kort. In liefde en gebed blijven we met haar verbonden.

Op donderdag 1 maart was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Lieve Asselberghs. Ze woonde vroeger in de Zandstraat. Ze werd geboren te Nieuwrode op 25 september 1943 en is overleden te Tienen op 22 februari 2018.
Al lange jaren was Lieve door haar ziekte getekend. Al zes jaar vond ze een thuis in Dommelhof. Toch is haar sterven nog onverwacht gekomen. Ze was enkele dagen in het ziekenhuis, het ging weer beter met haar, het werd haar ook zo gezegd: “Ge zijt de goede weg aan het opgaan”. In haar slaap is ze overleden. Haar hart wat in al die jaren zoveel had gedragen en doorstaan, is stilgevallen.
Lieve was een spontane en lieve vrouw, heel sociaal, een hart voor iedereen, ze stond altijd klaar en ze hielp waar ze kon, ze kon met iedereen overweg. Ook al zat het leven niet altijd mee, ze is altijd moedig doorgegaan en ze heeft haar levensblijheid nooit verloren.
Velen herinneren zich Lieve als buschauffeur. Er was het eigen bedrijf en ook daarna is ze nog lange jaren buschauffeur geweest. Door haar beroep kende ze ook veel mensen en ze was ook graag gezien.
Ze was een goede moeder. Haar kinderen konden bij haar terecht als ze problemen hadden. Als ze kon helpen, dan deed ze dat met veel plezier. Voor de kleinkinderen was ze een speelse oma, met veel enthousiasme, voor heb was ze “bommeke”. Ook de achterkleinkinderen waren haar dierbaar.
Als hobby had Lieve naaien. Er was ook tuinieren, ze zag graag bloemen. En er was haar verzameling glazen poppen. Doorheen de goede en kwade dagen van haar leven is ze altijd een gelovige vrouw geweest. Ook in haar laatste dagen hoorden haar dierbaren haar nog “Dank U, Jezus” zeggen. In haar huis hadden de Mariabeeldjes een duidelijke plaats en ze ging graag naar Scherpenheuvel een kaarsje branden.
Vele dierbaren heeft ze zien voorgaan, verschillende van haar dierbaren zijn veel te jong overleden. Die weg is ze nu ook gegaan. De Heer heeft nu ook tot haar gezegd: “Komt tot Mij die uitgeput zijt en onder lasten gebukt, en Ik zal u rust en verlichting schenken.”

Op vrijdag 25 mei was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Leonie Verbinnen weduwe van Albert Janssens. Ze woonde op het Rot. Ze werd geboren te Nieuwrode op 31 januari 1922 en is er thuis overleden op 22 mei 2018.
Leonie kon lang bogen op een sterke gezondheid. Tot ze vorig jaar gevallen is, toen is ze beginnen sukkelen en de krachten werden steeds minder. Ook al werd het steeds moeilijker, ze is toch altijd moedig gebleven. Dankzij de goede zorgen van haar gezin is ze in haar vertrouwde huis aan het Rot kunnen blijven. We hoorden haar in die laatste tijd zeggen: “ Ik kan niet meer…ik wist niet dat sterven zo moeilijk was”. Bewust nam ze afscheid van haar gezin, van haar geburen en van allen die altijd voor haar hebben klaar gestaan en haar liefdevol nabij zijn geweest. Omringd door haar gezinsleden is ze overleden.
Leonie was een sterke en verstandige vrouw. Tot in haar laatste dagen nam ze haar boekje met de woordzoekers in de hand. Ze was fier: ze was graag goed gekleed en alles moest in orde zijn in haar huis en in haar tuin. Als huisvrouw gaf ze het beste van zichzelf, daarnaast heeft ze zoals velen in onze streek gewerkt in de fruitteelt.
Haar gezin was haar dierbaar en haar gezin was haar wereld. Met Albert deelde ze lange jaren lief en leed, tot hij in 1991 is overleden. De eerste tijd na zijn overlijden was niet gemakkelijk voor haar. Voor haar dochter en kleindochter was “ons moe”, ze was een strenge moeder en grootmoeder met een sterke wil, ze hield veel van hen. Het plotse sterven van Arlette was een zware slag. Het sterven van een kind is voor een ouder zeker altijd een omgekeerde wereld en dat was ook zo voor haar. Ze vroeg zich af waarom haar dochter voor moest gaan en waarom zij niet was gegaan. Haar gezin heeft veel voor haar gedaan, ze zijn haar dag en nacht nabij geweest zodat ze niet naar een rusthuis moest. Haar achterkleinkinderen waren haar oogappels. Ook met de buurt had ze een goede band, herinneringen hoe de geburen bij haar verjaardag koffie kwamen drinken en taart eten. Als weduwe van een oud-strijder voelde ze zich ook verbonden met de oud-strijdersvereniging van ons dorp. Leonie genoot van de kleine dingen van het leven. Haar hobby was vroeger haken en breien. Woordzoeken bleef ze doen tot in haar laatste dagen. Het geloof wat ze thuis had meegekregen heeft ze altijd in haar hart bewaard. God mag haar nu belonen voor al het goede wat ze heeft gedaan.

Op zaterdag 2 juni was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Martha Blockx weduwe van Louis Janssens. Ze woonde op Kraaikant. Ze werd geboren te Nieuwrode op 21 mei 1927 en is overleden te Leuven op 26 mei 2018.
Ruim drie weken was Martha in het ziekenhuis. De krachten waren op. Altijd was ze een zelfstandige vrouw. Ze was gelukkig dat ze bijna tot haar 91ste verjaardag zelfstandig kon blijven wonen in haar huis aan de Kraaikant. Die laatste weken waren een tijd van hopen en vrezen. Enkele dagen voor haar sterven was er nog haar verjaardag, die dag was ze goed en heeft ze nog wat gevierd met haar gezin. Haar gezin was haar nabij tot het laatste moment.
Martha was altijd in de weer voor iedereen, altijd content en nooit geklaagd. Ze was zeer gastvrij, altijd was je bij haar welkom en velen liepen binnen en buiten bij “Martha van de mulder”. Als huisvrouw heeft ze het beste gegeven voor haar man en haar vier kinderen. Ze heeft ook lang gezorgd voor haar vader en schoonmoeder. Daarnaast was er in het seizoen ook de teelt van aardbeien en perziken zoals velen in ons dorp.
Met Louis was ze meer dan vijftig jaar getrouwd, ze hebben de gouden bruiloft nog gevierd. Hij is lang ziek geweest en Martha heeft al die tijd voor hem gezorgd tot hij in 2006 overleed. Het was toen een zwaar jaar voor haar met het verlies van haar echtgenoot Louis en haar schoondochter Renilda. Voor haar kinderen was ze de zorgende en bezorgde moeder. Haar kleinkinderen waren alles voor haar en ze was blij met de komst van de achterkleinkinderen.
Martha heeft veel gelezen. Elke week bracht de bibliotheek haar nieuwe boeken. Er waren ook haar kruiswoordraadsels en het rummikuppen. En hoeveel kousen heeft ze niet gebreid ? Haar laatste breiwerk was nog niet af, drie stuks liggen nog onafgewerkt bij haar zetel. Ze genoot ook van haar vele orchideeën en van haar bloemenhof. Lang geleden is Martha ook een goede toneelspeelster geweest.
Martha is altijd een gelovige vrouw geweest, lang is ze naar de Mis gekomen. Ze droeg ook trouw om haar hals een kruisje, een zichtbaar teken van haar verbonden zijn met de Heer. Op een briefje had ze het gedicht geschreven: “Moeders gaan maar sterven niet, zij leven en zij geven. Zolang men moeders kinderen ziet, zolang zal moeder leven”. Van over de grens van dit leven blijft ze dicht bij hen die ze hier liefhad.

Op zaterdag 9 juni was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Finneke Wuyts. Ze was de dochter van Alfons Wuyts en Maria Van Bael (+). Ze woonde in de Veeliedenstraat. Ze werd geboren te Betekom op 10 december 1954 en is overleden te Nieuwrode op 2 juni 2018.
Het sterven van Finneke is niet onverwacht gekomen. Ze was al een tijdje op de sukkel en in de afgelopen tijd is ze flink achteruit gegaan. In de laatste week was het een tijd van afscheid nemen. Finneke ontving de Sacramenten der Zieken. Haar vader en familie zijn haar al die tijd nabij geweest. Ze hebben er voor gezorgd dat Finneke thuis is kunnen blijven.
Finneke was iedereens vriend, ze was content, het was altijd goed, met een warme knuffel liet ze haar liefde en genegenheid voor elk die op haar pad kwam zien. Ze was sterk, sterk ook van wil en karakter, als ze nee zei dan was het ook nee. Haar wereld was vooral het huis in de Veeliedenstraat. Daar was ze gelukkig met haar ouders en met haar familie en allen die er kwamen. Haar ouders en familie hebben altijd goed voor haar gezorgd. Voor haar vader zal het zeker een groot gemis zijn, de zorgen die hij aan Finneke heeft gegeven zijn groot geweest. Ze was de jongste van de kinderen. Ze is nooit alleen geweest, ook bij ziekenhuisopnames lieten ze haar nooit alleen, altijd zijn ze er voor haar geweest. Voor de hele familie was ze “ons Finneke”. Ze hielden van haar, ook in die momenten van afscheid nemen zijn alle kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen nog bij haar geweest.
Finneke genoot van mee gaan winkelen, samen met haar zus op vakantie, de vakanties met Ziekenzorg, kleuren. Hoeveel heeft ze niet gebreid voor de kinderen van Haiti ?
In onze kerk vertrouwden we haar bijzonder toe aan Gods Vaderlijke Zorgen. Finneke kwam graag naar de kerk en kende vele gebeden van buiten. Op 17 juni zou Finneke weer op vakantie vertrekken, het valiesje met wat spulletjes erin stond al klaar. Nu is ze aan haar reis naar de Heer vertrokken. Haar lichaam gaan we te rusten leggen in het graf waar ook haar moeder rust. Naar dat graf ging ze wel eens mee naartoe om er een bloemetje neer te zetten. Finneke zei wel eens: “Ik mis ons moe”. Nu mag ze weer met haar en zovele samen zijn. In liefde en gebed blijven we met haar verbonden, over de grens van dit leven.

Op donderdag 2 augustus was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Angele Feyaerts echtgenote van Jozef Kennis. Ze woonde in Mennenshoeve. Zij werd geboren te Nieuwrode op 25 mei 1941 en is er thuis overleden op 26 juli 2018.
Die warme zomernamiddag is Angele onverwacht overleden. Jozef was dicht bij haar. Een lange weg van twintig jaar getekend zijn door haar ziekte ging vooraf. Beetje bij beetje moest ze aan krachten inleveren, veel vertrouwde dingen zijn weggevallen, zich uitdrukken werd steeds moeilijker, ze kon bijna niets meer en werd steeds meer hulpeloos.
Angele was een goed mens, zorgzaam, stil en rustig, ze zei niet veel, bedeesd. Ze was fier, ze wilde er graag altijd goed uit zien. Haar huis was haar thuis en daar was ze gelukkig. Alles moest in haar huis piekfijn zijn en blinken, kuisen en wassen heeft ze veel gedaan. De drukte van de straat of het verenigingsleven heeft ze nooit gezocht. Toch was ze ook graag onder de mensen maar ze was nooit de gangmaker. Hard heeft ze gewerkt en als huisvrouw thuis het beste van zichzelf gegeven. Alles stond in het teken van haar gezin, daar leefde ze voor.
Met Jozef was ze bijna 55 jaar getrouwd. Hun gezinsleven was niet gemakkelijk. De zorgen om het gezin, bijzonder de zorg voor Marleen en het dragen van de ziekte hebben ze samen intens gedeeld. Met een grote zorg is Jozef Angele in die lange periode van ziekte liefdevol nabij geweest en haar verwend dat ze het goed had. Angele was ook een goede moeder, een moederkloek, heel beschermend, altijd is ze voor hen opgekomen, ze was ook streng en als het nee was, dan was het ook nee. Haar kleinkinderen waren haar dierbaar en zij hielden van haar. Ook haar familieleden waren haar dierbaar. Van de meisjes was ze de oudste van het gezin en thuis was ze het moederke.
Angele hield van de kleine dingen van het leven. Vroeger was er breien. Muziek was belangrijk voor haar. Elke Vlaamse zanger kende ze, de radio stond altijd open, ze heeft veel gezongen, in de laatste tijd zong ze niet meer. Het geloof wat Angele thuis heeft meegekregen, heeft ze altijd in haar hart bewaard. Ze was blij en dankbaar dat de Heer Zelf onder de gedaante van de Communie regelmatig naar haar toekwam. Nu mag ze de Heer zien en bij Hem mag ze voor haar gezin en voor ons allen ten beste spreken.

Op vrijdag 24 augustus was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Maria Lemmens weduwe van Frans Vervloessem. Ze woonde op de Kriesberg. Ze werd geboren te Rillaar op 7 november 1929.
Twee weken geleden werd Maria met spoed geopereerd. Voor haar hoefde het niet meer maar ze deed het voor haar kinderen. Het was een tijd van hopen en vrezen. Haar gezin heeft bij haar gewaakt en is haar nabij geweest tot ze vredig is overleden.
Maria was een sterke vrouw met een sterke wil, ze wist wat ze wilde en ze hield sterk aan haar zelfstandigheid. Men was altijd welkom in haar huis en ze was blij als ze bezoek kreeg. Ze deed nog alles zelf en ze wilde zo weinig mogelijk hulp. Het harde werken was haar thuis, op de boerderij, meegegeven. Het veld was haar langste leven. Ze hield van eenvoud. Het materiele was voor haar minder belangrijk, ze zegde: “Glorie hoefde niet”. Ze maakte de oorlogsjaren mee en ze stond er op dat er niets werd verspild. Geven was voor haar. Als huisvrouw gaf ze het beste van zichzelf, thuis maar ook bij haar zus ging ze helpen.
Voor haar gezin wilde ze er zijn. Met Frans deelde ze lief en leed tot hij op 1 augustus 1992 onverwacht overleed. Ze was de zorgzame en bezorgde moeder, geen knuffelmoeder maar haar levensdoel was zorgen voor kinderen en kleinkinderen. Het zorgzaam zijn voor elkaar heeft ze ook doorgegeven aan haar gezin. Haar kleinkinderen waren haar dierbaar, ze heeft op hen gepast. Het sterven van kleinzoon Joris heeft haar pijn gedaan. De achterkleinkinderen waren haar oogappels, tot op haar sterfbed gingen haar gedachten naar hen. Voor alle kinderen op haar pad was ze bomma. Er was haar sterke familieband; ze kwam uit een gezin van 7 kinderen en de band is altijd sterk gebleven in leven maar blijkbaar nu ook in het sterven. In de afgelopen zes weken zijn er nu drie zussen overleden. Maria genoot van breien en bloemschikken. Haar tuin bleef altijd haar zorg. En wat heeft ze gekaart, patience.
Maria is altijd een gelovige vrouw geweest, biddend met de Hemel verbonden. Van haar gebed maakte ze geen geheim. Ze getuigde daarvan ook dat het haar kracht en sterkte was. Ze had een bijzondere devotie voor de Moeder van Jezus, Moeder Maria. “Nu mag ja naar Onze Lieve Vrouw gaan”, fluisterden haar dierbaren haar op haar sterfbed toe. Aan de hand van Moeder Maria mag ze nu naar de Heer gaan.

Op 24 november was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Jef Van den Heuvel echtgenoot van Magda Vounckx. Hij woonde op de Bruul in Kortrijk-Dutsel. Hij werd geboren te Ramsel op 25 mei 1943 en is overleden te Leuven op 19 november 2018.
Vijftien weken was Jef in het ziekenhuis. Het is een hele weg geweest. Hij kon niet meer stappen, niet meer eten of drinken maar hij bleef strijden, hij wilde leven en bleef hopen, hij bleef er voor gaan, tot de laatste dag. Het was al die tijd hopen en vrezen. We moeten zeggen dat hij opgeleefd was. Omringd door Magda en zijn gezin is hij overleden.
Jef was een volksmens. Hij was graag onder de mensen, was sociaal, dronk graag een pintje en plaagde ook graag. Hij hield van het leven. Als cipier in Leuven Centraal gaf hij lange tijd het beste van zichzelf. Daarnaast was er thuis ook de bezigheden in de tuinbouw.
Met Magda was hij afgelopen mei vijftig jaar getrouwd. Ze hebben het nog gevierd. Al die tijd hebben ze zoveel samen gedeeld: “goede en kwade dagen, ziekte en gezondheid”, zoals ze in de kerk van Nieuwrode eens aan elkaar hadden beloofd. Zeker sinds de huisbrand zes jaar geleden zijn er veel zorgen geweest en waren er ook nogal wat problemen met de gezondheid. Niets is voor Magda teveel geweest om voor Jef te doen. Tot de laatste dag noemde hij haar “schat” en dat is ze ook voor hem geweest. Zijn kinderen en kleinkinderen waren alles voor hem. Voor zijn kinderen was hij een goede en liefdevolle vader. Er zijn mooie herinneringen hoe hij tijd doorbracht met zijn kinderen, hoe hij samen met hen ging winkelen. Voor zijn kleinkinderen was hij de rustige, bezorgde en trotse opa, begaan met zijn kleinkinderen.
Jef was de oudste van tien kinderen, ook zijn familie was hem dierbaar.
Jef kon genieten van de kleine dingen van het leven. Hij hield van meerijden met de auto en genieten, tussen het volk zijn. Er was zijn interesse voor vrachtwagens, auto’s en tractoren.
Het geloof wat hij thuis had meegekregen heeft hij altijd bewaard in zijn hart. Hij was biddend met de Hemel verbonden. Zijn rozenkrans en gebedsprentjes waren hem dierbaar. Voor ons, christenen, is dit sterven de overgang naar het Leven bij God. Daar is al het oude voorbij, daar is geen lijden en pijn meer, daar mogen we weer samen zijn met hen die we hier moesten missen. Dat geloof is ook uitgesproken toen zijn gezin bij hem samen heeft gebeden. In liefde en gebed blijven we met elkaar verbonden, over de grens van dit leven.

Op zaterdag 15 december was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Paul Crabbé echtgenoot van Lieve Berghmans. Hij woonde in Dorp. Hij werd geboren te Nieuwrode op 21 januari 1951 en is er thuis overleden op 11 december 2018.
Een lange weg is afgelegd. Sinds zijn vijfenvijftigste was Paul lijdend. Vorig jaar, in januari, was er de longtransplantatie. Het herstel verliep spoedig. Hij is nog met het hele gezin op vakantie geweest. De laatste tijd sloeg alles tegen. Het ging de laatste dagen snel.
Paul was een sterke man die altijd wilde helpen, hij had een sterke wil en zijn bedoelingen waren altijd goed. Als leraar Wiskunde gaf hij het beste van zichzelf. Hij was een goede leraar, eerlijk, streng en rechtvaardig, altijd rekening houdend met de concrete situatie van het kind. Dertig jaar heeft hij in het Damiaaninstituut voor de klas gestaan. Hij was een goede collega, aangenaam om mee samen te werken.
Met Lieve was hij 41 jaar getrouwd. In al die jaren hebben ze zoveel samen gedeeld. Dankzij haar zorgen en nabijheid kon Paul ook thuis blijven en thuis sterven. Hij was hij de bezorgde, helpende en correcte vader. Hij was de lieve grootvader, hij hielp de kleinkinderen mee met het huiswerk en stimuleerde hen. Ook met zijn familie was er een goede band.
Paul genoot van de kleine dingen van het leven. Er was de sport, het voetbal, de veteranenclub. Er was de zorg voor de tuin en hij genoot van muziek. Er zijn de herinneringen aan zovele vakanties. Hij keek nog uit naar een verre reis, samen met de familie.
Paul is nu aan zijn laatste reis begonnen. Voor ons is dit sterven de overgang naar het Leven bij God. Het geloof wat Paul thuis had meegekregen, heeft hij altijd bewaard. Vroeger is hij nog misdienaar en lector geweest. Hij was ook lang bij de Chiro en was er leider. Zijn geloof hebben we ook gezien toen hij de Sacramenten der Zieken ontving. Na de bediening wilde hij dat we een aperitief zouden drinken. Hij wist dat hij op weg was naar het Eeuwig Gastmaal. Zo dikwijls ging hij naar het kerkhof, biddend bleef hij verbonden met zoveel die hem voorgingen. Daar gaan mag hij nu ook zijn laatste rustplaats vinden. Ons gebed nu is dat Paul nu gelukkig mag zijn bij God, bij Moeder Maria en de heiligen, samen met zijn ouders, zijn schoonouders, zijn broer en die vele anderen die hem voorgingen op de weg naar de Eeuwigheid.

Op vrijdag 5 april 2019 was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Huguette Deroost echtgenote van Theo Verbeek. Ze woonde in Dorp. Zij werd geboren te Leuven op 27 januari 1950 en is thuis te Nieuwrode overleden op 1 april 2019.
Het is een lange en moeizame weg geweest naar dit sterven. Tien jaar geleden vocht Huguette tegen haar ziekte en ze overwon. Vorig jaar gingen dan ineens de dingen minder. Er waren heel wat onderzoeken en steeds meer werd ze een getekende vrouw. Sinds september kon ze niet meer spreken. Beetje bij beetje werden haar mogelijkheden kleiner en de machteloosheid groter. Liefdevol werd ze verzorgd, de laatste tien weken was ze thuis bij haar liefdevolle echtgenoot. Theo was haar als een “Simon van Cyrene” nabij en met de alle krachten die hij had heeft hij het zware kruis helpen dragen. Samen met de verzorgenden hebben zij er het beste van gemaakt, ook al was het bijna ondoenbaar, er waren toch ook nog mooie momenten in die tien weken. Nu waren de laatste reserves op. Haast ongemerkt is Huguette overleden. Huguette was een vrouw waar men op kon rekenen. Als ze iets zei, dan was het zo, haar woord was haar woord. Ze was een fiere vrouw, problemen zou ze altijd zelf oplossen.
Haar beroepsleven begon ze als kapster. Later hielp ze in het bankfiliaal van haar man en in de loop van de tijd nam zij het verzekeringskantoor voor haar rekening. Lange dagen hebben zij en Theo gewerkt en te weinig tijd voor zichzelf genomen…
Huguette en Theo zouden aanstaande 20 oktober 50 jaar getrouwd zijn. In al die jaren hebben ze zoveel met elkaar gedeeld: “goede en kwade dagen, ziekte en gezondheid”. Hoe pijnlijk concreet is dat geweest in die laatste weken waarin Theo er dag en nacht voor haar was en haar toegewijd en nabij is geweest. Voor haar kinderen was ze de hardwerkende moeder die altijd alles in orde probeerde te houden. Ze was ook streng, de regels waren duidelijk, met een strenge moederliefde was ze hen nabij. Voor haar kleinkinderen golden andere regels, was ze de lieve grootmoeder, helemaal niet streng. Er zijn mooie herinneringen aan typische oma-dingen: het bakken van pannenkoeken met Lichtmis, samen met de kleinkinderen kleren shoppen of rijstpap koken. Hobby’s had Huguette niet: ze gaf het beste van zichzelf voor haar gezin en voor de zaak en dat was haar leven. Moge ze nu thuiskomen in het Eeuwige Pasen.

Op dinsdag 28 mei 2019 was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Cyriel Demarsin echtgenoot van Thilda Stuyckens. Hij woonde in de Appelweg. Hij werd geboren in Sint-Pieters-Rode op 25 april 1935 en is overleden te Leuven op 24 mei 2019.
Toen Cyriel op Paasmaandag naar het ziekenhuis werd gebracht, heeft niemand gedacht dat hij niet meer naar het vertrouwde huis aan de Appelweg zou terugkeren. Bijna 5 weken was hij nu in het ziekenhuis, het was een tijd van hopen en vrezen. Stil en ongemerkt is hij overleden. Zijn sterven heeft toch nog veel mensen verrast. Aan dit sterven ging een weg vooraf. De laatste paar jaar werd het minder. Cyriel zei zelf: “Oud worden, ge moet er niet op roepen”.
We bewaren van Cyriel het beeld van een kalme en zachte mens, hij wist wat hij wilde. Hard heeft hij gewerkt, lange jaren als arbeider bij Stassano en daarnaast in de tuinbouw. Met het boerenleven was hij grootgebracht en opgegroeid en hij kon het land niet missen. Hij werkte lange dagen in de aardbeien en het witloof en daarnaast nog zijn full-time job.
Met Thilda was hij 53 jaar getrouwd, in al die jaren hebben ze zoveel samen gedeeld, “goede en kwade dagen, ziekte en gezondheid”, zoals ze eens aan elkaar voor het Altaar van de Heer hadden beloofd. Dag en nacht heeft Thilda de laatste moeilijke jaren voor hem gezorgd. De lege plaats zal groot zijn voor haar. Voor zijn kinderen was hij een goede vader en voor zijn kleinkinderen een goede grootvader, ze zijn hem oprecht dankbaar voor zoveel wat hij voor hen deed en wat hij hen heeft geleerd.
Cyriel had weinig tijd voor een hobby, hij genoot van de kleine dingen en er zijn ook nog herinneringen aan de tijd dat hij vroeger bij de Fanfare was en daar bugel speelde.
Zijn zetel staat nu leeg in de woonkamer. Toch geloven wij als christenen dat dit sterven niet het einde van alles is. Het geloof wat Cyriel thuis heeft meegekregen, heeft hij altijd in zijn hart bewaard. In de afgelopen jaren zijn er verschillende dichte familieleden van Cyriel overleden. Hij leed er van maar hij zei er niets over. Nu mag hij weer met hen samen zijn. In liefde en gebed blijven we met hem verbonden, over de grens van dit leven.

Op zaterdag 10 augustus 2019 was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Fons Wuyts weduwnaar van Maria Van Bael. Hij woonde in de Veeliedenstraat. Hij werd geboren te Langdorp op 30 januari 1925 en is overleden te Nieuwrode op 5 augustus 2019.
Die maandagmorgen had niets ook maar iets laten vermoeden. Fons had goed geslapen en hij pratte goed en dan ineens is zijn hart gestopt. De hoge jaren begonnen de laatste tijd toch wel te wegen en de krachten werden steeds minder maar dit sterven heeft ons nog verrast.
Fons was een sterke mens. Hij had zijn humor en met een schalkse blik probeerde hij je wel eens iets wijs te maken… Hij was groot geworden in de moeilijke jaren rond en in de oorlog en dat liet hem zuinig voor zichzelf leven maar met een open hand voor hen op zijn levenspad. Hij had een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Hij heeft altijd hard gewerkt, eerst geboerd en later in de papierfabriek, in de melkerij en het laatst in de dokken. Honderd kilo tillen was voor hem niets. Werken in de tuin en in zijn serre deed hij tot de laatste maanden.
Zijn gezin was hem dierbaar. Met Maria deelde hij lange jaren lief en leed tot ze in 2013 overleed. Hij heeft dag en nacht voor haar gezorgd. Na het sterven van zijn vrouw ging hij moedig verder want er was ook de zorg voor Finneke, ook daar gaf hij het beste van zichzelf. Het sterven van Finneke, nu ruim een jaar geleden, heeft hem ten diepste getekend, hij heeft er veel verdriet over gehad want de zorg voor haar was het doel van zijn leven. Voor zijn kinderen was hij de strenge en rechtvaardige vader, zijn kinderen vertelden mij dat als vader zijn klak afzette, dat je het wel wist… Zijn kinderen hebben ook goed voor Fons gezorgd, hij is nooit alleen geweest, met veel liefde zijn ze hem nabij geweest en hebben ze voor hem alles gedaan wat in hun mogelijkheden lag om hun vader thuis te laten blijven. Hij was dol op zijn kleinkinderen en achterkleinkinderen, hij was dankbaar voor hun bezoekjes.
Echte hobby’s had Fons niet. Er was zijn hof en er waren zijn machientjes. Vroeger waren er duiven en konijnen. Hij wist alles van de natuur.Fons was ook een gelovig mens. Het geloof wat hij van zijn diepgelovige ouders had meegekregen, heeft hij altijd bewaard. Tot het einde zagen zijn kinderen hun vader een kruisteken maken bij het eten. Hij ging altijd naar de Mis en toen dat niet meer kon, volgde hij de Mis op televisie, ook afgelopen zondag nog. Voor Fons was sterven naar ons moe en ons Finneke gaan. Dat gunnen we hem nu ook van harte.

Op vrijdag 20 september 2019 hebben we als Kerkgemeenschap afscheid genomen van Stijn Huts zoon van Richard Huts en Astrid Meynaerts. Hij werd geboren te Leuven op 20 december 1983 en is overleden te Nieuwrode op 14 december 2019.

Het is een lange en een moeizame weg geweest die afgelopen tijd. De maandenlange ziekenhuisopname brachten hem geen beterschap, integendeel. Alles is geprobeerd, het was een tijd van hopen en vrezen. Vorige week vrijdag kwam de mededeling dat Stijn palliatief was. Stijn wilde naar huis en hij heeft er ook alles voor geregeld. Ook al was hij maar 35, de tol van het geleefde leven was zwaar en hij wilde niet meer en was het vechten moe, zijn lichaam was op. Omringd door zijn familie is hij zaterdag overleden.
Stijn was een lieve en zachtaardige jongen; als hij voor iemand iets kon doen, dan deed hij het. Hij was een levensgenieter, hij amuseerde zich graag. Zijn levensweg was niet altijd gemakkelijk. Er zijn dingen die hem ten diepste hebben getekend, achter zijn glimlach en lieve blik werd er veel aan pijn en zoeken verborgen.
Lange jaren gaf hij het beste van zichzelf in de horeca, daar heeft hij hard gewerkt, vele uren aan een stuk. Hij werkte ook vijf jaar in de winkel van de bakkerij van zijn ouders.
Voor zijn ouders was hij de lieve en gedienstige zoon. In het ziekenhuis zei men, bij zijn geboorte: “Daar gaat ge nog iets mee aan de hand hebben want die heeft karakter”, dat heeft hij ook in zijn leven getoond. Langs de kronkelende paden van zijn levensweg zijn zijn ouders hem altijd met veel liefde blijven omringen. Stijn zag zijn ouders ook graag. Ook voor zijn broer Geert was Stijn in de weer. Met veel mensen leefde hij verbonden. Hij hield van zijn medemensen. Ook in het ziekenhuis toonde hij dat nog door met andere zieke mensen rond te rijden.
Stijn genoot van de kleine dingen van het leven. Hij ging graag naar de zee. Hij hield van paarden en honden, hij was een dierenvriend.
Als gelovige mensen hebben we afscheid van hem genomen. Voor Stijn is de dood gekomen als een bevrijding en een welkome vriend die hem bracht naar de Overkant waar het leven hem geen pijn meer kon doen. Dat gunnen we hem nu ook van harte. In liefde en gebed blijven we met elkaar verbonden, over de grens van dit leven.

Op 30 november was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Frans Wouters weduwnaar van Denise Ceusters. Hij woonde aan de Kraaikant. Hij werd geboren te Nieuwrode op 13 augustus 1936 en is overleden te Leuven op 23 november 2019.
Frans is altijd een sterke man geweest, hij leidde gelukkig zijn leven op de berg, vanwaar hij het hele dorp en de verre omgeving kon overschouwen. Dit afscheid heeft eigenlijk niemand zien aankomen. Acht weken was hij niet in het ziekenhuis. Het waren weken van onzekerheid. Zijn gezin beschreef hem als een lieve en minzame man, zijn dagelijkse leven verliep gestructureerd en afspraken kwam hij stipt na. Hij was zeer punctueel, een man van het uur. Met zijn autootje ging hij op pad, hij was een man die graag gewoon onder het volk was. Er zijn mooie herinneringen aan de 12 jaar dat hij cafébaas was van café “Onder de toren”, dat deed hij van 1962 tot 1974. Ook mooie herinneringen aan Frans als fervente voetballer en aan Frans als de fiere muzikant, bij de fanfare speelde hij bugel. Hij zat ook in het bestuur van de Wielervrienden. Aanvankelijk werkte Frans als stukadoor en daarna als postbode,. Daarnaast was er ook nog zijn groetentuin.
Zijn gezin was hem dierbaar. Met Denise deelde hij lief en leed tot ze veel te vroeg, in 1996, is overleden. Denise was alles voor hem, haar te jonge sterven was een groot verlies voor hem en het gezin. Als vader was hij streng maar rechtvaardig, over hen wilde hij waken en hen beschermen. Hij was fier op zijn kleinkinderen. Ook met zijn zus was er een sterke band, elke dag ging ze er in het ziekenhuis naartoe en Frans was er ook dankbaar voor, hij zei ook: “Ik heb chance dat ik ons Elza hem om mee te babbelen”.
Frans wilde vanuit het ziekenhuis liefst zo rap mogelijk naar zijn berg terug, naar de grond waar zijn voorouders altijd hebben gewoond en waar hij ook zo graag woonde. Het is een andere berg geworden… Het geloof wat Frans thuis heeft meegekregen, heeft hij altijd bewaard. Zolang het ging is hij hier naar de Mis gekomen en voedde hij zijn geloof met het Woord van God en het Sacrament. In zijn huis waren ook de duidelijke tekenen van ons geloof: het kruisbeeld en de beeltenis van Moeder Maria. Toen ik hem de Sacramenten werden toediend bad hij nog met de weinige krachten die hij had het Onze Vader mee. Aan de overkant van het Leven mag hij nu voor ons ten beste spreken.

Op dinsdag 14 januari 2020 was er in onze Sint-Lambertuskerk de kerkelijke uitvaart van Julienne Vermaelen. Zij was de weduwe van Frans Andries en woonde in de Rodestraat. Zij werd geboren te Nieuwrode op 30 september 1937 en is overleden te Leuven op 7 januari 2020.
Sinds ze eind oktober gevallen is, ging Julienne beetje bij beetje achteruit. Ze was nu al een aantal weken in het ziekenhuis. Haar geest bleef helder maar haar lichaam kon niet meer. Van elk nam ze bewust afscheid. “Den draad is op”, “sterven”, fluisterde ze, het was goed geweest voor haar, ze wilde de ogen dicht doen en slapen.
Julienne was een sterke vrouw, met een sterke wil. Ze zei haar mening duidelijk maar er waren nooit rancunes. Ze was een ingoede vrouw, ze werd nooit kwaad. Vele geheimen nam ze met zich mee want ze had voor velen een open oor, alles wat men tegen haar zei was veilig.
Als huisvrouw heeft ze het beste van zichzelf gegeven voor haar gezin, daarnaast heeft ze vroeger ook nog kleren genaaid thuis en waren er de activiteiten rond de aardbeien.
Voor haar gezin was ze de zorgende echtgenote, moeder en grootmoeder; ze genoot ook van het kunnen zorgen. Met Frans heeft ze lange jaren lief en leed gedeeld tot hij bijna twee jaar geleden overleed. Ze heeft hem hard gemist want het huis was stil geworden zonder hem. Voor haar zes kinderen was ze een brave moeder, voor hen allen bleef ze de zorgende moeder, bijzonder voor Marc die nog thuis woont. De vreugden en de zorgen van haar kinderen en kleinkinderen waren ook haar vreugden en zorgen. Na al die jaren bleef ook haar overleden dochter Hilde bijzonder in haar gedachten. Een hele hoop kleinkinderen heeft ze mee grootgebracht en heel wat bokes met choco gegeven, voor elk was ze Peet. Haar twee achterkleinkinderen waren haar trots.
Julienne hield van puzzelen; er waren de televisieprogramma’s die ze trouw volgde.
Haar geloof heeft ze doorheen de goede en de kwade dagen van haar leven bewaard. Vanuit haar geloof wist ze dat het sterven niet het einde van alles was. In eenvoudige bewoordingen sprak Julienne daar ook over. Enkele keren in haar leven stond ze dichtbij de dood en daarover zei ze: “Ik heb aan de poort geklopt maar ze hebben mij teruggestuurd”. Als ze over haar eigen sterven sprak, dan zei ze dat ze naar onze Pa ging. Dat gunnen we haar ook nu van harte na die laatste moeilijke tijd.