Home
Woord v.d. Pastoor
Priester Penne
Opname in de kerk
Dopen
Communie
Vormsel
Huwelijk
Jubilea
Uitvaart
Boete & verzoening
Ziek zijn
Maria
Links
Contactinformatie

Priester Penne

U bent bezoeker 319921 .

Nieuws > Overleden parochianen Holsbeek Sint-Maurus sinds augustus 2017

PAROCHIE SINT-MAURUS HOLSBEEK

Op dinsdag 31 oktober was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Achille Hendrickx. Hij werd geboren in Holsbeek op 10 september 1939 en is overleden in het UZ Gasthuisberg op 25 oktober 2017. Hij woonde op de Biekedelle.
Het laatste stuk levensweg van Achille was niet gemakkelijk. Ineens kreeg zijn hele actieve leven een andere wending. Tussen februari en augustus verbleef hij in het ziekenhuis en daarna vond hij een thuis in het rusthuis. In juni had men ook ontdekt dat hij zwaar lijdend was. Nee, het was allemaal niet gemakkelijk om zo getekend te zijn. En toch werd er het beste van gemaakt. In die laatste zonnige herfstdagen genoot hij nog van de wandelingen die zijn gezin met hem maakte. Hij werd naar het ziekenhuis gebracht. Het zou maar voor enkele dagen zijn. Het waren dagen van stilaan afscheid nemen. Zijn gezin, dat hem in al die tijd zo sterk nabij is geweest, was hem ook in deze dagen dag en nacht nabij. Elk heeft op zijn manier afscheid kunnen nemen. Achille zei: “Er is maar ene weg”. Zijn gezin was ook bij hem toen hij de ene weg naar de Eeuwigheid is gegaan.
Zijn gezin beschreef Achille als een doordrijver, voor iedereen in de weer. Toen hij jonger was, ging hij overal klussen. De boog mocht niet altijd gespannen staan, zei hij, en hij dronk graag een pintje. Hij was gul en gaf graag weg als hij daarmee kon helpen. Zo was er zijn inzet voor mensen in Wit-Rusland. Lange jaren heeft hij het beste van zichzelf gegeven bij PBE, vroeger heeft hij nog even bij Stella gewerkt.
Zijn gezin was hem dierbaar. Voor hen was hij Pappie. Met Maria heeft hij lange jaren lief en leed gedeeld, “goede en kwade dagen, ziekte en gezondheid” zoals ze eens aan elkaar voor het Altaar van de Heer hadden beloofd. Na haar sterven op 20 mei 2010 heeft hij goed zijn plan getrokken: hij kookte, deed de strijk en ging moedig zijn weg. Voor zijn kinderen was hij een goede vader, streng maar rechtvaardig. Voor zijn kleinkinderen was hij een goede grootvader, behulpzaam, ze mochten hem alles vragen, hij was er altijd voor hen.
Achille kon genieten van de mooie dingen van het leven. Hij was een levensgenieter, een Bourgondiër. Hij had een stevige vriendengroep; het plotse sterven van Romain heeft hem pijn gedaan. Hij was gastvrij, aan tafel was er altijd plaats. Hij had verschillende hobby’s: er was het bierbrouwen, de fotografie, het hobbykok zijn. In zijn hobby’s is hij altijd tot het uiterste gegaan.
Het geloof dat hij thuis had meegekregen, heeft hij altijd in zijn hart bewaard. Ook in zijn laatste uren hebben we dat gezien. Hij liet de priester vragen die hem de handen oplegde en zalfde met de ziekenolie. Voor hem was dit sterven niet het einde van alles, niet de ondergang van alles, maar de Overgang naar het Eeuwige Leven bij God. Daar is alle lijden en pijn voorbij en daar mogen we weer samen zijn met hen die we hier moesten missen. Dat gunnen we Achille nu ook na die laatste moeilijke tijd. In liefde en gebed blijven we met elkaar verbonden, over de grens van dit leven. Ons gebed nu en in de toekomst is dat Achille gelukkig mag zijn bij God, bij Moeder Maria en de heiligen, samen met Maria en die vele anderen die hem voorgingen op de weg naar de Eeuwigheid.

Op zaterdag 16 december was er in onze Sint-Mauruskerk de Engelenmis voor Niels Robberechts, zoon van Hans Robberechts en Maaike Buys uit het Langeveld. Hij werd geboren in Leuven op 23 juli 2011 en is er overleden op 12 december 2017.
Sinds 12 oktober is er voor Hans en Maaike en hun gezin een onwezenlijke tijd aangebroken. Een tijd van hopen en vrezen. Het hartje van Niels was niet goed. Al van voor Allerheiligen was Niels in het ziekenhuis. Het was wachten op een nieuw hart. De laatste twee weken ebde de hoop stilaan weg. Elk heeft gedaan wat in de mogelijkheden lag, maar het mocht niet zijn. Niels is in de armen van zijn ouders overleden.
Niels was een lief en vriendelijk kind, met een hart van goud. Een speciaal kind, rijk van binnen. Hij was stil, zacht, integer, hij drong zich niet op, iedereen zag hem graag. Gehecht aan zijn mascotte Michael. Voor Hans en Maaike was hij het eerste kind; samen met grote zus en kleine broer waren er zoveel plannen.
In september was hij begonnen met pianoles. Hij hield van schommelen, Mario spelen, regenbogen tekenen. Flinterdun kon hij knippen. Hij was gefascineerd door geuren.
Enkele dagen voor zijn sterven werd Niels nog gedoopt. In dat eenvoudige teken heeft God zich aan Niels verbonden en Zijn belofte ook aan Niels gedaan dat Hij hem nooit meer zou loslaten. Nu onze handen hem hebben moeten loslaten, vertrouwen wij dat Niels nu geborgen is in Gods Hand.
Niels was in september aan het eerste leerjaar begonnen en kon al schrijven: “Ik ben Niels Robberechts”. Zijn naam staat nu geschreven in Gods Hand en niets of niemand, ook niet de dood, kan die naam daaruit wegwissen.
Toen Niels onlangs naar het kerkhof ging en hij vragen stelde of de doden onder een steen lagen, is hem verteld dat ze niet onder de steen, maar in de Hemel bij de sterren waren. Door die velen uit onze kring die ons op de weg van het geloof voorgingen, mag hij daar nu opgevangen worden.

Op vrijdag 16 februari was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Palmyre Persoons weduwe van Albert Claes, van de Rotselaarsebaan. Zij werd geboren te Kortrijk-Dutsel op 30 april 1922 en is overleden te Holsbeek op 9 februari 2018.
Het sterven van Palmyre heeft veel mensen verrast. Lang bleef ze de zelfstandige en sterke vrouw en niets had ook maar iets laten vermoeden dat we afscheid zouden moeten nemen. Ze dacht dat ze honderd zou worden. Op 11 januari ging ze tijdelijk naar het rusthuis om de lange wintermaanden thuis wat te ontvluchten, het was een soort vakantie. Sinds Kerstmis werd het wel wat minder maar ze dacht dat ze daar bovenop ging komen. Ineens waren de krachten op.
Palmyre was een zeer zelfstandige vrouw, principieel, minutieus, gereserveerd. Haar huis was haar thuis en daar moest alles piekfijn in orde zijn. Het wereldgebeuren bleef haar aandacht hebben, ze keek naar het nieuws en las de krant. Als ze een idee had, kreeg je er haar niet van af. In de zaak in bouwmaterialen van haar man deed ze de boekhouding en was ze de altijd-aanwezige.
Met Albert deelde ze lief en leed tot hij in 2001 is overleden. De laatste jaren van zijn leven was Albert in het rusthuis en twee keer per dag ging ze er naartoe om mee voor hem te zorgen. Zijn sterven bracht haar in een leegte maar dankzij goede contacten met vriendinnen nam ze de draad weer op.
Palmyre was een principiele en strenge moeder, met stevige moederhand heeft ze Harry de weg door het leven gewezen. Met haar kleinzoon had ze een sterke band, de vele foto’s in huis lieten zien hoe belangrijk hij voor haar was.
Palmyre hield van de vakanties met de vriendinnen. Ze ging graag naar Okra en naar het Convent.
Aan het geloof van haar jeugd is ze altijd trouw gebleven. Zo lang het mogelijk was, kwam ze trouw naar de Mis. Dikwijls heeft Palmyre gezegd: “Het is geen cadeau om zo oud te worden”. Bijna al haar leeftijdsgenoten heeft ze zien voorgaan, zovele vertrouwde dingen werden door de tijd meegenomen. Nu mag ze die velen weer terugvinden in het Eeuwige Vaderland.

Op vrijdag 4 mei was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Rachel Delauré weduwe van Albert Thys, van de Heideweg. Zij werd geboren te Holsbeek op 8 augustus 1937 en is er overleden op 25 april 2018.
Al enkele maande sukkelde Rachel wat met de gezondheid maar niets had dit toch laten vermoeden. Onverwacht is ze overleden.
Haar familie beschreef haar als een sociale vrouw, opgewekt en druk, super open, extravert, vrijgevig, hardwerkend, een goedlachse spraakwaterval, ze babbelde met iedereen. Ze was een sprankelende tachtiger, ze hield zo van het leven. Ze liet een onuitwisbare indruk na bij elk die haar zag: iedereen begroette ze, ze toonde oprechte interesse en ze nodigde mensen uit in haar huis. Tweeënveertig jaar was ze werkzaam als kassierster bij Metaleuven. “Rachelleke van de kassa” deed haar werk met hart en ziel, ze beheerde de kassa alsof het van haar was, ze kende alle klanten.
Met Albert deelde ze lief en leed tot hij in 2003 is overleden. Met Georges kreeg ze weer levensvreugde, hij was ook bij haar toen ze is overleden. Haar familie was haar dierbaar. Het sterven van haar hoogbejaarde moeder, bijna twee jaar geleden, had haar getroffen; ze heeft goed voor haar moeder gezorgd. Ook met het gezin van haar broer was ze heel begaan, altijd had ze wel iets mee voor de kinderen.
Velen hebben ook weet van haar grote zorg voor haar grote tuin. Elke zaterdag ging ze naar Scherpenheuvel, daar brandde ze bij Moeder Maria kaarsen voor zovele intenties. In de eerste dagen van de meimaand-Mariamaand hebben we haar uit handen gegeven en toevertrouwd aan Gods Handen. Moge Moeder Maria voor haar ten beste spreken. Moge ze daar nu rust en vrede vinden, samen met Albert, met haar ouders en die vele anderen die haar voorgingen naar de Eeuwigheid.

Op donderdag 12 juli was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Roland Demeyere echtgenoot van Myriam Simoens, van het Meesbergpad. Hij werd geboren te Brugge op 8 maart 1942 en is overleden te Leuven op 5 juli 2018.
Twee jaar en twee maanden duurde de weg die Roland moest gaan met zijn ziekte. Het eerste jaar kon hij nog genieten maar het tweede jaar werd het steeds moeilijker, het was stilletjes aan inleveren en afbouwen. Zolang als het enigszins mogelijk was, ging hij nog overal mee naartoe, hij ging ervoor. Hij wist dat hij er niet goed voor stond, hij wist wat komen ging en bereidde zich als gelovige ook goed voor door de Sacramenten te ontvangen. Toch nog sneller dan verwacht is hij overleden. Myriam en de kinderen waren dicht bij hem.
Roland was een innemende en lieve man, een gevoelig mens, altijd bezorgd om anderen, zeker voor zijn patiënten. Zijn beroep van anesthesist was zijn roeping, hij maakte lange dagen en hij ging helemaal op in zijn werk. Zijn werk was toewijding aan zijn patiënten die hem altijd mochten bellen. Zijn werk was niet iets wat in uren te begrenzen was, altijd was hij bezig met zijn werk, de vele papieren in huis zijn er ook een teken van…
Met Myriam zou hij volgend jaar vijftig jaar getrouwd zijn. Met een grote liefde en zorg is ze Roland nabij geweest in die laatste moeilijke tijd. Myriam heeft als een sterke vrouw goed voor hem gezorgd en er alles voor gedaan zodat hij thuis kon blijven. Voor zijn kinderen was hij een goede vader. Door de drukke beroepsbezigheden was hij wel eens de afwezige maar sinds het pensioen werd er veel tijd ingehaald. Hij was trots op zijn kinderen, het gezin kwam op de eerste plaats, hij genoot er van. Zijn kleinzoon Niels was zijn oogappel en zijn strohalm, hij keek elke keer weer uit naar de komst van hem, voor Niels wilde hij echt opa zijn.
Roland kon genieten van de kleine en de mooie dingen van het leven. Hij genoot van samen zijn met anderen, in gezelschap vertelde hij graag zijn verhalen. Hij hield van tennis, de Spaanse les, televisie kijken, sport volgen, klassieke muziek, reizen, concerten en musea bezoeken.
Het geloof was zijn sterkte en zijn kracht in die laatste tijd. Hij vroeg zelf om de Sacramenten der Zieken te ontvangen, een duidelijk teken dat God hem ook nabij was in die laatste moeilijke periode en zou laten thuiskomen in het Eeuwige Leven.

Op zaterdag 8 september was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Roger Kockaerts echtgenoot van Maria Mertens. Hij woonde in Asseltveld. Hij werd geboren te Holsbeek op 12 mei 1926 en is overleden in Wezemaal in het WZC De Lelie op 1 september 2018.
Stil en ongemerkt is Roger overleden. Een hele weg ging aan dit sterven vooraf. Beetje bij beetje moest hij aan krachten inleveren en van de sterke man van weleer bleef er steeds minder over. Het hoefde voor hem ook zo niet meer. Hij werd steeds stiller en hij was nu op .
Roger was een perfectionist en een harde werker. Bij velen blijft het beeld van hem als “de landmeter” die graag in de natuur vertoefde. Hij oefende het beroep van landmeter uit vanaf 1948 en hij begon te werken bij het kadaster. Na enkele jaren kon hij aan de stad Leuven beginnen als landmeter. Daarin heeft hij het beste van zichzelf gegeven. Lange tijd deed hij een dubbel job. Hij werkte bij de stad Leuven als hoofd van de Tekendienst voor de wegen en rioleringen, en daarnaast werkte hij in de weekends en zijn vrije dagen nog als zelfstandig landmeter in bijberoep. Hij heeft vele uren gemaakt en hard gewerkt dus voor zijn gezin, dat hem erg dierbaar was. Met Maria was hij meer dan 65 jaar getrouwd. Met veel liefde en zorg zijn ze elkaar nabij geweest in de grote en kleine dingen die de hoge jaren met zich meebrachten. Voor zijn kinderen was hij de strenge en de hardwerkende vader. Tot op het einde hadden vader en zonen een sterke band van respect en er waren meer gelijkenissen dan verschillen. Roger heeft zijn normen en waarden wat betreft hard werken kunnen doorgeven aan zijn zonen. Ook de band met de kleinkinderen, Quirina en Thomas, was sterk en mooi.
Veel tijd voor hobby’s was er niet door zijn drukke beroepsbezigheden maar toch was er occasioneel ook wel eens tijd om met de mannen van het werk een pint te gaan drinken.
Een andere bijzondere bezigheid (bij slecht weer) was zijn opzoekingswerk in zovele archieven om de stambomen van zijn families te kunnen samenstellen.
Het christelijke geloof heeft Roger thuis meegekregen. Met de waarden en normen van ons geloof heeft hij zijn leven opgebouwd. Lang heeft hij samen met Maria zijn geloof in onze kerk gevoed door het regelmatig bijwonen van de Eucharistie. Naar vele uitvaarten is hij gekomen. Zo dikwijls heeft hij horen verkondigen dat het leven niet ophoudt wanneer ons lichaam het begeeft. Hij mag nu thuiskomen in het Eeuwige Vaderland bij de Heer.

Op donderdag 13 september was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Albert Herregods weduwnaar van Jeannine Buyckx. Hij woonde in het WZC Sint-Margaretha. Hij werd geboren te Adegem op 28 juli 1923 en is overleden te Holsbeek op 7 september 2018.
De laatste jaren was Albert lichamelijk getekend maar tot het einde bleef hij goed bij de pinken, ja, scherp van geest. Zelf merkte hij de laatste tijd dat de krachten op waren. “Ik ga geen 95 meer worden”, zei hij al enkele maanden geleden maar toch haalde hij nog zijn verjaardag. Als een kaarsje is zijn levensvlammetje gedoofd.
Albert was een streng maar rechtvaardig man, kordaat. De hoge jaren maakten hem wel zachter. Hij was een goed mens, gemakkelijk ook om een babbel mee te maken. Hij dwong respect af door de manier waarop hij sprak, intellectueel. Hij bleef leergierig. Op zijn negentigste leerde hij nog werken met een tablet en daar zocht hij de dingen op. Hij bleef betrokken bij het gebeuren om zich heen, er was zijn inzet als lid van de bewonersraad.
Jarenlang gaf hij het beste van zichzelf als douanier. Hij was van opleiding onderwijzer maar voelde zich aangetrokken om bij de douane te werken, “eerder om het schone uniform dan om de grote verdienste”, zei hij wel eens.
Zijn gezin was hem dierbaar. Met Jeannine was hij 62 jaar getrouwd toen ze twee jaar geleden plotseling overleed. Het leven zonder Jeannine was anders geworden en hij miste haar maar moedig ging hij verder. Voor zijn kinderen was hij een strenge vader, de laatste jaren was hij de zachte, begrijpende en fiere vader. Hij was ook dankbaar voor de bezoeken van de kleinkinderen.
Albert hield van televisie kijken, hij volgde het voetbal en het wielrennen maar ook “Sturm der liebe”.Hij hield van kaarten, lezen over zoveel. Alle weetjes over de Verenigde Staten bleven hem boeien. Er waren zijn kruiswoordraadsels en hij genoot van uit eten gaan.
Het geloof wat hij thuis heeft meegekregen, heeft hij altijd bewaard. In het rusthuis voedde hij zijn geloof met het bijwonen van de wekelijkse Eucharistieviering. Hij geloofde oprecht dat hij door de dood terug zou komen waar zijn echtgenote was en naar dat weerzien keek hij uit. Moge hij na een leven met haar weer samen zijn in de eeuwigheid.

Op zaterdag 19 januari 2019 was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Agnes Frooninckx weduwe van Frans Vandeborne. Ze woonde voorheen aan de Wingeweg. Ze werd geboren te Lubbeek op 1 maart 1940 en is overleden te Aarschot in het WZC Poortvelde op 13 januari 2019.
Toch nog onverwacht is Agnes overleden. Tijdens het verzorgen is haar hart stilgevallen. Het sterven van Agnes heeft veel mensen laten schrikken, ook al ging het al een tijd minder. De laatste jaren werd Agnes steeds meer getekend. Herinneringen vervlogen snel en ze kon steeds minder. Met veel liefde werd ze door haar gezin en de verzorgenden omringd. Sinds ruim twee jaar had ze haar vertrouwde huis aan de Wingeweg moeten verlaten en vond ze een thuis in een zorgcentrum. Steeds meer ging haar toestand achteruit. Met Nieuwjaar werd ze nog eens gehaald om in de kring van het gezin samen te zijn maar toen merkten we al dat het eigenlijk niet meer ging.
We bewaren van Agnes het beeld van iemand die graag een praatje maakte, ze was perfectionistisch, ze was zorgzaam en bezorgd voor elk die op haar levenspad kwam. Als ze kon zorgen en helpen dat voelde ze zich gelukkig. Als huisvrouw heeft ze het beste van zichzelf gegeven, haar leven stond in het teken van haar gezin en haar gezin mocht niets tekort komen.
Met Frans deelde ze lange jaren lief en leed, zoals ze eens aan elkaar voor het Altaar van de Heer hadden beloofd: “goede en kwade dagen, ziekte en gezondheid, armoede en rijkdom”. Op vlak van gezondheid hebben ze in het gezin heel wat moeilijkheden gekend maar samen hebben ze het beste gegeven voor het gezin. Ze leefde voor haar kinderen. Voor Kris en Johan was ze een overbezorgde moeder. Ook de band met de kleinkinderen was sterk.
Agnes hield van de kleine dingen van het leven. Ze hield van bloemschikken. Als er iets moest genaaid worden, dan stond ze er klaar voor. Ze kon ook goed koken.
Het geloof wat ze thuis had meegekregen, heeft ze altijd in haar hart bewaard. Biddend was ze met de Hemel verbonden. De kapel van Lubbeek was haar dierbaar. Ook aan haar kinderen heeft ze het geloof meegegeven en hen de weg naar de kerk gewezen. Wanneer er in haar gezin examens moesten worden gedaan, dan stak ze trouw een kaarsje aan. Moge ze nu thuiskomen in het Eeuwige Licht van God.

Op vrijdag 1 februari 2019 was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Simonne De Backer weduwe van Leo De Koster. Ze woonde in WZC Sint-Margaretha. Ze werd geboren te Kessel-Lo op 1 januari 1936 en is overleden te Holsbeek op 26 januari 2019.
Al een tiental jaren was Simonne getekend door haar ziekte. Herinneringen vervlogen heel snel en ze werd steeds meer verstrooid maar ze heeft het nooit echt beseft. Leo heeft lang voor haar gezorgd. Na zijn overlijden in 2014 vond ze een thuis in het rusthuis van Holsbeek, dicht bij haar familie. Het laatste jaar was echt contact met haar niet meer mogelijk. Toch genoot ze nog van de zorgen en de bezoekjes, “het is toch plezant” en “het is toch lief dat je komt”: hoorden we haar zeggen. Tot september bleef ze rondlopen in de Vlindertuin en toen werd het steeds stiller. Haar familie heeft in die laatste dagen bij haar gewaakt, haar petekind was dicht bij haar toen ze is overleden.
In haar kindertijd was ze een deugnietje, een speelvogel, met veel fantasie, herinneringen aan het vele krieken eten en het met de paraplu naar beneden springen, aan het ravotten. Ze was vlijtig op school. Al op haar negentiende was ze regentes Nederlands, geschiedenis en aardrijkskunde. Lange jaren heeft ze les gegeven en in die tijd ook veel zien veranderen. Tot haar vijfenvijftigste gaf ze les in het Miniemeninstituut in Leuven.
Op latere leeftijd trouwde ze met Leo. Het was een grote verandering voor haar: het bracht de verhuis van Vlierbeek naar Opwijk met zich mee. In 1994 gaven ze elkaar het ja-woord en ze waren nog twintig jaar getrouwd. Ze waren een fantastisch koppel, samen hebben ze genoten in de tijd die hen werd gegeven en ze vulden elkaar ook aan. In de laatste jaren van hun huwelijk waren ze beiden getekend maar ook dan vormden ze een twee-eenheid. Ook met haar familie was er een goede band.
Simonne hield van de natuur, van de stilte en van de zon. Er zijn mooie herinneringen aan haar weven en haar breien.
Ze was een gelovige vrouw. Ze heeft haar geloof beleefd en ook zelf in het onderwijs kunnen doorgeven. Ze ging dikwijls naar de Mis. Ook in het rusthuis ging ze trouw naar de Mis, ze zong de liturgische liederen mee en vanuit haar stoel dirigeerde ze. Van haar levenslied hier op aarde is nu de laatste noot gezongen. Nu mag ze bij de Heer thuiskomen…

Op vrijdag 1 maart 2019 was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Simonne Persoons weduwe van Frans Nackaerts. Ze woonde voorheen in de Gebroeders van Tiltstraat. Ze werd geboren te Holsbeek op 17 maart 1924 en is er overleden op 26 februari 2019.
De laatste week waren dagen van afscheid nemen van het leven. Omringd door haar kinderen heeft ze zachtjes de ogen voor deze wereld gesloten. Tot in de laatste dagen heeft ze graag gezongen, haar levenslied is nu stilgevallen.
Simonne was een sterke vrouw, men kon bij haar voor alles terecht. Ze had een brede interesse voor het wereldgebeuren. Ze gaf het beste van zichzelf als huisvrouw, ze gaf liefdevolle zorgen aan haar gezin en haar familie. Op latere leeftijd werd ze bejaardenhelpster. Ze was een heel zorgzame vrouw die tot op hoge leeftijd zelf op ziekenbezoek ging.
Haar gezin was haar dierbaar. Met Frans was ze meer dan 65 jaar getrouwd. Ze hebben lang samen van het leven genoten en zoveel ondernomen. Zijn sterven, nu 5 jaar geleden, heeft haar zeker een knak gegeven, een stuk van haar was ook gestorven. Voor haar kinderen was ze een goede moeder. Ze heeft zich weggecijferd voor hen en stimuleerde hen om te studeren, iets wat voor haar niet mogelijk was geweest door de tijdsomstandigheden. Voor haar kleinkinderen was ze een goede grootmoeder, een aantal van de kleinkinderen heeft ze mee opgepast. Ook van de achterkleinkinderen genoot ze. De grote familiemomenten waren belangrijk voor haar. Ze was altijd sterk betrokken bij de familie.
Simonne was graag mooi en maakte zich ook graag mooi. Ze las graag. Ze luisterde graag naar muziek. Er zijn mooie herinneringen aan haar koken; ook aan hoe ze graag op reis ging, gaan fietsen en kamperen. Ze hield van de natuur en ook van bloemen.
Het geloof dat ze thuis had meegekregen heeft ze altijd in haar hart bewaard. Zolang ze kon kwam ze naar de Mis, een tijd zong ze ook in ons kerkkoor en toen het naar de kerk gaan niet meer ging volgde ze de Mis op televisie. Ook in het rusthuis ging ze iedere vrijdag naar de Mis. Ze wist zich bijzonder verbonden met Moeder Maria, de Moeder van de Heer en ons aller moeder. Ze ging op bedevaart naar Lourdes en ook naar de novenen van Don Bosco in Heverlee. Hoeveel weesgegroeten zou ze niet gebeden hebben voor haar dierbaren ? Zoals ze hier zoveel heeft gebeden voor haar dierbaren, zo mag ze dat nu ook bij de Heer doen.

Op woensdag 6 maart was er in onze Sint-Mauruskerk de uitvaartliturgie van Mathilde Van Nerum weduwe van Paul Thiry. Ze woonde op de Meesberg. Ze werd geboren te Hoegaarden op 13 april 1924 en is overleden te Leuven op 2 maart 2019.
Op zaterdag 30 maart 2019 was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Jacques Verbruggen weduwnaar van Hélène Janssen. Hij woonde aan de Wingeweg. Hij werd geboren te Leuven op 9 juni 1941 en is er overleden op 21 maart 2019.
Op korte tijd moesten we afscheid nemen van Jacques. Eind februari werd hij naar het ziekenhuis gebracht. Niets liet ook maar iets vermoeden dat hij niet meer zou terugkeren. Complicaties brachten hem twee weken op de Intensieve Zorgen. Twee weken was er geen contact meer. Als een kaarsje is zijn levensvlammetje gedoofd.
We bewaren van Jacques het beeld van een hele sociale man. Als hij mensen kon helpen en nabij zijn, dan deed hij het. Hij was een fiere man. Hij heeft altijd gevochten, het leven heeft hem niet altijd verwend maar hij ging altijd door. Het is zoals zijn kinderen het boven de rouwkaart schreven: “Zijn hart was ruim en goed, hij lachte naar het leven, bewaarde steeds de moed om ’t beste van zichzelf te geven”. Hij was een sociale babbelaar, behulpzaam, zichzelf wegcijferend. Lange jaren was hij vertegenwoordiger in plastieken zakken, hij was een echte verkoper, vele kilometers heeft hij voor zijn job gemaakt doorheen het hele land.
Zijn gezin was hem dierbaar. Met Hélène deelde hij lange jaren lief en leed. Vijfenveertig jaar waren ze getrouwd. Haar sterven heeft hem getekend want ze was de drijvende kracht achter hem. Haar sterven heeft hij in stilte verwerkt maar het bleef hem pijn doen. Voor zijn kinderen was hij de goede vader, een vader met autoriteit, hij was er altijd voor hen. Hij was ook een goede grootvader, veel tijd heeft hij met zijn kleinkinderen doorgebracht. Voor hen was hij opa Jacques. Zo kenden ook schoolgenoten van hen Jacques want hij ging lezen op school. Ook met de familie was er een sterke band. Ze hebben hem opgevangen en het overlijden van Hélène helpen verwerken.
Jacques kon genieten van de kleine dingen van het leven. Hij bleef cursussen volgen , ook vanwege de sociale contacten. Zijn auto was zijn vrijheid, hij reed rond en ging zijn koffietje drinken.
Jacques was een gelovig man. In het rusthuis ging hij trouw elke vrijdag naar de Mis. Bewoners in een rolstoel ging hij halen en bracht hij naar de Eucharistieviering. Moge hij nu thuiskomen in het Eeuwige Pasen.

Op zaterdag 13 april 2019 was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Mariette Philipsen weduwe van Georges Van Meerbeek. Ze woonde aan de Leuvensebaan. Zij werd geboren te Holsbeek op 12 september 1932 en is overleden te Leuven op 9 april 2019.
Een lange en moeizame weg is afgelegd. Sinds begin 2017 was Mariette lijdend, ze heeft veel pijn gehad, in stilte heeft ze haar pijn gedragen want ze wilde niemand tot last zijn. De laatste zes weken was ze in het ziekenhuis, dagenlang bleef haar sterke hart strijden tegen de dood. Haar gezin is haar al die tijd liefdevol nabij geweest.
Mariette was een zachte vrouw die altijd klaar stond voor iedereen, zorgen was haar leven. Niets was haar te veel, altijd zou ze meezoeken naar oplossingen. Ze zorgde voor haar moeder, voor haar gezin en voor allen die op haar levenspad kwamen. Het was voor haar een moeilijk iets dat ze door haar ziekte niet meer kon zorgen zoals ze het eigenlijk zou willen. Als onthaalmoeder heeft ze lange jaren het beste van zichzelf gegeven.
Met Georges deelde ze lang lief en leed. Zijn sterven, 2 jaar geleden, heeft haar pijn gedaan. Voor haar kinderen was ze een echte moeder, “het beste moederke dat er was”, zegden ze, ze was bezorgd en zorgzaam, zichzelf wegcijferend. Het sterven van dochter Chris, enkele maanden geleden, bleef zwaar voor haar. Voor haar kleinkinderen was ze een lieve oma, ze kon geen nee zeggen. Ze was trots op haar achterkleinkind Lynn, dat was haar medicijn.
Mariette wilde voor iedereen goed doen. Haar goedheid voor haar medemensen mocht ze ook terug ontvangen. Veel mensen zijn bij haar op bezoek geweest in die moeilijke tijd. Ze heeft veel gegeven maar ze heeft ook veel terug gekregen aan zorgen en liefde en nabijheid.
Mariette moest niet veel hebben om gelukkig te zijn. Als ze maar kon gaan wandelen en in het zonnetje zitten, dan was ze gelukkig. Ze genoot van de natuur, van de bloemen en de hof, dat was haar ding. Ze kon goed koken, er zijn de herinneringen aan hoe ze elke zondag voor haar gezin kookte. Het geloof heeft ze thuis van haar ouders meegekregen. Ze is altijd een vrouw geweest die sterk is blijven leven uit de waarden van het evangelie. Lang heeft ze haar geloof gevoed door hier in onze kerk, samen met haar overleden echtgenoot, naar de Eucharistieviering te komen. Ze mag nu thuis komen in de Paasvreugde van de Heer.

Op Stille Zaterdag 20 april 2019 was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Elvire Govaerts weduwe van Victor Demaer. Ze woonde in WZC Sint-Margaretha. Ze werd geboren te Kessel-Lo op 12 juli 1921 en is overleden te Holsbeek op 14 april 2019.
Toch nog onverwacht is Elvire overleden. Elk stond er van verwonderd dat ze zo snel uit ons midden is weggevallen. Al lange jaren was ze in het rusthuis hier in Holsbeek en ze was er gelukkig en is er altijd graag geweest. Op Palmzondag stonden we rond haar doodsbed voor het Heilige Oliesel. Zo hebben we haar toevertrouwd aan Gods Zorg.
Elvire was een sterke vrouw met een sterke wil en een sterk karakter. Ze was braaf en goed maar ze had haar eigen ideeën. Alles was goed maar het moest wel langs haar passeren en ze moest haar zegen geven. Ze leefde volgens haar eigen ritme en op haar eigen manier. Als het zo was, dan was het zo, haar wil was wet. Netheid was een bijzonder woord in haar woordenboek, huis, flat en kamer moesten altijd proper zijn, er werd veel gepoetst. Ze was superproper, kuisen was haar hobby.
Velen hebben herinneringen aan de tijd dat ze samen met haar man het benzinestation in Wilsele uitbaatte. Sinds eind de jaren vijftig gaf ze zo het beste van zichzelf. Met veel mensen had ze op deze manier contact en velen kenden haar zo.
Met Victor was ze 68 jaar getrouwd, tot hij in 2013 overleed. In die bijzonder lange tijd hebben zo zoveel samen gedeeld. De band tussen hen was sterk en hun liefde is altijd jong gebleven. Tot in hun hoge jaren zaten ze hand in hand.
Haar zoon vertelde dat ze een goede moeder was, dat hij alles heeft mogen doen. Ze was fier op haar kleinkinderen en zag hen graag komen.
Het geloof wat ze thuis had meegekregen heeft ze altijd in haar hart bewaard. In het rusthuis woonde ze trouw de Mis bij, tot het niet meer ging.
In de afgelopen tijd hebben we haar enkele keren horen zeggen: "Wat doe ik hier nog ? Dat ze mij komen halen". De laatste tijd sprak zo ook dikwijls over haar moeder. Ze zei: "Ik mag naar ons ma gaan, mijn kamer is daar". Toch nog onverwacht zijn de engelen haar komen halen om haar mee te nemen naar haar ma en haar kamer aan de Andere Kant en mag ze daar nu Pasen vieren aan de Overkant van het Leven.

Op dinsdag 25 juni 2019 was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Roos Danckers weduwe van Henri Van de Schoot. Ze woonde in WZC Sint-Margaretha, voorheen Langekant. Ze werd geboren te Ramsel op 30 april 1923 en is overleden te Holsbeek op 19 juni 2019.
Onverwacht is Roos overleden, de dood kwam letterlijk als een dief in de nacht. Niets had ook maar iets laten vermoeden. Ze heeft die nacht zelf aangegeven dat ze niet goed was en voor de dokter er was, was ze al overleden. Ook al is het sterven zo onverwacht gekomen, er is ook de dankbaarheid dat ze geen lijdensweg heeft gehad en dat ze zo lang in goede gezondheid is geweest.
We bewaren van Roos het beeld van een sterke vrouw, eerder teruggetrokken en stil. Haar huis was haar thuis en daar was ze gelukkig. De drukte van de straat en het verenigingsleven heeft ze nooit gezocht. Ze had een luisterend oor en als je dingen aan haar toevertrouwde, bewaarde ze die veilig in haar hart. Ze leefde voor haar gezin en haar huishouden. Zorgzaamheid was een belangrijk woord voor haar, het zorgen was haar al jong als oudste van een gezin van acht meegegeven. Als huisvrouw heeft ze het beste van zichzelf gegeven en voor hen heeft ze hard gewerkt.
Haar gezin was haar dierbaar; zonder woorden toonde ze haar liefde voor hen en zij wistern dat Roos veel van hen hield. Met Henri deelde ze lief en leed tot hij in 1986 is overleden. Voor haar kinderen heeft ze gedaan wat ze kon, ze konden alles tegen haar kwijt en nooit was haar iets te veel. Ook de band met de kleinkinderen was sterk. Ze zorgde voor hen als voor haar kinderen. Ook de achterkleinkinderen hadden haar aandacht.
Roos genoot van de kleine dingen: er was de zorg voor haar tuin, voor de groenten en de bloemen. Ze las elke dag de krant, volgde ROB en deed trouw mee aan de activiteiten in het rusthuis.
Het geloof dat ze thuis had meegekregen, heeft ze altijd bewaard. In de afgelopen vier jaar dat ze in het rusthuis was, ging ze trouw naar de Eucharistieviering op vrijdag. Ze had een groot vertrouwen op Moeder Maria: ze was enkele keren in Lourdes en ging naar Banneux en Scherpenheuvel. Ook op deze dag van haar uitvaart zou ze naar Scherpenheuvel zijn gegaan. Ze keek er al echt naar uit. Moge ze nu thuis zijn bij de Heer en Zijn Moeder.

Op zaterdag 29 juni 2019 namen we als Kerkgemeenschap afscheid van Maria Verbinnen weduwe van Maurice De Keyser. Ze woonde in WZE Sint-Margaretha, voorheen in Kortrijk-Dutsel. Ze werd geboren te Kortrijk-Dutsel op 7 mei 1925 en is overleden te Holsbeek op 25 juni 2019.
Het was een lange en moeizame weg naar dit sterven. Lange maanden was Maria bedlegerig. De hoge jaren wogen zwaar. “Kom me toch halen”, hoorden we haar zeggen. Het was genoeg geweest voor haar. Omringd door haar dochters en kleindochter en de priester is ze stil en haast ongemerkt overleden. De krachten waren helemaal op.
Maria was een blije vrouw, reeds als kind was ze altijd aan het zingen. Ze was optimistisch; in de moeilijke momenten van het leven zei ze altijd: “het zal wel beter worden”.
Als huismoeder gaf ze het beste van zichzelf. Ook was er de zorg voor de aardbeien. Er zijn mooie herinneringen aan de tijd dat ze café had op de Bruul en in het Dorp in Kortrijk-Dutsel.
Haar gezin was haar dierbaar. Met Maurice deelde ze lange jaren lief en leed, tot hij in 2010 is overleden. Bijna 61 jaar waren ze toen getrouwd. De zestigjarige bruiloft werd nog gevierd en daar zijn nog mooie herinneringen aan. Voor haar kinderen was ze een goede moeder. Met strenge moederhand en met haar typische humor heeft ze haar kinderen de weg naar de volwassenheid gewezen. Met liefde en zorg zijn haar kinderen hun moeder nabij geweest. Maria had dat zelf ook voorgedaan, lang heeft Maria voor haar eigen moeder gezorgd. Ook met haar kleinkinderen was er een goede band, ze paste op de kleinkinderen, zo dikwijls zijn ze bij haar geweest. Ook de achterkleinkinderen kwamen graag bij haar want van Peet kregen ze snoepjes en chocolade.
Maria genoot van de kleine dingen van het leven. Maria danste vroeger graag. Ze hield van haar tuin, van naaien en borduren; voor alle kinderen en kleinkinderen borduurde ze een doekje. Ze hield van gateau’s maken, lezen. De laatste jaren was het kijken in haar fotoalbums een mooie bezigheid.
Het geloof wat ze thuis had meegekregen, heeft ze ook altijd in haar hart bewaard. Lang is ze naar de Mis geweest en voedde ze zo haar geloof. “Le temps est passé, zei ons moe”, dat hoorden we Maria de laatste jaren zeggen. Zo is het nu ook: de tijd is voor Maria voorbij, nu is het voor haar Eeuwigheid geworden.

Op zaterdag 6 juli 2019 was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Jos Vandeput weduwnaar van Yolande Vandezande. Hij woonde op Nobelberg. Hij werd geboren te Wilsele op 19 juli 1931 en is overleden te Leuven op 1 juli 2019.
Toch nog onverwacht is Jos overleden. De laatste maanden was hij flink verzwakt en toch: hij klaagde niet en was dankbaar voor alles wat men voor hem deed. Hij voelde zelf dat het einde naderde en hij had berusting. Sinds een maand had hij zijn vertrouwde huis verlaten en vond hij een thuis in het gezin van dochter Carine. We kunnen zeggen dat hij eigenlijk altijd van het leven is blijven genieten. Vorige week was hij nog mee naar zee gegaan. Enkele dagen was hij nu in het ziekenhuis. Midden in de nacht is hij ongemerkt overleden…
Jos was een rustige en stille man, gemakkelijk en weinig eisend. Al jong ging hij bij het leger, als adjudant bij de luchtmacht gaf hij lange jaren het beste van zichzelf.
Zijn gezin was hem dierbaar. Met Yolande deelde hij lief en leed tot ze bijna 20 jaar geleden is overleden. Te vroeg kwam de dood het samenzijn verbreken, ze hadden nog samen zoveel willen ondernemen. Jos ging zijn weg verder en samen met Victorine had hij nog tien jaar een goede vriendschap. Voor zijn kinderen was hij een goede vader. Jos was groot van gestalte maar voor zijn kinderen was hij ook groot in zijn vader zijn. Er zijn herinneringen aan hoe hij samen met hen optrok en ging wandelen en vissen. De studies van zijn kinderen volgde hij sterk op. Vader was er voor zijn kinderen en in zijn hoge jaren hebben zij ook sterke aandacht gehad voor hem, hij was er oprecht dankbaar voor. Hij was ook een goede grootvader. Voor zijn kleinkinderen had hij zorg en zij hebben ook alles voor hem gedaan.
Jos ging vroeger graag vissen en wandelen, deed hij graag een terrasje. Hij hield ook van een kaartje leggen, een tijdje ging hij nog kaarten bij KWB en OKRA.
Het geloof wat hij thuis had meegekregen, heeft hij altijd in zijn hart bewaard. De laatste jaren keek hij naar de Mis op de televisie. Hij is tien keer op bedevaart naar Lourdes geweest. Daar ontving hij ook de Ziekenzalving. Op de laatste dag van de meimaand ging hij ook nog mee op Federatiebedevaart naar Halle en Alsemberg. Op Tweede Pinksterdag was hij ook nog bij de bedevaart van onze parochies in Scherpenheuvel. Moge hij nu thuiskomen in Gods Eeuwige Liefde.

Op dinsdag 20 augustus 2019 namen we als Kerkgemeenschap afscheid van Francine Nys echtgenote van Frans Marrant. Ze woonde te Kessel-Lo. Ze werd geboren te Aarschot op 25 maart 1947 en is overleden te Kessel-Lo op 14 augustus 2019.
Het was een lange en een moeizame weg naar dit sterven, zeker het laatste jaar. Maar Francine gaf niet op want ze wilde leven en blijven leven. In het afgelopen jaar was ze zeker veertig dagen in het ziekenhuis. Nu wilde ze niet meer naar het ziekenhuis. Ze wilde thuis blijven en thuis sterven. Ze heeft heel veel pijn gehad. Haar gezin heeft de beste zorgen voor haar gehad. Toch nog ongemerkt is ze overleden.
Francine was een vrouw met een sterke wil, haar nee was nee. De drukte van de straat heeft ze nooit gezocht. Haar huis was haar thuis en daar was ze gelukkig. De zorg voor haar huis was haar leven en ze ging in haar huis met de zon mee, van kamer naar kamer. Als huisvrouw heeft ze altijd het beste van zichzelf gegeven.
Haar gezin was haar dierbaar en voor hen deed ze ook alles. Met Frans was ze 52 jaar getrouwd. Dag en nacht heeft Frans in die afgelopen tijd voor haar gezorgd. Toen Frans en Francine op 23 maart samen gingen eten voor de huwelijksverjaardag zei ze al: “Het kan goed de laatste keer zijn”. Voor haar kinderen was ze een goede moeder, streng en rechtvaardig. Ze was er altijd voor hen. Het sterven van zoon Christian heeft haar ten diepste getekend. Ook al sprak ze er weinig over, ze heeft er veel van afgezien. Ook haar kleinkinderen waren haar dierbaar, voor hen was ze de bezorgde grootmoeder.
Tot zolang als haar ogen het toelieten hield ze van televisie kijken, vroeger was er haken, breien en de tuin bijhouden.
Francine was ook een gelovige vrouw. Op zondag keek ze naar de Mis op de televisie. Francine wist dat ze ging sterven, alles lag klaar en alles had ze uitgekozen voor haar afscheid, ook de muziek, muziek waar ook doorklinkt dat het niet het einde van alles is. Haar laatste woorden waren: “Ga ik nu sterven ?” en daarop antwoorden wij als gelovigen dat wij nooit sterven maar thuiskomen in het Leven bij God. We hebben haar begraven in het graf op het kerkhof van Holsbeek waar ook Christian rust, in de gelovige zekerheid dat ze weer mogen samen zijn aan de Overkant.

Op Allerzielen, zaterdag 2 november 2019 was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Frans Gullentops weduwnaar van Liesje Wagemans. Hij woonde op Meesberg. Hij werd geboren te Putte op 26 oktober 1924 en is overleden te Holsbeek op 27 oktober 2019.
Daags na zijn 95ste verjaardag is Frans onverwacht overleden. Hij had genoten van zijn 95ste verjaardag. Hij had wel zijn kwaaltjes maar niemand had toch gedacht dat hij ons zo snel zou voorgaan.
Frans was een man die niet gemakkelijk over zijn gevoelens sprak. Hij had een sterk karakter, een sterk rechtvaardigheidsgevoel en was zeer gedreven in zijn werk . Hij was geoloog in hart en nieren. Hij kon goed waarnemen, was heel geinteresseerd in wetenschappen en had een scherp verstand, veel talenten om een goede geograaf/geoloog te zijn.. Zijn werk was zijn leven en daar was hij 100 procent mee bezig. Door zijn werk heeft hij ook veel gezien en veel gereisd. Zijn interesse voor zijn vak is altijd gebleven, ook in zijn hoge jaren bleef het zijn passie en bleef hij artikels lezen en naar kaarten kijken.
Met Liesje deelde hij lange jaren lief en leed, tot ze dertig jaar geleden is overleden. Met veel liefde heeft hij haar die laatste moeilijke jaren verzorgd. Voor zijn kinderen was hij een strenge vader, veeleisend, toch zijn er ook mooie herinneringen aan hoe hij graag met hen speelde. Hij had ook een goede band met zijn kleinkinderen en achterkleinkinderen.
Frans kon genieten van de kleine en de mooie dingen van het leven: hij las zijn krant en hij loste sudoku’s op, hij hield van lekker eten, hij volgde de actualiteit.
Frans was ook een gelovig en kerkelijk man, het parochieleven had zijn interesse. Zolang als het kon is hij in onze kerk iedere week trouw naar de Mis gekomen en hij was in de afgelopen tijd dankbaar wanneer hem de Heilige Communie werd gebracht, het was voor hem de Heer die bij hem kwam. In het gebed was hij met de Hemel verbonden. Zijn kinderen kregen als kind elke keer een kruisje van hem. Al een tijd geleden vroeg hij om de Sacramenten der Zieken te ontvangen. Hij wilde voorbereid zijn en hij wilde de kracht en de sterkte van de Heer ontvangen voor het dragen van de moeilijkheden van de oude dag. De dood is voor hem niet het einde geweest, niet de ondergang van alles maar de overgang naar het Leven bij God. Moge hij thuiskomen in de Eeuwige Stad van God.

Op zaterdag 16 november 2019 was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Gabrielle Elsen weduwe van Alfons Dekelver. Ze woonde voorheen in de Gebroeders van Tiltstraat. Zij werd geboren te Wezemaal op 24 april 1933 en is overleden te Aarschot op 11 november 2019.
De hoge jaren wogen de laatste tijd. Vijfenhalf jaar geleden moest Gabrielle haar vertrouwde huis in Holsbeek achter laten en vond ze een thuis in het rusthuis in Aarschot. Het was soms een tijd met vallen en opstaan maar ze heeft er ook nog mooie momenten gehad. Ze bleef een sterke vrouw. Ineens waren de krachten op. Haar gezinsleden hebben dag en nacht bij haar gewaakt tot haar levensvlammetje zachtjes is gedoofd.
We bewaren van Gabrielle het beeld van een hardwerkende en fiere vrouw. Ze wilde er graag goed uit zien, tot de laatste dagen. In de beenhouwerij en in het café heeft ze lange jaren het beste van zichzelf gegeven, tot 1988. Bij haar huwelijk met Alfons gingen ze inwonen bij haar schoonouders. Het was niet altijd gemakkelijk.
Met Alfons was ze 55 jaar getrouwd toen hij in 2011 na een lijdensweg van enkele jaren overleed. Ze heeft hem tot het laatste moment verzorgd. Na het pensioen hadden ze nog mooie jaren, ze gingen samen dansen en maakten vele uitstappen. De 50-jarige bruiloft hadden ze nog gevierd. Voor haar kinderen was ze de zorgende en bezorgde moeder. Voor haar kleinkinderen was ze oma, ze heeft de kleinkinderen mee groot gebracht. Met haar familie keek ze uit naar de geboorte van het eerste achterkleinkind. Gabrielle werd groot in een gezin wat 15 kinderen heeft geteld, haar familie was haar dierbaar. De contacten met de buren waren ook goed. Gabrielle ging graag op reis naar Spanje, naar Tenerife; met vrienden naar Engeland; meer dan 25 jaar zijn ze naar Bredene naar de zee geweest, herinneringen aan met de tent aan zee en later de chalet. Ook in het rusthuis nam ze deel aan de activiteiten. Ze ging ook graag naar OKRA.
Het geloof heeft ze altijd in haar hart bewaard. Iedere week kwam ze trouw naar de Mis. Vanuit haar geloof wist ze dat het sterven niet de ondergang van alles was maar de overgang naar het Leven bij God. Daar is al het oude voorbij, daar moge we weer samen zijn met hen die we hier moesten missen. Bij de ziekenzalving dat geloof ook uitgesproken. In liefde en gebed blijven we met haar verbonden, over de grens van dit leven.

Op maandag 2 december 2019 was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Staf Gryson weduwnaar van Julia Nackaerts. Hij woonde in de Gebroeders Van Tiltstraat. Hij werd geboren te Houdeng-Aimeries op 2 juni 1926 en is overleden te Leuven in het Heilig Hartziekenhuis op 23 november 2019.
Op enkele weken tijd moesten we afscheid nemen van Staf. Hij was een tijdje in het ziekenhuis geweest. Hij was dankbaar en blij dat hij weer in zijn vertrouwde huis kon zijn Opnieuw werd hij naar het ziekenhuis gebracht en in die laatste dagen moesten we vaststellen dat de krachten op waren.
Zijn gezin beschreef hem als een gesloten man, de drukte van de straat heeft hij nooit gezocht. Hij was een eenzaat, op zijn manier ging hij zijn levensweg, een einzelgänger. Hij was spaarzaam. Hij was handig, een plantrekker, een scout in hart en nieren. Bij de scouts had hij de naam “Trekkende ooievaar”. Hij hield van avontuur. Misschien is daarin ook zijn inzet voor het verzet in de Tweede Wereldoorlog te vinden. 11 november bleef voor hem een belangrijke dag, tot vorig jaar droeg hij, als een van de laatste getuigen, de vlag van de oud-strijdersvereniging. Er was ook zijn inzet voor de Civiele Bescherming. In noodsituaties was hij er om te helpen. Lange jaren heeft hij gewerkt als bankbediende bij de Generale Bank.
Drieënzestig jaar waren Staf en Julia getrouwd toen ze in 2011 is overleden. Voor zijn kinderen was hij meer vriend dan vader, zijn kinderen hebben goed voor hem gezorgd in die laatste tijd. Er zijn ook mooie herinneringen aan de tijd dat hij met de kleinkinderen naar de Loire ging.
Staf was graag piloot geworden, al van in zijn jeugd bouwde hij modelvliegtuigen. Hij ging graag op reis en op vele plaatsen is hij geweest. Ook ging hij ieder jaar naar Frankrijk.
Het geloof wat hij thuis had meegekregen hebben we ook aanwezig gezien in zijn hoge jaren. Regelmatig kwam hij naar Mis en voedde hij zijn geloof met het Woord van God en het Sacrament. Hij wilde ook de Sacramenten ontvangen op zijn ziekbed. Hij is als de waakzame dienaar uit het evangelie met de dood bezig geweest, alles lag klaar voor zijn uitvaart. Op het einde van zijn uitvaartmis werd het Scoutslied gezonden als een gelovige wens van ons voor Staf: “Wij danken u voor wat wij ontvingen. Wij vragen, Heer, verlaat ons niet…Geef ons, Heer, zegen en rust en vree !”

Op zaterdag 7 december was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Angèle Reniers weduwe van Sylvain Wierinckx. Ze woonde voorheen op de Nobelberg. Ze werd geboren te Holsbeek op 12 juni 1932 en is overleden in het WZC Sint-Margaretha te Holsbeek op 2 december 2019.
Op vier dagen tijd moesten we afscheid nemen van Angèle. Ineens moesten we vaststellen dat haar krachten op waren. Drieënhalf jaar verhuisde ze van haar vertrouwde huis aan de Nobelberg naar het rusthuis; ze vond het daar goed en ze was daar graag. In de Vlindertuin was ze de plezantste, altijd was ze goedgezind. Ze was graag onder de hoop en ze zat graag tussen veel mensen. In de nacht van maandag is ze stilletjes overleden, ze zei die laatste dagen niets meer, ongemerkt en zonder lijden is ze overleden.
We bewaren van Angèle het beeld van een goede en eenvoudige vrouw. Twintig jaar heeft ze gewerkt bij glasfabriek Van Hoof.
Met Sylvain was ze meer dan 45 jaar getrouwd toen hij in 1999 is overleden. Samen waren ze al die jaren een goed koppel. Angèle en Sylvain hadden zelf geen kinderen maar de band met haar broer en schoonzus en hun gezin was sterk. Haar schoonzus Mariette getuigt dat ze als een zus was voor haar en dat ze er met alle plezier voor heeft gezorgd. Na de dood van Sylvain waren ze nog meer samen. Angèle was altijd content om mee te gaan; als je Mariette met de auto zag, dan was Angèle er bij. Ook voor de kinderen van haar broer is ze altijd goed geweest. Het moet gezegd worden dat haar familie goed voor haar heeft gezorgd en haar trouw is blijven bezoeken al die jaren.
Angèle kon genieten van de kleine dingen van het leven. Vroeger was er breien. Voor ze naar het rusthuis ging bezocht ze ook de bijeenkomsten van OKRA.
Angèle is ook altijd een gelovige vrouw geweest. Ze heeft haar gelovig leven altijd gevoed door trouw naar de Mis te gaan en haar christelijke plichten te doen. Nu ze in het rusthuis was ging ze daar op vrijdag trouw naar de Mis. Er zijn ook mooie herinneringen aan de bezoekjes aan Onze-Lieve-Vrouw van Scherpenheuvel. Vanuit haar geloof wist Angèle dat dit sterven niet het einde van alles was, niet de ondergang maar de overgang naar het Leven bij God, daar is al het oude voorbij, daar moge we weer samen zijn met hen die we hier moesten missen.

Op zaterdag 7 december was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Miranda Luyckx echtgenote van George Lahdo. Zij woonde in Kessel-Lo. Zij werd geboren te Halle op 20 april 1976 en is overleden UZ Leuven campus Gasthuisberg op 3 december 2019. Vijfenhalf jaar was Miranda getekend door haar ziekte. Het is een hele strijd geweest. De ziekte verspreidde zich maar elke keer vond ze de moed om weer te vechten want ze bewaarde de hoop en ze wilde blijven leven. Ze bleef sterk en ze vond zelfs de kracht om anderen te bemoedigen. Nu was ze weer al veertig dagen in het ziekenhuis en nu waren de krachten echt op. Omringd door haar dierbaren is ze overleden.
We bewaren van Miranda het beeld van een lieve en open vrouw die altijd klaar stond voor anderen. Een open hart voor haar medemensen, ze zou alles weggegeven hebben. Zelf was ze niet materialistisch, ze was dankbaar voor wat ze had.. Miranda had de gave om mensen een goed gevoel te geven. Ze had in die zin iets engelachtigs, ingoed. Nee, het leven heeft haar niet verwend. Al jong waren er gezondheidsproblemen en dat drukte zijn stempel op haar hele leven. Wat heeft ze in haar leven toch veel afgezien. Ze was een intelligente vrouw die veel kon. Het bleef haar pijn doen dat ze haar studies niet af heeft kunnen maken door haar wankele gezondheid. Met George was ze 16 jaar getrouwd, samen hebben ze zoveel samen gedeeld. George is Miranda met veel liefde en zorg nabij geweest, ook in de opvoeding van Samuel. Voor haar ouders was ze de goede en lieve dochter, ze zou door het vuur gegaan zijn voor haar ouders. Met haar broer Kris was het twee handen op een buik.
Miranda hield van muziek luisteren, kunst, theater, vroeger las ze veel.
Miranda had de laatste tijd het gevoel dat haar tijd korter werd. Ze sprak nog: “Ik hoop dat ik Kerstmis en mijn verjaardag haal”. Haar advent is nu voorbij, voor haar is het al Kerstmis geworden. Zoals deze week het tegen Samuel in eenvoudige woorden werd gezegd: Mama is bij God, mama is een sterretje. Miranda was een gelovige vrouw, ze wilde niet sterven en dat is ze ook niet voor ons. Voor ons heeft de dood niet het laatste woord. Van bij de Heer mag ze waken over haar gezin en allen die haar zullen missen.

Op vrijdag 13 december was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Jean-Louis Vanwijngaerden echtgenoot van Jacqueline Op de Beeck. Hij woonde aan de Kortrijksebaan. Hij werd geboren te Leuven op 15 september 1942 en is overleden in het WZC Sint-Margaretha te Holsbeek op 9 december 2019.
Het is een lange en moeizame weg geweest. Een lange reeks van gezondheidsproblemen kunnen worden opgesomd. Al op zijn vijftigste niet meer kunnen werken, achttien jaar geleden de herseninfarcten, het was een weg met vallen en opstaan. Steeds meer werd Jean-Louis getekend. Jacqueline, Johan en Vanessa waren dicht bij hem toen hij is overleden.
We bewaren van Jean-Louis het beeld van een man die niet uitbundig was, hij genoot van de rust, de drukte van het leven heeft hij niet gezocht. Hij kon zich wel eens druk maken over zaken. Hij lachte graag en hij maakte graag grapjes, zeker naar Jacqueline. .
Als verpleger in Sint-Camillus heeft hij lange jaren het beste van zichzelf gegeven. Hij groeide op in de beenhouwerij van zijn ouders, maar dat wilde hij absoluut niet doen. Zijn levensroeping was zorgen en daarom is hij de verpleging ingegaan. Hij heeft niet altijd gemakkelijke diensten gehad in Sint-Camillus maar hij is dat altijd blijven doen tot het fysiek niet meer mogelijk was voor hem.
Jean-Louis leefde voor zijn gezin, vrouw en kind waren zijn leven. Met Jacqueline was hij 54 jaar getrouwd, in al die jaren hebben ze zoveel samen lief en leed gedeeld. Met de zovele donkere momenten die er op hun pad kwamen hebben ze er het beste proberen van te maken. Met veel liefde en zorg is Jacqueline hem al die lange tijd nabij geweest en toen het voor haar in de afgelopen periode moeilijker werd, probeerde Jean-Louis te doen wat nog in zijn mogelijkheden lag. Samen kwamen ze naar het rusthuis hier in Holsbeek en het is goed dat die laatste tijd ook samen kon doorgebracht worden. Jean-Louis was voor Johan de attente en liefdevolle vader die alles zou gedaan hebben voor zijn zoon.
Jean-Louis hield van knutselen, schepen maken. Hij genoot van lezen en televisie kijken. Hij was een dierenvriend, altijd heeft hij honden gehad, er zijn mooie herinneringen aan de hond Zip die bij hem op schoot zat, zijn trouwste vriend. Er zijn ook herinneringen aan de volieres die hij zelf bouwde, de zorg voor de vogels. Moge hij nu thuiskomen in het Eeuwige Kerstmis.

Op zaterdag 1 februari 2020 was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Johan Cornillie echtgenoot van Thérèse Fets, Kortrijksebaan. Hij werd geboren te Ieper op 12 februari 1933 en is overleden in het WZC Sint-Margaretha te Holsbeek op 27 januari 2020.
De krachten waren de laatste tijd op. De laatste jaren is er nogal wat getobd met de gezondheid en was hij vaak in het ziekenhuis. Als een kaars is zijn levensvlam gedoofd de laatste dagen. Toch bewaarde Johan zelf nog de hoop een tijdje te kunnen blijven, “’t Ga nog goed komen”, zei hij, in die laatste dagen speelde hij nog een laatste keer viool. Hij is stil en ongemerkt het Eeuwige Licht van God binnengegaan.
Johan was een zachtaardig en gevoelig man, veeleisend voor zichzelf en de anderen, hij had zijn fijnzinnige humor. Hij was een man die vooruit keek, als er moeilijkheden waren dan moest je daar niet blijven in hangen maar doorgaan. Hij was geen man van veel woorden, hij absorbeerde veel. Hij had een grote interesse in wetenschap, de sterren , het weer, klokken, de oorlog, hij las veel. Hij was een trotse Westvlaming en een trotse Ieperling, zijn geboortegrond bleef hem dierbaar. Als architect heeft hij het beste van zichzelf gegeven. Na enkele jaren als zelfstandige gewerkt te hebben, was hij lange jaren actief voor de provincie West-Vlaanderen. De hele provincie doorkruiste hij. Hij had goed contact met de mensen die hij moest bezoeken en ze vertrouwden hem ook.
Zijn gezin was hem dierbaar. Met Thérèse zou hij op het einde van dit jaar zestig jaar getrouwd zijn. In al die jaren hebben ze heel wat gedeeld. Voor zijn kinderen was hij een zachtaardig en veeleisende vader, betrokken en bezorgd. Het sterven van zijn zoon Klaas heeft hem veel pijn gedaan. Voor zijn kleinkinderen was hij de lieve en zachte grootvader. Innig verbonden met de Heer heeft hij geleefd en zijn geloof vertaalde zich ook in een biddend leven, verbonden met de mensen die God op zijn pad had gezet. Johan en Thérèse kwamen, zolang het enigszins kon, op zaterdagavond naar de kerk en zongen ze mee in het koor. In de Mis in het rusthuis waren ze ook altijd trouw aanwezig en speelde Johan op de viool. In zijn leven is Johan dikwijls verhuisd, deze verhuis laat hem thuiskomen in het Eeuwige en Onvergankelijke Huis van God. Vanuit dat geloof is Johan rustig kunnen sterven.

Op zaterdag 1 februari 2020 was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Adeline Grauwels weduwe van Alfons Van Casteren, Kortrijksebaan/voorheen Gebroeders Van Tiltstraat. Ze werd geboren te Holsbeek op 14 december 1924 en is overleden te Holsbeek op 27 januari 2020.
Het sterke hart van Adeline heeft lang tegen de dood gestreden. Zes weken was ze nu bedlegerig. Haar gezin is haar met veel liefde en zorg nabij geweest in die tijd. De dood is als een welkome vriend gekomen. “Wanneer komt Hij mij halen ?”, zei ze, ze keek uit naar de dood. Adeline is overleden op de geboortedag van Alfons, ze mogen nu weer samen zijn…
Adeline was een zachtaardige en lieve vrouw. Haar hele leven speelde zich af in de Gebroeders Van Tiltstraat waar ze werd geboren; daar heeft ze hel haar leven gewoond, tot ze bijna vier jaar geleden naar het rusthuis verhuisde. Het huis bleef haar dierbaar: daar waren zoveel herinneringen aan de tijd met haar ouders, de oorlogstijd die emotionele herinneringen bleef oproepen, de tijd met haar gezin. Het typische beeld van Adeline blijft bij vele mensen: het vrouwtje met het sjaaltje op het hoofd, de witte kat. Ze was heel sociaal en ze leefde helemaal verbonden met het gemeenschapsleven. Ze was actief voor de Vlaamse kermissen, in de Boerinnenbond, het poetsen in de kerk, vrijwilligerswerk in het rusthuis, inzet voor Ziekenzorg. Als huisvrouw heeft ze altijd het beste van zichzelf gegeven, ze was ook nog een tijdje keukenhulp in het rusthuis.
Met Alfons deelde ze lief en leed tot hij in 1988 is overleden. Ze was een lieve maar ook strenge moeder, een vrouw van principes. Zij heeft goed voor haar kinderen gezorgd maar haar kinderen hebben ook goed voor haar gezorgd, dagelijks waren ze er, ook in het rusthuis. Het sterven van haar dochter Monique, een jaar geleden, was voor haar iets waar ze niet over sprak. Voor haar kleinkinderen en achterkleinkinderen was ze bobonne. Zorgen voor haar gezin was haar leven, ze heeft ook voor haar ouders gezorgd.
Adeline kwam lang naar de kerk, niet alleen naar de zondagsvieringen maar ook naar de uitvaarten en de weekvieringen. Ze had een grote voorliefde voor Moeder Maria. Op haar doodsbed ligt Adeline met de rozenkrans tussen de vingers, teken van haar biddend leven maar ook teken van ons vertrouwen dat ze nu mag bidden bij de Heer, voor ons die achterblijven.

Op zaterdag 4 april 2020 was er in onze Sint-Mauruskerk de kerkelijke uitvaart van Angèle Geets weduwe van Georges Wittemans, Lubbeek/voorheen Chartreuzenberg. Ze werd geboren te Linden op 16 mei 1926 en is overleden in WZC Sint-Dominicus te Lubbeek op 31 maart 2020.
Voor Angèle is de dood als een welkome vriend gekomen. Al maanden vroeg ze om te mogen gaan. Ze is tot ver voorbij haar negentigste verjaardag goed geweest, de laatste twee jaar werd het steeds minder. Met veel liefde en zorg werd ze omringd, haar kinderen hebben haar trouw bezocht. Op de laatste dag van de maartmaand is ze toch nog sneller dan verwacht overleden.
Angèle was een sterke vrouw, met een sterk lichaam en een sterke wil. Op de boerderij aan de Chartreuzenberg heeft ze lange jaren hard gewerkt. Duizenden kilo’s aardappelen heeft ze geraapt, koeien gemolken, het witloof en het graan. Nooit gingen ze op vakantie.
Met Georges was ze zestig jaar getrouwd, toen hij in 2013 overleed. Voor de acht kinderen was ze de bezorgde, strenge en correcte moeder. Ze heeft hen alles meegegeven wat nodig was. Er was een goede band met haar vele kleinkinderen en ook de achterkleinkinderen waren haar dierbaar. Het sterven van kleinzoon Bart en schoonzoon Josse deed haar veel pijn.
Hobby’s had ze niet. Ze ging graag iets eten met Georges. Vroeger ging ze al eens dansen, ze genoot van een kop koffie drinken en een pannenkoek eten, ze genoot er van als de kinderen en kleinkinderen bij haar waren.
Het geloof dat ze thuis had meegekregen heeft ze altijd in haar hart bewaard. De christelijke opvoeding die ze zelf thuis meekreeg, heeft ze in praktijk gebracht en heeft ze op haar beurt ook doorgegeven aan haar gezin. Haar geloof voedde ze in de Eucharistie. Zolang ze kon kwam ze naar de Mis, ook in het rusthuis en ze was dankbaar dat de Heer bij haar kwam onder de gedaante van de Heilige Communie. Als laatste van haar broers en zussen is ze nu ook de weg naar het Eeuwige Pasen gegaan en daar mogen ze nu weer allen samen zijn. Dat gunnen we Angele nu ook van harte en zo heeft ze ook haar sterven beleefd. Angele ging graag, ze ging naar de Hemel: dat was haar diepste geloof. Ze ging naar haar moeder. De foto van haar moeder moest ook met haar mee naar het graf. In liefde en gebed blijven we met haar verbonden, over de grens van dit leven.

Op donderdag 23 april 2020 hebben we als Kerkgemeenschap afscheid genomen van Victorine Dehennin weduwe van Theophiel Peeters, Tienen/voorheen Bergestraat. Ze werd geboren te Bierbeek op 8 juli 1931 en is overleden in WZC Twee Poorten te Tienen op 17 april 2020.
Lang heeft Victorine in ons midden mogen leven. De laatste tijd werd het allemaal moeilijker. Ze moest haar vertrouwde huis in Holsbeek achter laten en vond een thuis in het wooncentrum in Tienen. In de Paasweek, de tijd waarin alles spreekt dat het leven sterker is dan de dood, is het voor Victorine Pasen geworden.
We dragen van Victorine het beeld mee van een sterke, dienstbare en hardwerkende vrouw, ze leefde voor haar gezin. Haar vele kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen en achterachterkleinkinderen droeg ze in haar hart. Hun vreugden en zorgen waren haar vreugden en zorgen. Haar moederhart heeft vele mooie momenten gekend maar ze stond ook enkele keren oog in oog met het grote mysterie van de dood, haar echtgenoot ging haar voor maar ook drie van haar kinderen zag ze voorgaan.
De goede en kwade dagen van haar leven heeft ze kunnen dragen vanuit haar sterke geloof. Het geloof dat ze thuis had meegekregen was haar sterkte en kracht. Zolang ze in Holsbeek woonde, ontving ze iedere eerste vrijdag thuis de Communie. Het was voor haar elke keer een belangrijk moment dat de Heer Zelf naar haar toekwam. Victorine had ook een grote devotie voor Moeder Maria. In haar huis stonden enkele tientallen Mariabeeldjes die ze zelf van bedevaarten had meegebracht of die haar dierbaren hadden meegebracht en ze was er elke keer weer blij mee. Zo dikwijls heeft ze kaarsen aangestoken en gebeden tot moeder Maria voor zovele zorgen. Aan de Hand van Moeder Maria mag Victorine nu de Hemel, het Leven bij God, binnengaan. Daar is al het oude voorbij, daar is geen lijden en pijn meer, daar mag ze weer samen zijn met hen die ze hier miste. Dat gunnen we haar van harte. In liefde en gebed blijven we met haar verbonden, over de grens van dit leven.
Ons gebed nu en in de toekomst is dat Victorine nu gelukkig mag zijn bij God, bij Moeder Maria en de heiligen, samen met haar echtgenoot Theophiel, met haar kinderen Yvonne, Bernadette en Jeanninne en met die vele anderen die haar voorgingen op de weg naar de Eeuwigheid.